Ψαλμοι 139

14 Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες

πλάσμα σου τόσο θαυμαστό

–όλα όσα κάνεις είν’ εξαίσια

κι εγώ αυτό πολύ καλά το ξέρω.

15 Το σώμα μου δε σου ήτανε αθέατο,

όταν σχηματιζόμουνα κρυφά

κι αναπτυσσόμουνα στης γης τη μήτρα.

16 Με είδες κιόλας τελειωμένον,

όταν ακόμα ήμουν μάζα άμορφη·

και στο βιβλίο σου όλες ήταν γραμμένες

οι μέρες που για μένα πρόβλεπες,

ακόμα πριν καμιά απ’ αυτές υπάρξει.