Ψαλμοι 18

Ο βασιλιάς ευχαριστεί το Θεό μετά τη νίκη

(Β΄ Σαμ 22)

1 Στον πρωτοψάλτη. Ύμνος του Δαβίδ, δούλου του Κυρίου, που τον απήγγειλε στον Κύριο όταν τον έσωσε από το Σαούλ κι από την εξουσία των άλλων εχθρών του. 2 Τότε ο Δαβίδ είπε:

Σε αγαπώ, Κύριε, δύναμή μου!

3 Εσύ είσαι, Κύριε, το καταφύγιό μου,

το φρούριό μου

κι ο ελευθερωτής μου.

Θεέ μου, είσ’ ο βράχος μου,

όπου και καταφεύγω·

η ασπίδα μου κι η δύναμη που με λυτρώνει·

είσαι ο ψηλός ο πύργος μου, το καταφύγιό μου.

Είσ’ ο σωτήρας που με σώζει από την αδικία.

4 Στον Κύριο ανήκει κάθε ύμνος.

Αυτόν καλώ να με βοηθήσει

κι απ’ τους εχθρούς μου σώζομαι.

5 Κύματα με περικύκλωσαν θανάτου,

ποταμοί ολέθρου με κατατρόμαξαν.

6 Με ζώσαν τα δεσμά του άδη,

κι ο θάνατος μου ’στησε τις παγίδες του.

7 Φώναξα μες στη θλίψη μου στον Κύριο

απ’ το Θεό μου ζήτησα βοήθεια.

Άκουσε τη φωνή μου απ’ το ναό του,

κι η έκκλησή μου προς εκείνον για βοήθεια

έγινε δεκτή.

8 Τότε η γη σαλεύτηκε και άρχισε να τρέμει.

Ταράχτηκαν τα ουρανοθέμελα

και σείστηκαν, γιατ’ ήταν οργισμένος.

9 Βγήκε καπνός απ’ τους μυκτήρες του

κι από το στόμα του μια καταλυτική φωτιά,

ανάμικτη με κάρβουνα αναμμένα.

10 Χαμήλωσε τα ουράνια και κατέβηκε,

κάτω απ’ τα πόδια του το σύννεφο του γνόφου.

11 Ανέβηκε στα χερουβίμ και πέταξε,

όρμησε με του ανέμου τα φτερά.

12 Έκανε το σκοτάδι κάλυμμά του,

που τον περιτυλίγει,

σκηνή του τα τρισκότεινα νερά

και τα πυκνά τα σύννεφα.

13 Με μια μπροστά του αστραπή

πέρασαν σύννεφα πυκνά,

χαλάζι κι αναμμένα κάρβουνα.

14 Και βρόντησε απ’ τους ουρανούς ο Κύριος,

και τη φωνή του ο Ύψιστος άφησε ν’ ακουστεί

ωσάν χαλάζι κι αναμμένα κάρβουνα.

15 Τα βέλη του ξαπόστειλε

και τους εχθρούς του σκόρπισε,

τις αστραπές του έστειλε

και τους κατατρόμαξε.

16 Τότε οι πυθμένες φάνηκαν της θάλασσας

και ξεσκεπάστηκαν της οικουμένης τα θεμέλια

από την απειλή σου, Κύριε,

κι από την οργισμένη αναπνοή σου.

17 Άπλωσε από ψηλά το χέρι του

και μ’ έπιασε,

με τράβηξε απ’ την πλημμύρα των νερών.

18 Από τους δυνατούς εχθρούς μου μ’ ελευθέρωσε

από τους αντιπάλους μου, που ήταν από μένα πιο ισχυροί.

19 Της συμφοράς μου την ημέρα μ’ αιφνιδίασαν,

αλλά ο Κύριος στάθηκε στήριγμά μου.

20 Σε τόπο μ’ έβγαλε ανοιχτό, με γλίτωσε,

γιατί με αποδέχεται με καλοσύνη.

21 Ο Κύριος με αντάμειψε

γιατί του στάθηκα πιστός.

