Εμπιστοσύνη του κατατρεγμένου στην απόφαση του Θεού
1 Στον πρωτοψάλτη· όπως το «Μακρινό περιστέρι της σιωπής». ΜικτάμΜικτάμ. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 16:1. του Δαβίδ, όταν τον είχαν συλλάβει οι Φιλισταίοι στη Γαθ.
2 Δώσ’ μου το έλεός σου, Θεέ,
γιατί με κατατρέχουν·
όλη τη μέρα με συνθλίβουν οι πολιορκητές.
3 Οι εχθροί μου απάνω μου χυμούν
όλη τη μέρα·
γιατί πολλοί με πολεμάνε,
Ύψιστε.
4 Όταν με πιάνει τρόμος
σ’ εσένα εγκαταλείπομαι.
5 Στο Θεό που το λόγο του εξυμνώ,
στο Θεό ελπίζω, δε φοβάμαι·
τι θα μου κάνει ένας θνητός;
6 Ολημερίς διαστρέφουνε
τα λόγια μου·
εναντίον μου οι σκέψεις τους
όλες για το κακό.
7 Κρύβονται, καιροφυλακτούν,
κατασκοπεύουνε τα βήματά μου·
τη ζωή μου επιβουλεύονται.
8 Γι’ αυτήν την ανομία τους
πώς θα ξεφύγουν την οργή σου;
Θεέ, ρίξε στο χώμα τους λαούς!
9 Ξέρεις εσύ πόσες φορές πήρα το δρόμο της φυγής.
Μάζεψε τα δάκρυά μου μες στο ασκί σου·
δεν τα ’χεις ένα ένα μετρημένα;
10 Πισωδρομούν οι εχθροί μου,
κάθε φορά που σου ζητώ βοήθεια·
το ξέρω ότι ο Θεός είναι μαζί μου.
11 Στο Θεό που το λόγο του εξυμνώ·
στον Κύριο, που εξυμνώ το λόγο του,
12 σ’ αυτόν έλπισα, και δε φοβάμαι πια·
ο άνθρωπος τι μπορεί να μου κάνει;
13 Τα τάματα που σου ’κανα
θα τα εκπληρώσω, Θεέ·
σ’ εσένα θα προσφέρω
τις ευχαριστήριες θυσίες μου.
14 Εσύ λύτρωσες τη ζωή μου απ’ το θάνατο,
δεν άφησες τα πόδια μου
στο λάκκο να γλιστρήσουν·
για να μπορώ μπρος στο Θεό μου να πορεύομαι
μες στης ζωής το φως.