TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Επίκληση στο Θεό μπροστά στα ερείπια του ναού
1 Μασχίλ του Ασάφ.
Γιατί, Θεέ, μάς εγκατέλειψες για πάντα;
γιατί απειλείς με την οργή σου
εκείνους που φροντίζεις;
2 Θυμήσου το λαό σου,
που τον απέκτησες απ’ τα πανάρχαια χρόνια,
τη φυλή που εξαγόρασες για ιδιοκτησία σου.
Θυμήσου το όρος της Σιών,
που κατοικία σου το ’κανες.
3 Φέρε τα βήματά σου
σ’ αυτά τα θλιβερά ερείπια·
όλα τα λεηλάτησαν στο ναό οι εχθροί σου.
4 Βρυχήθηκαν οι αντίπαλοί σου
μέσα στο χώρο της λατρείας σου·
κι εκεί υψώσαν τις σημαίες τους.
5 Έμοιαζαν σα να κράδαιναν
τσεκούρια μες στο δάσος.
6 Και μονομιάς έσπασαν όλα τα ξυλόγλυπτα,
χτυπώντας με τσεκούρια και σφυριά.
7 Πυρπόλησαν το αγιαστήριό σου·
ισοπεδώσαν και μολύνανε
την κατοικία της ύπαρξής σου.
8 Και σκέφτηκαν: «Όλους ας τους συντρίψουμε μια κι έξω
κι ας κάψουμε όλους τους τόπους
της λατρείας του Θεού στη χώρα».
9 Δε βλέπουμε πια τα σημεία της παρουσίας σου·
προφήτης δεν υπάρχει πια
κι ούτε κανένας μας γνωρίζει
το πόσο θα κρατήσει αυτό.
10 Θεέ, ως πότε θα ονειδίζει ο καταπιεστής;
θα χλευάζει ο πολέμιος για πάντα τ’ όνομά σου;
11 Γιατί απέσυρες τη δύναμή σου
και μένεις αδρανής;
12 Αλλά εσύ Θεέ είσαι ο βασιλιάς μας από τότε που υπάρχουμε·
εσύ που ενεργείς τη σωτηρία σ’ όλη τη γη.
13 Εσύ, με τη δύναμή σου, διαχώρισες τη θάλασσα·
σύντριψες τα κεφάλια των θαλασσινών δρακόντων.
14 Εσύ τσάκισες του Λεβιάθαν τα κεφάλια·
τον έδωσες τροφή στα ζώα της ερήμου.
15 Εσύ έκανες ν’ αναβρύσουν πηγές και χείμαρροι,
εσύ ποτάμια ξέρανες αστείρευτα.
16 Δική σου είναι η μέρα, δική σου και η νύχτα·
εσύ έκανες τον ήλιο και τ’ αστέρια.
17 Εσύ στερέωσες όλα τα όρια της γης,
καλοκαίρι και χειμώνα, εσύ τα έκανες.
18 Θυμήσου τούτο: Σε περιγελά, Κύριε, ο εχθρός,
κι ένας ανόητος λαός προσβάλλει τ’ όνομά σου.
19 Στα θηρία μην αφήνεις τη ζωή του αθώου σου,
των δύστυχών σου τη ζωή συνέχεια μην ξεχνάς.
20 Επίβλεψε στη διαθήκη σου,
επειδή γέμισαν οι σκοτεινές της γης γωνιές
εστίες αδικίας.
21 Μην αφήνεις να ντροπιαστεί ο καταπιεσμένος·
δώσε ο φτωχός κι ο δύστυχος να υμνούνε τ’ όνομά σου.
22 Σήκω, Θεέ, υπερασπίσου το δίκιο σου·
θυμήσου πώς σε χλεύαζε όλη μέρα ο ασεβής.
23 Μην ξεχνάς τις κραυγές των αντιπάλων σου,
το θόρυβο, που ολοένα εντείνεται,
αυτών που σε μισούν.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Ein Maskil; S. die Anm. zu Ps. 32 von Asaph.Gott, warum hast du verworfen für immer, raucht dein Zorn wider die Herde deiner Weide? 2 Gedenke deiner Gemeinde, die du erworben hast vor alters, erlöst als dein Erbteil, W. als Stamm deines Erbes -des Berges Zion, auf welchem du gewohnt hast! 3 Erhebe deine Tritte zu den immerwährenden Trümmern! Alles im Heiligtum hat der Feind verderbt. 4 Es brüllen deine Widersacher inmitten deiner Versammlungsstätte; sie haben ihre Zeichen O. Wunder; so auch v 9 als Zeichen O. Wunder; so auch v 9 gesetzt. 5 Sie erscheinen W. Er (d. h. jeder einzelne von ihnen) wird wahrgenommen; od.: Es sieht sich an, wie wenn einer usw. wie einer, der die Axt emporhebt im Dickicht des Waldes; 6 und jetzt zerschlagen sie sein Schnitzwerk allzumal mit Beilen und mit Hämmern. 7 Sie haben dein Heiligtum in Brand gesteckt, zu Boden entweiht die Wohnung deines Namens. 8 Sie sprachen in ihrem Herzen: Laßt uns sie niederzwingen allesamt! -Verbrannt haben sie alle Versammlungsstätten Gottes El im Lande. 9 Unsere Zeichen sehen wir nicht; kein Prophet ist mehr da, und keiner bei uns, welcher weiß, bis wann. 10 Bis wann, o Gott, soll höhnen der Bedränger, soll der Feind deinen Namen verachten immerfort? 11 Warum ziehst du deine Hand und deine Rechte zurück? Hervor aus deinem Busen, mache ein Ende! O. vernichte sie
12 Gott ist ja mein König von alters her, der Rettungen schafft inmitten des Landes. O. der Erde13 Du zerteiltest das Meer durch deine Macht, zerschelltest die Häupter der Wasserungeheuer auf den Wassern. 14 Du zerschmettertest die Häupter des Leviathans, gabst ihn zur Speise dem Volke, den Bewohnern der Wüste. d. h. den Tieren der Wüste15 Du ließest Quell und Bach hervorbrechen, immerfließende Ströme trocknetest du aus. 16 Dein ist der Tag, dein auch die Nacht; den Mond Eig. die Leuchte und die Sonne hast du bereitet. 17 Du hast festgestellt alle Grenzen der Erde; Sommer und Winter, du hast sie gebildet.
18 Gedenke dessen: der Feind hat Jehova gehöhnt, und ein törichtes O. gemeines, gottloses Volk hat deinen Namen verachtet. 19 Gib nicht dem Raubtiere hin die Seele deiner Turteltaube; die Schar deiner Elenden vergiß nicht für immer! 20 Schaue hin auf den Bund! denn die finsteren Örter der Erde sind voll von Wohnungen der Gewalttat. 21 Nicht kehre beschämt zurück der Unterdrückte; laß den Elenden und Armen deinen Namen loben! 22 Stehe auf, o Gott, führe deinen Rechtsstreit! gedenke deiner Verhöhnung von den Toren wie Ps. 14,1 den ganzen Tag! 23 Vergiß nicht die Stimme deiner Widersacher! das Getöse derer, die sich wider dich erheben, steigt auf beständig. O. das beständig aufsteigt