TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Παράπονο του Ιώβ για την κατάστασή του
1 Σιχάθηκα τη ζωή μου·
και το παράπονό μου δε διστάζω να το πω,
μέσ’ απ’ την πίκρα της ψυχής μου να μιλήσω.
2 Λέω στο Θεό: «Μη με καταδικάσεις!
Δείξε μου, για ποιο πράγμα με κατηγορείς.
3 Υπάρχει λόγος να με βασανίζεις;
Να ’χεις στην καταφρόνια το έργο που δημιούργησες
και να ευνοείς τα σχέδια των ασεβών;
4 Ανθρώπινα είν’ τα μάτια σου;
Βλέπεις κι εσύ καθώς οι ανθρώποι βλέπουν;
5 Είν’ η ζωή σου σαν του ανθρώπου λιγοστή,
τα χρόνια σου σαν τα δικά του χρόνια,
6 και ψάχνεις συνεχώς
να βρεις την ανομία μου,
και ερευνάς ν’ ανακαλύψεις κάθε μου αμαρτία;
7 Αφού καλά το ξέρεις πως δεν είμαι ένοχος
και πως κανένας δεν μπορεί
από τα χέρια σου να με γλιτώσει.
8 »Τα χέρια τα δικά σου με σχημάτισαν
και μ’ έπλασαν·
και τώρα αυτά τα ίδια σου τα χέρια
ζητάνε να με καταστρέψουν;
9 Θυμήσου, σε παρακαλώ, πως από χώμα μ’ έπλασες·
και τώρα θέλεις πάλι να με κάνεις χώμα;
10 Καθώς το γάλα μ’ έχυσες,
και με σχημάτισες έτσι όπως πήζουν το τυρί.
11 Με ύφανες με κόκαλα και τένοντες
και μ’ έντυσες με σάρκα και με δέρμα.
12 Ζωή μού χάρισες και σταθερή αγάπη,
και στη ζωή με κράτησε η φροντίδα σου.
13 Μα τώρα ξέρω τι σχεδίαζες για μένα
και τι κρυφά λογάριαζες:
14 Αν αμαρτήσω, να με πιάσεις
και να μη συγχωρήσεις την παρανομία μου.
15 Αλίμονό μου αν είμαι ένοχος!
Κι αν είμαι αθώος πάλι δεν τολμώ
να υψώσω το κεφάλι.
Ταλαίπωρος εγώ
και καταντροπιασμένος!
16 Αν κάνω να σηκώσω το κεφάλι,
σαν το λιοντάρι με κυνηγάς
και με συνθλίβεις
με την περισσευούμενή σου δύναμη.
17 Έχεις πάντα εναντίον μου καινούριους μάρτυρες,
η οργή σου πάνω μου ολοένα και πληθαίνει·
μου επιτίθεσαι με νέες συμφορές.
18 »Γιατί απ’ τη μήτρα μ’ άφησες να βγω;
Θα πέθαινα και δε θα μ’ είχε δει
ανθρώπου μάτι.
19 Θα ’τανε σαν να μην υπήρξα,
κι απ’ τη κοιλιά στον τάφο μου
θα ’χα μεταφερθεί.
20 Λίγη μου μένει πια ζωή.
Πάρε από μένα τις ταλαιπωρίες
κι άσε με λίγη ανάπαυση να βρω,
21 πριν πάω εκεί απ’ όπου πια δε θα γυρίσω,
στου σκοταδιού τη χώρα και της σκιάς,
22 στη χώρα όπου βαθύτατο σκοτάδι βασιλεύει και σύγχυση,
όπου ακόμα και το φως
είναι σαν το σκοτάδι!»
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Meine Seele ist meines Lebens überdrüssig; ich will meiner Klage in mir freien Lauf lassen, will reden in der Bitterkeit meiner Seele. 2 Ich will zu Gott sagen: Verdamme mich nicht! laß mich wissen, worüber du mit mir rechtest. 3 Gefällt es dir, daß du bedrückst, daß du die Arbeit deiner Hände verwirfst und über den Rat der Gesetzlosen dein Licht leuchten lässest? 4 Hast du Augen des Fleisches, oder siehst du, wie ein Mensch sieht? 5 Sind deine Tage wie die Tage eines Menschen, oder deine Jahre wie die Tage eines Mannes, 6 daß du nach meiner Ungerechtigkeit O. Missetat, Schuld suchst und nach meiner Sünde forschest, 7 obwohl du weißt, daß ich nicht schuldig bin, und daß niemand ist, der aus deiner Hand errette?
8 Deine Hände haben mich ganz gebildet und gestaltet um und um, und du verschlingst mich! 9 Gedenke doch, daß du wie Ton mich gestaltet-und zum Staube willst du mich zurückkehren lassen! 10 Hast du mich nicht hingegossen wie Milch, und wie Käse mich gerinnen lassen? 11 Mit Haut und Fleisch hast du mich bekleidet, und mit Knochen und Sehnen mich durchflochten. 12 Leben und Huld hast du mir gewährt, und deine Obhut bewahrte meinen Geist. 13 Doch solches bargest du in deinem Herzen; ich weiß, daß dieses bei dir war: d. h. daß du dieses im Sinne hattest
14 Wenn ich sündigte, so würdest du mich beobachten, und von meiner Missetat mich nicht freisprechen. 15 Wenn ich schuldig wäre, wehe mir! und wäre ich gerecht, so dürfte ich mein Haupt nicht erheben, gesättigt von Schande und mein Elend schauend. 16 Und richtete es sich empor, wie ein Löwe würdest du mich jagen, und immer wieder deine Wunderkraft an mir erweisen. 17 Du würdest deine Zeugen mir gegenüber erneuern And. üb.: Und es (das Elend) wächst; wie ein Löwe jagst du mich und erweisest… Du erneuerst usw. und deinen Zorn wider mich mehren, stets frische Scharen und ein Heer W. Ablösungen und Heerschar. And. üb.: stets sich ablösende Heerscharen (von Qualen wider mich entbieten. 18 Warum hast du mich doch aus dem Mutterleibe hervorgehen lassen? Ich hätte verscheiden, und kein Auge hätte mich sehen sollen! 19 Als ob ich nicht gewesen wäre, so hätte ich sein sollen, vom Mutterschoße zu Grabe getragen! 20 Sind meiner Tage nicht wenige? Er lasse ab, wende sich Nach and. Lesart: Laß ab, wende dich von mir, daß ich ein wenig mich erheitere, 21 ehe ich hingehe (und nicht wiederkomme) in das Land der Finsternis und des Todesschattens, 22 in das Land, düster wie das Dunkel, das Land des Todesschattens und der Unordnung, und wo das Hellwerden dem Dunkel gleich ist!