μου ανταπέδωσε ό,τι ταιριάζει στην αθωότητά μου.

22 Γιατί ακολούθησα τους δρόμους

που όρισε ο Κύριος

και στο Θεό μου δεν ασέβησα.

23 Για οδηγό μου είχα όλα του τα προστάγματα,

και δεν απομακρύνθηκα απ’ τους νόμους του.

24 Απέναντί του στάθηκα άψογος,

και φυλαγόμουν να μην ανομήσω.

25 Ο Κύριος με αντάμειψε

γιατί του στάθηκα πιστός,

και για την αθωότητά μου, που την ξέρει.

26 Με τον πιστό, Κύριε, είσαι πιστός,

τέλειος είσαι με τον τέλειο.

27 Με τον καθάριο καθαρός

μα φέρεσαι εχθρικά στον διεστραμμένο.

28 Σώζεις εσύ όλους τους ταπεινωμένους,

μα ταπεινώνεις όσους φέρνονται υπερήφανα.

29 Εσύ, Κύριε, φως δίνεις στο λυχνάρι μου,

και το σκοτάδι μου φωτίζεις, Θεέ μου.

30 Μαζί μ’ εσένα ορμώ σ’ εχθρικό στράτευμα,

με το Θεό μου διασκελίζω τείχος.

31 Τέλειες είναι του Θεού μου οι ενέργειες,

ο λόγος του Κυρίου είν’ αξιόπιστος·

αυτός ασπίδα γίνεται σ’ όλους που καταφεύγουνε σ’ αυτόν.

32 Γιατί ποιος άλλος απ’ τον Κύριο είναι Θεός;

Ποιος είναι βράχος αν δεν είναι ο Θεός μας;

33 Με περιζώνει ο Θεός με δύναμη

κάνει να πετυχαίνει ό,τι επιχειρώ.

34 Κάνει τα πόδια μου σαν ελαφίνας γρήγορα

και με κρατάει όρθιο

στους ψηλούς μου τόπους.

35 Γυμνάζει για τον πόλεμο τα χέρια μου,

για να τεντώνουν άτρεμα τα μπράτσα μου

το τόξο τ’ ορειχάλκινο.

36 Μου ’δωσες, Κύριε, την ασπίδα που μ’ αυτήν με σώζεις

και το χέρι το δεξί σου με στηρίζει.

Στην προσευχή μου η απάντησή σου

με κάνει δυνατό.*Το εβρ. πρωτότυπο στο τέλος του στ. είναι ασαφές. Η μετ. ακολουθεί το παράλληλο του Β΄ Σαμ 22:36 αλλά παραμένει αβέβαιη.

37 Ανοίγεις δρόμο μπρος στα βήματά μου

και σταθερά τα πόδια μου πατούν.

38 Παίρνω κυνήγι τους εχθρούς μου και τους φτάνω,

και δε γυρίζω πίσω ώσπου ν’ αφανιστούν.

39 Τους εξοντώνω και δεν μπορούν να σηκωθούν·

πέφτουν κάτω απ’ τα πόδια μου.

40 Με ζώνεις για τον πόλεμο με δύναμη

και κάνεις να λυγίζουν κάτωθέ μου

όσοι ξεσηκωθήκαν εναντίον μου.

41 Σε φυγή τρέπεις τους εχθρούς μου από μπρος μου

κι εξολοθρεύω αυτούς που με μισούν.

42 Ζητούν βοήθεια, μα δε βρίσκουνε σωτήρα·

στον Κύριο φωνάζουν,

μα δεν τους αποκρίνεται.

43 Και τους σκορπίζω όπως το χώμα ο άνεμος,

όπως τη λάσπη τούς τινάζω, που ’ναι στους δρόμους.

44 Μ’ έσωσες απ’ τη φιλονεικία του λαού μου,

μ’ έκανες αρχηγό εθνών·

λαοί που δεν τους γνώριζα,

έγιναν τώρα υποτελείς μου.

45 Έρχονται ξένοι και με κολακεύουν*Βλ. υποσ. εις Β΄ Σαμ 22:45.

