ΨΑΛΜΟΙ 32

Η ευτυχία εκείνου που έλαβε άφεση

1 Του Δαβίδ· Μασχίλ.*Μασχίλ. Το ακριβές νόημα είναι άγνωστο. Πιθανόν σημαίνει «διδακτικό ποίημα».

Μακάριος είν’ εκείνος

που του αφέθηκε

αμέλειας παραστράτημα,

του συγχωρήθηκε αμαρτία συνειδητή.

2 Μακάριος ο άνθρωπος,

όταν δεν του καταλογίζει

ο Κύριος αμάρτημα·

κι είναι ανύπαρκτος στο πνεύμα του ο δόλος.

3 Κύριε, όταν σώπασα,

φθάρηκαν τα οστά μου

από τον ολοήμερο αναστεναγμό.

4 Γιατί μέρα και νύχτα έπεσε

βαριά η τιμωρία σου σ’ εμένα·

σαν το χωράφι έγινα το άνυδρο

στου καλοκαιριού τη θέρμη.

(Διάψαλμα)

5 Την αμαρτία μου σου γνώρισα,

δεν έκρυψα την ενοχή μου.

«Στον Κύριο» σκέφτηκα,

«θα εξομολογηθώ τα παραπτώματά μου».

κι εσύ εξάλειψες την ενοχή της αμαρτίας μου.

(Διάψαλμα).

6 Για τούτο, ας προσεύχεται

κάθε ευσεβής σ’ εσένα,

στις δύσκολες στιγμές.

Σαν γίνει ο κατακλυσμός,

κοντά του δε θα φτάσει.

7 Εσύ είσαι, Κύριε, ο κρυψώνας μου,

με προστατεύεις απ’ τη θλίψη

και τη γυρίζεις σε αλαλαγμούς χαράς.

(Διάψαλμα)

8 Μου λες:

«Σύνεση θα σου δώσω,

θα σου διδάξω την οδό

που πρέπει να βαδίζεις·

θα σε ορμηνεύω,

η προσοχή μου θα ’ναι πάνω σου.

9 Μη γίνεσαι σαν άλογο και σαν μουλάρι

ασύνετος,

που χαλινάρι και χαλκά χρειάζονται

για να μπορέσουν να ’ρθουνε κοντά σου».*Μη γίνεσαι... κοντά σου. Ο στίχος στο εβρ. είναι δυσνόητος.

10 Πολλά του ασεβή τα μαστιγώματα,

μα κείνον που στον Κύριο ελπίζει

η αγάπη του τον περιζώνει.

11 Χαρείτε για τον Κύριο, δίκαιοι, κι ευφρανθείτε·

κι όλοι εσείς οι άδολοι

φωνάξτε από χαρά!