TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
(Ψλ 90–106)
Ο άνθρωπος φεύγει - ο Θεός μένει αιώνια
1 Προσευχή του Μωυσή, ανθρώπου του Θεού.
Κύριε, καταφύγιό μας έγινες εσύ
από γενιά σ’ άλλη γενιά.
2 Πριν γεννηθούνε τα βουνά
και πάρει υπόσταση η οικουμένη,
από πάντα και για παντοτινά
εσύ ’σαι ο Θεός.
3 Ξαναγυρνάς τον άνθρωπο στο χώμα,
λέγοντας:
«Γυρίστε πίσω, άνθρωποι, σ’ αυτό».
4 Χίλια χρόνια
στα μάτια σου είναι σαν τη μέρα τη χτεσινή,
που πέρασε,
και σαν τη βάρδια τη νυχτερινή.
5 Παίρνεις σαν την πλημμύρα κάθε χρόνο κάτι απ’ αυτούς.Παίρνεις... αυτούς. Το εβρ. είναι εφθαρμένο.
Είναι καθώς η χλόη, που φυτρώνει το πρωί.
6 Το πρωί ανθίζει και ψηλώνει,
το βράδυ γέρνει και ξεραίνεται.
7 Η οργή σου μας αφάνισε
και μας συντάραξε ο θυμός σου.
8 Τις ανομίες μας τις έβαλες μπροστά σου,
τις αμαρτίες μας τις κρυφές
στης όψης σου το φως.
9 Γι’ αυτό όλες τις μέρες μας
η οργή σου τις αφάνισε·
τα χρόνια μας διαβήκαν
σαν στεναγμός.
10 Όλη η ζωή μας είναι δεν είναι εβδομήντα χρόνια,
ογδόντα, αν υπάρχει ακόμη ακμή,
και τα καλύτερα απ’ αυτά κόπος και πόνος·
γιατί φεύγουν γοργά κι εμείς μισεύουμε.
11 Ποιος ξέρει της οργής σου τη δύναμη,
και ποιος τη βία του θυμού σου;
12 Δίδαξέ μας, λοιπόν, ότι οι μέρες μας είναι μετρημένες·
έτσι βαθιά μας θ’ αποκτήσουμε επίγνωση.
13 Γύρισε, Κύριε,
ως πότε;
και σπλαχνίσου τους δούλους σου.
14 Χόρτασέ μας το πρωί απ’ την αγάπη σου,
και θα ’χουμε ευφροσύνη κι αγαλλίαση
όλες τις μέρες της ζωής μας.
15 Δώσε μας τόσες μέρες αγαλλίασης
όσες ήταν οι μέρες που μας παίδευες,
όσος ο χρόνος που δυστυχούσαμε.
16 Δείξε στους αφοσιωμένους σου το έργο σου,
και στα παιδιά τους τη μεγαλοσύνη σου.
17 Ας είναι πάνω μας η καλοσύνη σου,
Κύριε, Θεέ μας·
και δώσε διάρκεια στο αποτέλεσμα των έργων μας,
ναι, στέριωνε το αποτέλεσμα των έργων μας.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Ein Gebet von Mose, dem Manne Gottes.Herr, du bist unsere Wohnung gewesen von Geschlecht zu Geschlecht. 2 Ehe geboren waren die Berge, und du die Erde und den Erdkreis erschaffen Eig. geboren hattest-ja, von Ewigkeit zu Ewigkeit bist du Gott. El3 Du lässest zum Staube Eig. zur Zermalmung zurückkehren den Menschen, und sprichst: Kehret zurück, ihr Menschenkinder! 4 Denn tausend Jahre sind in deinen Augen wie der gestrige Tag, wenn er vergangen ist, und wie eine Wache in der Nacht. 5 Du schwemmst sie hinweg, sie sind wie ein Schlaf, am Morgen wie Gras, das aufsproßt; Eig. nachsproßt; so auch v 66 Am Morgen blüht es und sproßt auf; am Abend wird es abgemäht O. welkt es und verdorrt.
7 Denn wir vergehen durch deinen Zorn, und durch deinen Grimm werden wir hinweggeschreckt. O. bestürzt8 Du hast unsere Ungerechtigkeiten vor dich gestellt, unser verborgenes Tun vor das Licht deines Angesichts. 9 Denn alle unsere Tage schwinden durch deinen Grimm, wir bringen unsere Jahre zu wie einen Gedanken. O. ein Lispeln10 Die Tage unserer Jahre, -ihrer sind siebzig Jahre, und, wenn in Kraft, And.: wenn vollzählig achtzig Jahre, und ihr Stolz ist Mühsal und Nichtigkeit, denn schnell eilt es vorüber, und wir fliegen dahin. 11 Wer erkennt die Stärke deines Zornes, und, deiner Furcht gemäß, deinen Grimm?
12 So lehre uns denn zählen unsere Tage, auf daß wir ein weises Herz erlangen! 13 Kehre wieder, Jehova! -Bis wann? -Und laß dich’s gereuen O. erbarme dich über deine Knechte! 14 Sättige uns früh W. am Morgen mit deiner Güte, so werden wir jubeln und uns freuen in allen unseren Tagen. 15 Erfreue uns nach den Tagen, da du uns gebeugt hast, nach den Jahren, da wir Übles gesehen! 16 Laß deinen Knechten erscheinen dein Tun, und deine Majestät ihren Söhnen! Eig. über ihren Söhnen17 Und die Huld O. Lieblichkeit des Herrn, unseres Gottes, sei über uns! Und befestige über uns das Werk unserer Hände; ja, das Werk unserer Hände, befestige es!