Προσευχή ενός καταδιωγμένου
1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ.
2 Μακάριος όποιος νοιάζεται τον αδύναμο·
θα τον λυτρώσει ο Κύριος
στης δυστυχίας τη μέρα.
3 Τον προστατεύει ο Κύριος, του δίνει τη ζωή
και θα τον πουν στη γη ευτυχισμένο·
κι ούτε θα παραδώσει
τη ζωή του στους εχθρούς του.
4 Ο Κύριος τον βοηθά να σηκωθεί
απ’ της αρρώστιας του το στρώμα·
σ’ όλες του τις ασθένειες τον ανακουφίζει.
5 Εγώ είπα: «Δώσ’ μου, Κύριε, το έλεός σου·
γιάτρεψε την ψυχή μου
γιατί σ’ εσένα αμάρτησα».
6 Οι εχθροί μου εναντίον μου
λόγια λαλούν κακόβουλα:
«Αχ, πότε να πεθάνει
και τ’ όνομά του να χαθεί!»
7 Κι αν έρθει κάποιος να με δει,
μου λέει ανοησίες·
μαζεύει στην καρδιά του θέματα για κακογλωσσιά,
φεύγει από μένα και τα διαλαλεί στους δρόμους.
8 Ανάμεσά τους ψιθυρίζουν εναντίον μου
όλοι που με μισούνε·
για μένα σκέφτονται το χειρότερο:
9 «Αγιάτρευτο κακό τον βρήκε.
Τώρα, μια και τον έριξε η αρρώστια,
δε θα μπορέσει πια να σηκωθεί».
10 Κι ο φίλος μου ακόμα ο ακριβός,
που τον εμπιστευόμουν
και τρώγαμε ψωμί μαζί,
μου γύρισε την πλάτη και με κλώτσησε.
11 Εσύ όμως, Κύριε, δωσ’ μου το έλεός σου,
κάνε να σηκωθώ,
κι εγώ θα τους το ξεπληρώσω.
12 Έτσι θα καταλάβω πως έχω την αγάπη σου:
Όταν δε θα καυχιέται
ο εχθρός σε βάρος μου.
13 Αλλά για την ακεραιότητά μου εσύ με στήριξες,
μπροστά στην παρουσία σου
με στέριωσες αιώνια.
14 Ευλογημένος να ’ναι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ,
από πάντα και για παντοτινά!
Αμήν, αμήν.