Ψαλμοι 39

4 Γέμισε αγωνία η καρδιά μου·

καθώς συλλογιζόμουν

φούντωνε η αγωνία μου·

ωσότου λύθηκε η γλώσσα μου και είπα:

5 «Φανέρωσέ μου, Κύριε, το τέλος μου,

και πόσες θα ’ναι οι μέρες της ζωής μου·

ώστε να ξέρω πόσο είμαι φθαρτός».

6 Τι λίγο που έκανες να διαρκεί η ζωή μου!

Μπροστά σου η ύπαρξή μου ένα τίποτα·

κι αέρα φύσημα η στερεότητα του ανθρώπου.

(Διάψαλμα)