ΨΑΛΜΟΙ 139

13 Εσύ έφτιαξες όλη την ύπαρξή μου,

με ύφανες μες στην κοιλιά της μάνας μου.

14 Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες

πλάσμα σου τόσο θαυμαστό

–όλα όσα κάνεις είν’ εξαίσια

κι εγώ αυτό πολύ καλά το ξέρω.

15 Το σώμα μου δε σου ήτανε αθέατο,

όταν σχηματιζόμουνα κρυφά

κι αναπτυσσόμουνα στης γης τη μήτρα.

16 Με είδες κιόλας τελειωμένον,

όταν ακόμα ήμουν μάζα άμορφη·

και στο βιβλίο σου όλες ήταν γραμμένες

οι μέρες που για μένα πρόβλεπες,

ακόμα πριν καμιά απ’ αυτές υπάρξει.

17 Θεέ μου, πόσο πολύτιμες για μένα είν’ οι προθέσεις σου

και πόσο πολυάριθμες στο σύνολό τους!

18 Αν τις μετρούσα, από την άμμο

θα ήταν περισσότερες·

ξυπνώ κι είμαι μαζί σου ακόμα.