στον πρώτο λόγο μου γίνονται υπάκουοι.

46 Οι ξένοι καταρρέουν

και βγαίνουν απ’ τα οχυρά τους τρέμοντας.

47 Ο Κύριος ζει!

Ο βράχος μου ας είναι ευλογημένος

και δοξασμένος ο Θεός, ο λυτρωτής μου.

48 Είν’ ο Θεός που παίρνει εκδίκηση για χάρη μου

που υποτάζει κάτωθέ μου τους λαούς,

49 και που με σώζει απ’ τους εχθρούς μου.

Κύριε, με υψώνεις πάνω απ’ τους αντιπάλους μου,

μ’ ελευθερώνεις απ’ τους βίαιους ανθρώπους.

50 Γι’ αυτό μέσα στα έθνη θα σε δοξάζω, Κύριε,

κι ύμνους θα ψάλλω στ’ όνομά σου.

51 Μεγάλες νίκες δίνει στο βασιλιά του ο Κύριος·

και δείχνει αγάπη για τον εκλεκτό του,

για το Δαβίδ και για τους απογόνους του αιώνια.

1 *Vergl. 2. Sam. 22*Dem Vorsänger. Von dem Knechte Jehovas, von David, der die Worte dieses Liedes zu Jehova redete an dem Tage, als Jehova ihn errettet hatte aus der Hand aller seiner Feinde und aus der Hand Sauls.*Und er sprach:Ich liebe dich, Jehova, meine Stärke! 2 Jehova ist mein Fels und meine Burg und mein Erretter; mein Gott, *El mein Hort, *Eig. Felsen auf ihn werde ich trauen, mein Schild und das Horn meines Heils, meine hohe Feste. 3 Ich werde Jehova anrufen, der zu loben ist, und ich werde gerettet werden von meinen Feinden. 4 Es umfingen mich die Bande des Todes, und die Ströme *Eig. Wildbäche Belials erschreckten *O. überfielen; so auch 2. Sam. 22,5 mich; 5 Die Bande des Scheols umringten mich, es ereilten mich die Fallstricke des Todes. 6 In meiner Bedrängnis rief ich zu Jehova, und ich schrie zu meinem Gott; er hörte aus seinem Tempel *Eig. Palast meine Stimme, und mein Schrei vor ihm kam in seine Ohren. 7 Da wankte und bebte die Erde, und die Grundfesten der Berge erzitterten und wankten, weil er entbrannt war. 8 Rauch stieg auf von seiner Nase, und Feuer fraß aus seinem Munde; glühende Kohlen brannten aus ihm. 9 Und er neigte die Himmel und fuhr hernieder, und Dunkel war unter seinen Füßen. 10 Und er fuhr auf einem Cherub und flog daher, und er schwebte auf den Fittichen des Windes. 11 Finsternis machte er zu seinem Bergungsort, zu seinem Zelte rings um sich her, Finsternis der Wasser, dichtes Himmelsgewölk. 12 Aus dem Glanze vor ihm fuhr sein dichtes Gewölk vorüber, Hagel *O. vor ihm durchfuhren sein dichtes Gewölk Hagel usw. und feurige Kohlen. 13 Und es donnerte Jehova in den Himmeln, und der Höchste ließ seine Stimme erschallen, Hagel-und feurige Kohlen. 14 Und er schoß seine Pfeile und zerstreute sie, *d. h. die Feinde und er schleuderte Blitze *And. üb.: und der Blitze viel und verwirrte sie. *d. h. die Feinde15 Und es wurden gesehen die Betten der Wasser, und die Grundfesten des Erdkreises wurden aufgedeckt vor deinem Schelten, Jehova, vor dem Schnauben des Hauches deiner Nase. 16 Er streckte seine Hand aus von der Höhe, er nahm mich, er zog mich aus großen Wassern. 17 Er errettete mich von meinem starken Feinde und von meinen Hassern, denn sie waren mächtiger als ich. 18 Sie ereilten mich am Tage meines Unglücks, aber Jehova ward mir zur Stütze. 19 Und er führte mich heraus ins Weite, er befreite mich, weil er Lust an mir hatte.

