Ψαλμοι 32

Η ευτυχία εκείνου που έλαβε άφεση

1 Του Δαβίδ· Μασχίλ.*Μασχίλ. Το ακριβές νόημα είναι άγνωστο. Πιθανόν σημαίνει «διδακτικό ποίημα».

Μακάριος είν’ εκείνος

που του αφέθηκε

αμέλειας παραστράτημα,

του συγχωρήθηκε αμαρτία συνειδητή.

2 Μακάριος ο άνθρωπος,

όταν δεν του καταλογίζει

ο Κύριος αμάρτημα·

κι είναι ανύπαρκτος στο πνεύμα του ο δόλος.

3 Κύριε, όταν σώπασα,

φθάρηκαν τα οστά μου

από τον ολοήμερο αναστεναγμό.

4 Γιατί μέρα και νύχτα έπεσε

βαριά η τιμωρία σου σ’ εμένα·

σαν το χωράφι έγινα το άνυδρο

στου καλοκαιριού τη θέρμη.

(Διάψαλμα)

5 Την αμαρτία μου σου γνώρισα,

δεν έκρυψα την ενοχή μου.

«Στον Κύριο» σκέφτηκα,

«θα εξομολογηθώ τα παραπτώματά μου».

κι εσύ εξάλειψες την ενοχή της αμαρτίας μου.

(Διάψαλμα).

6 Για τούτο, ας προσεύχεται

κάθε ευσεβής σ’ εσένα,

στις δύσκολες στιγμές.

Σαν γίνει ο κατακλυσμός,

κοντά του δε θα φτάσει.