Ψαλμοι 142

Ο Κύριος ύστατο καταφύγιο του καταδιωγμένου

1 Μασχίλ*Μασχίλ. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 32:1. του Δαβίδ. Προσευχή όταν ήταν στη σπηλιά.

2 Με δυνατή φωνή κράζω στον Κύριο

και φωναχτά τον Κύριο ικετεύω.

3 Σκορπώ μπροστά του το παράπονό μου,

μπροστά του εκθέτω εγώ τη θλίψη μου.

4 Όταν λιγοψυχώ,

ξέρεις εσύ πού πάω.

Στο δρόμο ετούτον που πορεύομαι

μου στήσανε παγίδα.

5 Δεξιά μου κοίταξα και είδα πως

κανείς δεν ήταν που να με γνωρίζει·

για μένα εχάθη κάθε καταφύγιο,

κανένας που για τη ζωή μου να νοιαστεί.

6 Σ’ εσένα, Κύριε, φώναξα!

Είπα: Εσύ ’σαι ο προστάτης μου,

ό,τι μου ανήκει στη γη των ζωντανών.

7 Στη δέησή μου δώσε προσοχή,

γιατί πολύ εξασθένησα·

απάλλαξέ με απ’ τους διώκτες μου,

γιατ’ είναι δυνατότεροι από μένα.

8 Λευτέρωσέ με από τη φυλακή μου.

Και τότε στων δικαίων τη σύναξη

θα σε δοξολογήσω

γιατί με φρόντισες.