TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
1 Μπροστά σ’ αυτά τρομάζει κι η καρδιά μου
και δυνατά χτυπά.
2 Ακούστε, ακούστε του Θεού την τρομερή φωνή
και τη βροντή που βγαίνει από το στόμα του.
3 Την κάνει να κατρακυλάει
σ’ όλο το πλάτος τ’ ουρανού,
την αστραπή του να φωτίζει
τη γη απ’ άκρη σ’ άκρη.
4 Αμέσως έπειτα ξεσπά του βρυχηθμού του η φωνή,
της μεγαλόπρεπης βροντής ο ήχος·
κι όσο η φωνή του ακούγεται,
καινούριες αστραπές εξαποστέλλει.
5 Βροντά ο Θεός με τη φωνή του θαυμαστά,
κάνει έργα μεγαλόπρεπα
που δε χωρούν στο νου μας.
6 Στο χιόνι λέει: «Πέσε στη γη»
και στη βροχή, στην μπόρα:
«Πέσε μ’ ορμή».
7 Έτσι τα έργα των ανθρώπων αναστέλλει,
ώστε ν’ αναγνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι το έργο του.
8 Ακόμη και τ’ αγρίμια γυρεύουν καταφύγιο
και συμμαζεύονται
μες στις σπηλιές τους.
9 Από το νότο έρχονται της καταιγίδας οι άνεμοι
κι απ’ το βορρά η παγωνιά.
10 Απ’ του Θεού το φύσημα δημιουργείται ο πάγος
και του νερού σκληραίνει η επιφάνεια.
11 Φορτώνει ατμούς τα σύννεφα
και τα σκορπίζει αστραπές γεμάτα.
12 Καθώς τα κατευθύνει περιφέρονται,
για να εκτελέσουν ό,τι τα προστάζει,
παντού πάνω στην όψη όλης της γης.
13 Και στέλνει τη βροχή στη γη,
άλλοτε για να τιμωρήσει τους ανθρώπους
κι άλλοτε πάλι για να τους δείξει την καλοσύνη του.
14 Ετούτα πρόσεξέ τα, Ιώβ,
στάσου και σκέψου του Θεού τα θαύματα:
15 Ξέρεις πώς ο Θεός τα διατάζει,
πώς κάνει από τα σύννεφα
να λάμψουν αστραπές;
16 Ξέρεις πώς ταξιδεύουνε μετέωρα τα σύννεφα,
το θαύμα αυτό της τέλειας σοφίας του Θεού;
17 Εσύ νιώθεις καλόβολα μες στα ζεστά τα ρούχα σου,
όταν η ατμόσφαιρα της γης
με τη νοτιά γίνεται πνιγηρή.
18 Μήπως μαζί του τέντωνες το θόλο τον ουράνιο,
που ’ναι σκληρός καθώς χυτός,
μεταλλικός καθρέφτης;
19 Μάθε μας τι ’ναι μπορετό να πούμε στο Θεό;
Βέβαια, τίποτ’ αξιόλογο,
γιατί είν’ ο νους μας στο σκοτάδι.
20 Θα πρέπει να ειδοποιηθεί
όταν εγώ θελήσω να μιλήσω;
Θα πρέπει να του το πει κάποιος,
για να το μάθει;
21 Πολλές φορές το φως δε φτάνει ως εμάς,
γιατί πυκνά τα σύννεφα το κρύβουν.
Μα ξάφνου ο άνεμος φυσά και μονομιάς
ο ουρανός ανοίγει.
22 Απ’ το βορρά έρχεται φως λαμπρό·
φοβερή λάμψη το Θεό τον περιβάλλει.
23 Απρόσιτος σ’ εμάς ο Παντοδύναμος!
Υπέρτατος στη δύναμη, στην κρίση,
στην τέλεια δικαιοσύνη,
που δεν την καταπατεί.
24 Γι’ αυτόν το λόγο οι άνθρωποι τον σέβονται·
κι αυτός κανέναν δεν υπολογίζει
απ’ όσους λέν’ πως τάχα είναι σοφοί.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Ja, darüber erzittert mein Herz und bebt auf von seiner Stelle. 2 Höret, höret das Getöse seiner Stimme und das Gemurmel, das aus seinem Munde hervorgeht! 3 Er sendet es aus unter den ganzen Himmel, und seinen Blitz bis zu den Säumen der Erde. 4 Nach dem Blitze W. nach ihm brüllt eine Stimme; er donnert mit seiner erhabenen Stimme, und hält die Blitze W. sie nicht zurück, wenn seine Stimme gehört wird. 5 Gott El donnert wunderbar mit seiner Stimme; er tut große Dinge, die wir nicht begreifen.
6 Denn zum Schnee spricht er: Falle zur Erde! und zum Regengusse und den Güssen seines gewaltigen Regens. 7 Er lähmt Eig. versiegelt die Hand eines jeden Menschen, damit alle Menschen sein Werk kennen lernen. 8 Und das Wild geht in sein Versteck und bleibt in seinen Höhlen. 9 Aus der Kammer des Südens kommt Sturm, und von den Nordwinden Kälte. 10 Durch den Odem Gottes El entsteht Eis, und die Breite der Wasser zieht sich zusammen. 11 Auch beladet er mit Wasserfülle das Gewölk, breitet weithin aus seine Blitzwolken. 12 Und unter seiner Leitung wenden sie sich ringsumher zu ihrem Werke, zu allem, was er ihnen gebietet, über die Fläche des Erdkreises hin, 13 sei es, daß er sie zur Geißel, oder für seine Erde, oder zur Erweisung seiner Gnade sich entladen läßt. Eig. treffen läßt
14 Nimm dieses zu Ohren, Hiob; stehe und betrachte die Wunder Gottes! El15 Weißt du, wie Gott sie beladet, und leuchten läßt den Blitz seines Gewölks? 16 Verstehst du dich auf das Schweben Eig. die Schwebungen der Wolke, auf die Wundertaten des an Wissen Vollkommenen? 17 Du, dessen Kleider heiß werden, wenn das Land schwül wird von Süden her, 18 kannst du, gleich ihm, das Himmelsgewölbe ausbreiten, fest wie ein gegossener Spiegel? 19 Tue uns kund, was wir ihm sagen sollen! Wir können vor Finsternis nichts vorbringen. 20 Soll ihm gemeldet werden, daß ich reden wolle? Wenn jemand zu ihm spricht, er wird gewiß verschlungen werden. O. Sollte wohl jemand wünschen verschlungen zu werden
21 Und jetzt sieht man das Licht nicht, welches leuchtet am Himmelsgewölbe; aber ein Wind fährt daher und reinigt dasselbe. 22 Aus dem Norden kommt Gold: - Die Nordgegend galt bei den Alten als der Hauptsitz des Goldes um Gott ist furchtbare Pracht; 23 den Allmächtigen, den erreichen wir nicht, den Erhabenen an Kraft; und das Recht und der Gerechtigkeit Fülle beugt er nicht. And. üb. gegen die Accente: erreichen wir nicht. Groß an Kraft und an Recht und an Fülle der Gerechtigkeit, bedrückt er nicht24 Darum fürchten ihn die Menschen; er sieht keine an, die weisen Herzens sind.