Επίκληση στο Θεό να επέμβει
1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ.
Θεέ, που σ’ εξυμνώ,
μη μένεις σιωπηλός!
2 Γιατί, το στόμα του ασεβή
και του ύπουλου το στόμα
μιλάνε εναντίον μου·
με γλώσσα που λέει ψέματα μίλησαν για μένα.
3 Με λόγια μίσους με κυκλώνουνε
κι αναίτια με πολεμούν.
4 Ενώ εγώ τους αγαπώ,
αντιδικούν μαζί μου,
αλλά εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς.
5 Μου ανταποδίδουνε κακό για το καλό,
αντί για την αγάπη μίσος.
6 Λένε: «Ας τον καταγγείλουμε ως ασεβή
κι ας του ορίσουμε δολερό συνήγορο.
7 Ώστε όταν θα δικάζεται, ένοχος να βρεθεί
κι η προσευχή του να του λογιστεί αμαρτία.
8 Ας γίνουν λιγοστές οι μέρες του
κι άλλος ας πάρει το αξίωμά του.
9 Ας γίνουν τα παιδιά του ορφανά
κι η γυναίκα του χήρα.
10 Οι γιοι του ας πλανιούνται κι ας παρακαλούν,
ας ζητιανεύουνε μακριά
απ’ των σπιτιών τους τα ερείπια.
11 Ας απαιτήσει ο δανειστής
όλα τα υπάρχοντά του,
και ξένοι ας αρπάζουνε το μόχθο του.
12 Κανείς να μην του είναι στοργικός,
κανένας σπλαχνικός για τα ορφανά του.
13 Οι απόγονοί του να ξολοθρευτούν,
σε μια γενιά να σβήσει τ’ όνομά τους.
14 Ας τη θυμάται ο Κύριος
την ανομία των προγόνων του,
η αμαρτία της μάνας του ας μην εξαλειφτεί.
15 Να τα θυμάται όλ’ αυτά για πάντα ο Κύριος,
μα η θύμηση των ίδιων από τη γη να εξαλειφθεί.
16 Γιατί δε νοιάστηκε να δείξει έλεος,
τον δύστυχο κατάτρεξε και τον φτωχό,
τον ταλαιπωρημένο για να τον σκοτώσει.
17 Να καταριέται του άρεσε·
ας πέσει πάνω του η κατάρα.
Την ευλογία δεν την ήθελε·
ας φύγει μακριά απ’ αυτόν.
18 Ντύθηκε την κατάρακατάρα. Η κατάρα νοείται όπως εις Ψλ 7:4-6. όπως το ρούχο του·
ας μπει αυτή μέσα του σαν το νερό
και σαν το λάδι ας μείνει πάνω του.
19 Λοιπόν, ας μείνει πάνω του
καθώς η φορεσιά που πάντα τον σκεπάζει
κι όπως η ζώνη που πάντα του την περιζώνεται».
20 Μ’ αυτή την τιμωρία πλήρωσέ τους, Κύριε,
αυτούς που με κατηγορούν
και με συκοφαντούνε.
21 Εσύ, Κύριε, Θεέ, πράξε για μένα
όπως αυτό που είσαι σου επιβάλλει·
η καλοσύνη σου είναι τέλεια,
γλίτωσέ με.
22 Γιατί, εγώ είμαι φτωχός και πένητας,
και πληγωμένη είναι μέσα μου η καρδιά μου.
23 Σαν τη σκιά που αποτραβιέται, λίγο λίγο χάνομαι,
μ’ αποτινάξανε σαν να ’μουνα ακρίδα.
24 Τα γόνατά μου απ’ τη νηστεία τρέμουνε
και το κορμί μου απόμεινε ισχνό.
25 Κι εγώ τους έγινα περίγελως·
όταν με βλέπουνε κουνάνε το κεφάλι.
26 Βοήθησέ με, Κύριε, Θεέ μου,
με την πολλή σου αγάπη σώσε με.
27 Κι ας δουν σ’ αυτήν την πράξη σου τη δύναμή σου,
και πως δικό σου έργο είναι, Κύριε.
28 Κι αν καταριούνται αυτοί,
εσύ θα μ’ ευλογείς·
κι αν σηκωθούνε εναντίον μου,
θα καταντροπιαστούνε,
και θα χαρεί ο αφοσιωμένος σου.
29 Οι συκοφάντες μου ας ντυθούνε την ντροπή,
και την αισχύνη τους καθώς μανδύα
ας τη φορέσουν.
30 Τον Κύριο με τα λόγια μου
πολύ θα τον δοξολογώ,
και μες στο πλήθος ύμνους θα του ψάλλω.
31 Αυτός τον φτωχό τον παραστέκεται,
για να τον σώζει από κείνους
που τον καταδικάζουν.