20 Jehova vergalt mir nach meiner Gerechtigkeit, nach der Reinheit meiner Hände erstattete er mir. 21 Denn ich habe die Wege Jehovas bewahrt, und bin von meinem Gott nicht frevelhaft abgewichen. 22 Denn alle seine Rechte waren vor mir, und seine Satzungen, ich entfernte sie nicht von mir. 23 Und ich war vollkommen *O. redlich, untadlig, lauter; so auch v 25. 30. 32 gegen ihn, und hütete mich vor meiner Ungerechtigkeit. 24 Und Jehova erstattete mir nach meiner Gerechtigkeit, nach der Reinheit meiner Hände vor seinen Augen. 25 Gegen den Gütigen erzeigst du dich gütig, gegen den vollkommenen Mann erzeigst du dich vollkommen; 26 Gegen den Reinen erzeigst du dich rein, und gegen den Verkehrten erzeigst du dich entgegenstreitend. *Eig. verdreht27 Denn du, du wirst retten das elende Volk, und die hohen Augen wirst du erniedrigen. 28 Denn du, du machst meine Leuchte scheinen; Jehova, mein Gott, erhellt meine Finsternis.

29 Denn mit dir werde ich gegen eine Schar anrennen, und mit meinem Gott werde ich eine Mauer überspringen. 30 Gott, *El -sein Weg ist vollkommen; Jehovas Wort ist geläutert; ein Schild ist er allen, die auf ihn trauen. 31 Denn wer ist Gott, *Eloah außer Jehova? und wer ein Fels, als nur unser Gott? 32 Der Gott, *El der mich mit Kraft umgürtet und vollkommen macht meinen Weg; 33 Der meine Füße denen der Hindinnen gleich macht, und mich hinstellt auf meine Höhen; 34 der meine Hände den Streit lehrt, und meine Arme spannen den ehernen Bogen! 35 Und du gabst mir den Schild deines Heils, und deine Rechte stützte mich, und deine Herablassung machte mich groß. 36 Du machtest Raum meinen Schritten unter mir, und meine Knöchel haben nicht gewankt. 37 Meinen Feinden jagte ich nach und erreichte sie, und ich kehrte nicht um, bis sie aufgerieben waren. 38 Ich zerschmetterte sie, und sie vermochten nicht aufzustehen; sie fielen unter meine Füße. 39 Und du umgürtetest mich mit Kraft zum Streite, beugtest unter mich, die wider mich aufstanden. 40 Und du hast mir gegeben den Rücken meiner Feinde; und meine Hasser, ich vernichtete sie. 41 Sie schrieen, und kein Retter war da-zu Jehova, und er antwortete ihnen nicht. 42 Und ich zermalmte sie wie Staub vor dem Winde; wie Straßenkot schüttete ich sie aus. 43 Du errettetest mich aus den Streitigkeiten des Volkes; du setztest mich zum Haupte der Nationen; ein Volk, das ich nicht kannte, dient mir. *O. diente mir44 Sowie ihr Ohr hörte, gehorchten sie mir; die Söhne der Fremde unterwarfen sich mir mit Schmeichelei. *Eig. heuchelten mir (d. h. Gehorsam)45 Die Söhne der Fremde sanken hin und zitterten hervor aus ihren Schlössern. 46 Jehova lebt, und gepriesen sei mein Fels! und erhoben werde der Gott meines Heils! 47 Der Gott, *El der mir Rache gab und die Völker mir unterwarf, 48 Der mich errettete von meinen Feinden. Ja, du erhöhtest mich über die, welche wider mich aufstanden; von dem Manne der Gewalttat befreitest du mich. 49 Darum, Jehova, will ich dich preisen unter den Nationen, und Psalmen singen *Eig. und singspielen deinem Namen, 50 Dich, der groß macht die Rettungen seines Königs, und Güte erweist seinem Gesalbten, David und seinem Samen ewiglich.