TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;
1 Στον πρωτοψάλτη· όπως «το ελάφι της αυγής». Ψαλμός του Δαβίδ.
2 Θεέ μου, Θεέ μου,
γιατί με εγκατέλειψες;
γιατί στέκεις μακριά και δε με σώζεις;
γιατί τα λόγια της κραυγής μου δεν ακούς;
3 Θεέ μου,
σου κράζω όλη τη μέρα, μα εσύ δεν αποκρίνεσαι·
φωνάζω και τη νύχτα, μα να ησυχάσω δεν μπορώ.
4 Αλλά εσύ ’σαι ο Άγιος κι είσαι πάντα εκείνος
που ο Ισραήλ δοξολογεί.
5 Σ’ εσένα ελπίσανε οι πρόγονοί μας·
ελπίσαν και τους ελευθέρωσες.
6 Σ’ εσένα φώναξαν με δύναμη και σώθηκαν·
σ’ εσένα ελπίσανε και δεν ντροπιάστηκαν.
7 Αλλά εγώ είμαι σκουλήκι κι όχι άνθρωπος·
ανθρώπου παρωδία και λαού απόδιωγμα.
8 Με ειρωνεύεται καθένας που με βλέπει·
ζαρώνουνε τα χείλη τους,
κουνάνε το κεφάλι:
9 «Κατέφυγε στον Κύριο», λένε, «ας τον σώσει·
ας τον λυτρώσει,
αφού τον αγαπάει».
10 Εσύ με πήρες απ’ τη μήτρα·
και μ’ εμπιστεύτηκες στης μάνας μου τα στήθια.
11 Είμαι κοντά σου από τη γέννησή μου·
απ’ την κοιλιά της μάνας μου
εσύ ’σαι ο Θεός μου.
12 Μη φεύγεις από μένα!
Η θλίψη έρχεται·
και δεν υπάρχει βοηθός.
13 Με βάλανε στη μέση δυνατοί πολλοί,
της Βασάν οι ταύροι με κυκλώσαν.
14 Δείχνονται απειλητικοί εναντίον μου
σαν το λιοντάρι που ξεσκίζει και βρυχιέται.
15 Σαν το νερό παρέλυσα,
τσακίστηκαν όλα τα κόκαλά μου.
Μέσα μου έγιν’ η καρδιά σαν το κερί που λιώνει.
16 Σαν κεραμίδι ο λάρυγγάς μουο λάρυγγάς μου. Πιθανό κείμενο. Το εβρ. έχει: «η δύναμή μου». στέγνωσε,
κι η γλώσσα μου κολλάει στον ουρανίσκο·
με έριξες στο χώμα να πεθάνω.
17 Σκύλοι με κύκλωσαν,
κακοποιών φατρία μ’ έβαλε στη μέση·
ξεσκίσανε τα χέρια και τα πόδια μου.
18 Μπορούν να μετρηθούν όλα τα κόκαλά μου·
κι εκείνοι με κοιτάζουνε.
19 Τα ρούχα μου μοιράζουν μεταξύ τους
και ρίχνουν κλήρο για τη φορεσιά μου.
20 Εσύ όμως, Κύριε, μη μένεις μακριά μου·
έλα γοργά να με βοηθήσεις, δύναμή μου!
21 Λύτρωσε τη ζωή μου απ’ το σπαθί,
από την εξουσία του σκύλου
την πολύτιμη ψυχή μου.
22 Βγάλε με απ’ του λιονταριού το στόμα·
σώσε με απ’ του αγριοβούβαλου τα κέρατα.
Κύριε, μου ’χεις κιόλας αποκριθεί!
23 Θα εξιστορώ στ’ αδέρφια μου την ύπαρξή σου·
μέσα σ’ όλη τη σύναξη θα σ’ εξυμνώ.
24 Όσοι τον Κύριο σέβεστε υμνήστε τον!
Όλοι οι απόγονοι του Ιακώβ, δοξάστε τον!
Όλοι οι Ισραηλίτες, φοβηθείτε τον!
25 Κανένα δεν περιφρόνησε φτωχό
ούτε για τη θλίψη του αδιαφόρησε·
δεν έκρυψε απ’ αυτόν το πρόσωπό του
μα στην κραυγή του για βοήθεια ανταποκρίθηκε.
26 Ο έπαινός μου από σένα αρχίζει, Κύριε, σε σύναξη μεγάλη·
τα τάματά μου θα τα εκπληρώσω
μπροστά σ’ αυτούς που σε φοβούνται.
27 Θα φάνε οι φτωχοί και θα χορτάσουν·
όσοι ζητούν τον Κύριο θα τον δοξάσουν·
οι καρδιές τους θα ζήσουν αιώνια.
28 Θα θυμηθούν και θα γυρίσουνε στον Κύριο όλα τα πέρατα της γης·
και θα τον προσκυνήσουν οι οικογένειες όλες των λαών.
29 Γιατί στον Κύριο η απόλυτη εξουσία ανήκει
κι αυτός στα έθνη κυριαρχεί.
