Ασμα Ασματων 3

Νυχτερινοί στοχασμοί

ΕΚΕΙΝΗ:

1 Τις νύχτες στο κρεβάτι μου

γύρευα κείνον που αγαπώ.

Τον γύρευα μα δεν τον βρήκα.

2 Θα σηκωθώ και θα γυρίσω όλη την πόλη,

μέσα στους δρόμους, μέσα στις πλατείες,

και θα γυρέψω κείνον που αγαπώ.

Τον γύρεψα μα δεν τον βρήκα.

3 Με συναπάντησαν οι φύλακες

που τριγυρνάνε μες στην πόλη.

«Είδατε τον αγαπημένο μου;» τους ρώτησα.

4 Μόλις τους είχα προσπεράσει

και βρήκα κείνον που αγαπώ.

Τον άδραξα και δε θα τον αφήσω

ώσπου στης μάνας μου το σπίτι να τον φέρω,

στον κοιτώνα εκείνης που με γέννησε.

5 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7. έχει ο κάμπος,

μην την ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας

ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

Ο ερχομός του γαμπρού

ΧΟΡΟΣ ΑΝΤΡΩΝ:

6 Τι να ’ναι τούτο που ανεβαίνει από την έρημο;

Μοιάζει κολόνα από καπνό

μες σε θυμίαμα από σμύρνα και λιβάνι

κι όλες τις σκόνες τις εξωτικές.

7 Να το ανάκλιντρο του Σολομώντα.

Εξήντα ρωμαλέοι άντρες τριγύρω του

απ’ τους πολέμαρχους του Ισραήλ.

8 Κρατούν όλοι τους ξίφος,

μαθημένοι είναι να μάχονται·

είναι καθένας τους ζωσμένος το σπαθί

μην τύχει αιφνίδιο νυχτερινό επεισόδιο.

9 Ο βασιλιάς ο Σολομών έφτιαξε

το θρόνο του το φορητό με ξύλα του Λιβάνου.

10 Τους στύλους του τους έφτιαξε ασημένιους,

τη ράχη του από μάλαμα,

το κάθισμα πορφύρα,

και το απομέσα στολισμένο, ομορφοκέντητο μ’ αγάπη

από τις κόρες της Ιερουσαλήμ.

11 Βγείτε, κορίτσια της Σιών,

και δείτε τον το βασιλιά το Σολομώντα

με το στεφάνι που τον έστεψε η μητέρα του

στου γάμου του τη μέρα,

τη μέρα της ευτυχίας του και της χαράς του.

1 Auf meinem Lager in den Nächten suchte ich, den meine Seele liebt: ich suchte ihn und fand ihn nicht. 2 Ich will doch aufstehen und in der Stadt umhergehen, auf den Straßen und auf den Plätzen, will suchen, den meine Seele liebt. Ich suchte ihn und fand ihn nicht. 3 Es fanden mich die Wächter, die in der Stadt umhergehen: Habt ihr den gesehen, den meine Seele liebt? 4 Kaum war ich an ihnen vorüber, da fand ich, den meine Seele liebt. Ich ergriff ihn und ließ ihn nicht, bis ich ihn gebracht hatte in das Haus meiner Mutter und in das Gemach meiner Gebärerin. 5 Ich beschwöre euch, Töchter Jerusalems, bei den Gazellen oder bei den Hindinnen des Feldes, daß ihr nicht wecket noch aufwecket die Liebe, bis es ihr gefällt!

6 Wer ist die, die da heraufkommt von der Wüste her wie Rauchsäulen, durchduftet von Myrrhe und Weihrauch, von allerlei Gewürzpulver des Krämers?

7 Siehe da, Salomos Tragbett: Sechzig Helden rings um dasselbe her von den Helden Israels. 8 Sie alle führen das Schwert, sind geübt im Kriege; ein jeder hat sein Schwert an seiner Hüfte, zum Schutz vor dem Schrecken in den Nächten. - 9 Der König Salomo hat sich ein Prachtbett gemacht von dem Holze des Libanon. 10 Seine Säulen hat er von Silber gemacht, seine Lehne von Gold, seinen Sitz von Purpur; das Innere ist kunstvoll gestickt *Eig. ist ausgelegt, aus Liebe, von den Töchtern Jerusalems. 11 Kommet heraus, Töchter Zions, und betrachtet den König Salomo in der Krone, mit welcher seine Mutter ihn gekrönt hat *O. in dem Kranze (Diadem), mit welchem… bekränzt hat am Tage seiner Vermählung und am Tage der Freude seines Herzens!