ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 2

Η αγάπη όλα όμορφα τα βλέπει

ΕΚΕΙΝΗ:

1 Εγώ είμαι της Σαρών ο νάρκισσος,

το κρίνο των κοιλάδων.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

2 Καθώς το κρίνο ανάμεσα στ’ αγκάθια,

έτσι η αγαπημένη μου

μέσα στις νέες κοπέλες.

ΕΚΕΙΝΗ:

3 Καθώς μηλιά μες στου δρυμού τα δέντρα,

έτσι ο αγαπημένος μου

στα παλικάρια ανάμεσα.

Κάθισα στη σκιά του, όπως λαχτάρησα,

κι είναι γλυκός στον ουρανίσκο μου ο καρπός του.

Κυριευμένη από αγάπη

ΕΚΕΙΝΗ:

4 Στου συμποσίου μ’ έφερε τα δώματα

κι η αγάπη του φλάμπουρο πάνωθέ μου.

5 Με τόνωσε με σταφιδόψωμα

και με ζωντάνεψε με μήλα,

γιατί πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

6 Το αριστερό του χέρι κάτω απ’ το κεφάλι μου

και το δεξί του με κρατάει στην αγκαλιά του.

7 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες*Τα ζαρκάδια και οι ελαφίνες για τους αρχαίους πολιτισμούς ήταν σύμβολα του έρωτα. έχει ο κάμπος,

μην την ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας,

ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

Ο χειμώνας πέρασε

ΕΚΕΙΝΗ:

8 Ακούω τον αγαπημένο μου! Νάτος που έρχεται

πηδώντας πάνω απ’ τα βουνά,

τρέχοντας πάνω από τους λόφους.

9 Ζαρκάδι μοιάζει ο αγαπημένος μου,

μοιάζει μικρό ελαφόπουλο.

Νάτος που στέκεται έξω απ’ το σπίτι μας,

κοιτάει απ’ το παράθυρο,

ρίχνει ματιές απ’ το καφασωτό.

10 Ο αγαπημένος μου μιλάει και μου λέει:

ΕΚΕΙΝΟΣ:

«Σήκω αγαπημένη μου,

πανέμορφή μου, έλα.

11 Γιατί ο χειμώνας, κοίτα, πέρασε,

οι βροχές φύγανε, διαβήκαν.

12 Τ’ άνθη προβάλλουνε στη γη,

του τραγουδιού έφτασε η ώρα,

και της τρυγόνας μες στους κάμπους μας

ακούγεται η φωνή.

13 Τον πρώτο της καρπό δένει η συκιά

κι ευωδιές χύνουν τ’ ανθισμένα αμπέλια.

Σήκω, αγαπημένη μου,

πανέμορφή μου, έλα.

14 Κρυμμένη περιστέρα μου

στη σχισματιά του βράχου,

στη χαραμάδα του γκρεμού,

το πρόσωπό σου δείξε μου

κι άσε ν’ ακούσω τη φωνή σου,

γιατί γλυκιά σου είν’ η φωνή

και θελκτική σου η όψη».

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

15 Πιάστε μας τις αλεπούδες,

τις μικρές αλεπουδίτσες,

που αφανίζουνε τ’ αμπέλια μας

τώρα που είναι πάνω στον ανθό τους.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Δικός μου ο αγαπημένος μου

κι εγώ είμαι δική του,

στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.

17 Πριν να φυσήξει η αύρα η πρωινή

και φύγουν τα σκοτάδια,

γύρισε πίσω, αγαπημένε μου,

γίνε σαν το ζαρκάδι

σαν το μικρό ελαφόπουλο*Βλ. υποσ. εις στ. 7. πάνω στου Βέθερ τα βουνά.

1 나는 사론의 수선화요 골짜기의 백합화로구나 2 여자들 중에 내 사랑은 가시나무 가운데 백합화 같구나 3 남자들 중에 나의 사랑하는 자는 수풀 가운데 사과나무 같구나 내가 그 그늘에 앉아서 심히 기뻐하였고 그 실과는 내 입에 달았구나

4 그가 나를 인도하여 잔치집에 들어갔으니 그 사랑이 내 위에 기로구나 5 너희는 건포도로 내 힘을 돕고 사과로 나를 시원케 하라 내가 사랑하므로 병이 났음이니라 6 그가 왼손으로 내 머리에 베개하고 오른손으로 나를 안는구나 7 예루살렘 여자들아 내가 노루와 들 사슴으로 너희에게 부탁한다 내 사랑이 원하기 전에는 흔들지 말고 깨우지 말찌니라 8 나의 사랑하는 자의 목소리로구나 보라 그가 산에서 달리고 작은 산을 빨리 넘어 오는구나

9 나의 사랑하는 자는 노루와도 같고 어린 사슴과도 같아서 우리 벽 뒤에 서서 창으로 들여다보며 창살 틈으로 엿보는구나 10 나의 사랑하는 자가 내게 말하여 이르기를 나의 사랑, 나의 어여쁜 자야 일어나서 함께 가자 11 겨울도 지나고 비도 그쳤고 12 지면에는 꽃이 피고 새의 노래할 때가 이르렀는데 반구의 소리가 우리 땅에 들리는구나 13 무화과나무에는 푸른 열매가 익었고 포도나무는 꽃이 피어 향기를 토하는구나 나의 사랑, 나의 어여쁜 자야 일어나서 함께 가자 14 바위 틈 낭떠러지 은밀한 곳에 있는 나의 비둘기야 나로 네 얼굴을 보게 하라 네 소리를 듣게 하라 네 소리는 부드럽고 네 얼굴은 아름답구나

15 우리를 위하여 여우 곧 포도원을 허는 작은 여우를 잡으라 우리의 포도원에 꽃이 피었음이니라 16 나의 사랑하는 자는 내게 속하였고 나는 그에게 속하였구나 그가 백합화 가운데서 양떼를 먹이는구나

17 나의 사랑하는 자야 날이 기울고 그림자가 갈 때에 돌아와서 베데르 산에서의 노루와 어린 사슴 같아여라