30 Μονάχα αυτόν θα προσκυνήσουνΜονάχα... προσκυνήσουν. Το εβρ. έχει «έφαγαν και θα προσκυνήσουν».
οι καλοζωισμένοι όλοι της γης·
κάθε θνητός της γης θα υποκλιθεί μπροστά του·
θα ζήσει κι η ψυχή μου χάρη σ’ αυτόν.
31 Οι επερχόμενες γενιές θα τον λατρεύουν·
θα μιλάνε για τον Κύριο στη γενιά που ’ρχεται,
32 θα διαλαλούνε τη δικαιοσύνη του·
σ’ αυτούς που πρόκειται να γεννηθούν,
τα όσα έκανε θα πουν.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Dem Vorsänger, nach: "Hindin der Morgenröte". Ein Psalm von David.Mein Gott, El mein Gott, El warum hast du mich verlassen, bist fern von meiner Rettung, den Worten meines Gestöhns? 2 Mein Gott! ich rufe des Tages, und du antwortest nicht; und des Nachts, und mir wird keine Ruhe. 3 Doch du bist heilig, der du wohnst unter den Lobgesängen Israels. 4 Auf dich vertrauten unsere Väter; sie vertrauten, und du errettetest sie. 5 Zu dir schrieen sie und wurden errettet; sie vertrauten auf dich und wurden nicht beschämt. 6 Ich aber bin ein Wurm und kein Mann, der Menschen Hohn und der vom Volke Verachtete. 7 Alle, die mich sehen, spotten meiner; sie reißen die Lippen auf, schütteln den Kopf: 8 "Er vertraut Eig. Er wälzt seinen Weg auf O. Vertraue auf Jehova! der errette ihn, befreie ihn, weil er Lust an ihm hat!" 9 Doch O. Denn du bist es, der mich aus dem Mutterleibe gezogen hat, der mich vertrauen O. sorglos ruhen ließ an meiner Mutter Brüsten. 10 Auf dich bin ich geworfen von Mutterschoße an, von meiner Mutter Leibe an bist du mein Gott. El
11 Sei nicht fern von mir! denn Drangsal ist nahe, denn kein Helfer ist da. 12 Viele O. Große mächtige Farren haben mich umgeben, Stiere Eig. Starke; vergl. Ps. 50,13 von Basan mich umringt; 13 Sie haben ihr Maul wider mich aufgesperrt, gleich einem reißenden und brüllenden Löwen. 14 Wie Wasser bin ich hingeschüttet, und alle meine Gebeine haben sich zertrennt; wie Wachs ist geworden mein Herz, es ist zerschmolzen inmitten meiner Eingeweide. 15 Meine Kraft ist vertrocknet wie ein Scherben, und meine Zunge klebt an meinem Gaumen; und in den Staub des Todes legst du mich. 16 Denn Hunde haben mich umgeben, eine Rotte von Übeltätern hat mich umzingelt. Sie haben meine Hände und meine Füße durchgraben; 17 Alle meine Gebeine könnte ich zählen. Sie schauen und sehen mich an; O. sehen ihre Lust an mir18 Sie teilen meine Kleider unter sich, und über mein Gewand werfen sie das Los. 19 Du aber, Jehova, sei nicht fern! meine Stärke, eile mir zur Hülfe! 20 Errette vom Schwert meine Seele, meine einzige O. meine einsame, verlassene von der Gewalt O. Tatze des Hundes; 21 Rette mich aus dem Rachen des Löwen! Ja, du hast mich erhört von den Hörnern der Büffel. Eig. Wildochsen
22 Verkündigen will ich deinen Namen meinen Brüdern; inmitten der Versammlung will ich dich loben. 23 Ihr, die ihr Jehova fürchtet, lobet ihn; aller Same Jakobs, verherrlichet ihn, und scheuet euch vor ihm, aller Same Israels! 24 Denn nicht verachtet hat er, noch verabscheut das Elend des Elenden, noch sein Angesicht vor ihm verborgen; und als er zu ihm schrie, hörte er. 25 Von dir kommt mein Lobgesang in der großen Versammlung; bezahlen will ich meine Gelübde vor denen, die ihn fürchten. 26 Die Sanftmütigen werden essen und satt werden; es werden Jehova loben, die ihn suchen; euer Herz lebe O. wird leben immerdar. 27 Es werden eingedenk werden und zu Jehova umkehren alle Enden der Erde; und vor dir werden niederfallen d. h. in Huldigung, Anbetung alle Geschlechter der Nationen. 28 Denn Jehovas ist das Reich, und unter den O. über die Nationen herrscht er. 29 Es essen und fallen nieder d. h. in Huldigung, Anbetung alle Fetten der Erde; vor ihm werden sich beugen alle, die in den Staub hinabfahren, und der seine Seele nicht am Leben erhält. d. h. erhalten kann30 Ein Same wird ihm dienen; er wird dem Herrn als ein Geschlecht zugerechnet werden. O. Es wird vom Herrn erzählt werden dem künftigen Geschlecht31 Sie werden kommen und verkünden seine Gerechtigkeit einem Volke, welches geboren wird, daß er es getan hat.