ΨΑΛΜΟΙ 42

Όπως η ελαφίνα αποζητάει

1 Στον πρωτοψάλτη, ψαλμός διδακτικός· για τη συγγένεια του Κορέ.*Οι ψαλμοί 42 και 43 αρχικά ήταν ενωμένοι. – Η συγγένεια του Κορέ ήταν μαζί με άλλες επιφορτισμένη με την υμνωδία στο ναό της Ιερουσαλήμ. Κατά το Α΄ Χρ 6:22 τα μέλη της ήταν απόγονοι του Κορέ (βλ. Αρ κεφ. 16).

2 Όπως η ελαφίνα αποζητάει τα τρεχούμενα νερά

έτσι η ψυχή μου σ’ αποζητάει Θεέ μου!

3 Είν’ η ψυχή μου διψασμένη για το Θεό,

για τον αληθινό Θεό.

Πότε θα ’ρθώ να δω το πρόσωπό σου, Θεέ μου;

4 Τα δάκρυά μου είναι ψωμί για μένα μέρα νύχτα,

όταν ακούω να μου λένε ολημερίς,

«πού είναι ο Θεός σου;»

5 Θυμάμαι –και λιώνει μέσα μου η καρδιά–

όταν με ένδοξη, πολυπληθή πορεία

βάδιζα προς τον οίκο του Θεού,

μες σε φωνές χαράς κι ευχαριστίας,

στο θόρυβο των πανηγυριστών.

6 Ψυχή μου, γιατί λυπάσαι και μ’ αναστατώνεις;

Έλπιζε στο Θεό· θα τον υμνήσω πάλι

της ύπαρξής μου το σωτήρα και Θεό μου.

7 Θλίβεται μέσα μου η ψυχή μου·

για τούτο, Κύριε, θα σε θυμηθώ

απ’ του Ιορδάνη τις πηγές,

πλάι στο βουνό Μισάρ,

κι απ’ του Ερμών τα υψώματα.

8 Η μια στην άλλη άβυσσο φωνάζει

με των καταρραχτών σου τη βοή·

όλα τα κύματά σου κι οι φουρτούνες σου

πέρασαν από πάνω μου.

9 Τη μέρα στέλνει ο Κύριος το έλεός του,

κι εγώ θα λέω τη νύχτα το τραγούδι του,

την προσευχή μου στης ζωής μου το Θεό.

10 Θα λέω στο Θεό, στο βράχο μου:

«Γιατί μ’ απολησμόνησες;

γιατί να ζω με λύπη,

κάτω απ’ του εχθρού μου την καταπίεση;»

11 Τσακίζονται τα κόκαλά μου

όταν μ’ εξευτελίζουν οι δυνάστες μου,

καθώς μου λένε ολημερίς,

«πού είναι ο Θεός σου;»

12 Ψυχή μου, γιατί λυπάσαι και μ’ αναστατώνεις;

Έλπιζε στο Θεό· θα τον υμνήσω πάλι

της ύπαρξής μου το σωτήρα και Θεό μου.