Ο Θεός ανταποδίδει την αδικία
1 Κύριε, Θεέ ανταποδόσεων,
ανταποδόσεων Θεέ, εμφανίσου.
2 Ορθώσου εσύ, κριτή της γης,
του αλαζόνα το έργο ανταπόδωσε.
3 Ως πότε, Κύριε, οι ασεβείς,
ως πότε οι ασεβείς θα θριαμβεύουν;
4 Ως πότε θα μιλούν με θράσος, θα φλυαρούν;
ως πότε θα καυχιούνται
όλοι της ανομίας οι δράστες;
5 Τσακίζουν, Κύριε, το λαό σου,
καταπιέζουνε εκείνους που σου ανήκουν.
6 Χήρες και ξένους εξοντώνουν,
και τα ορφανά δολοφονούν.
7 Λένε: «Δε βλέπει ο Κύριος·
τίποτα δεν καταλαβαίνει ο Θεός του Ιακώβ».
8 Οι αλόγιστοι μες στο λαό εννοήστε,
κι εσείς ανόητοι, πότε θα βρείτε σύνεση;
9 Αυτός που την ακοή δίνει,
μπορεί να μην ακούει;
ή αυτός, που τα μάτια έφτιαξε,
γίνεται να μη βλέπει;
10 Αυτός, που τους ειδωλολάτρες διαπαιδαγωγεί,
γίνεται να μην τιμωρεί;
εκείνος που τον άνθρωπο διδάσκει,
πώς θα ’ταν δυνατό να μη γνωρίζει;
11 Ο Κύριος γνωρίζει τις σκέψεις του ανθρώπου,
ξέρει πόσο είναι μηδαμινές.
12 Μακάριος είν’ ο άνθρωπος,
που τον διορθώνεις, Κύριε,
και τον διδάσκεις με το νόμο σου!
13 Έτσι του δίνεις ανακούφιση
στης συμφοράς τις μέρες,
ωσότου ανοίξει ο τάφος του ασεβή.
14 Δεν αποδιώχνει ο Κύριος
το λαό του,
και δεν εγκαταλείπει τους δικούς του.
15 Γιατί σύμφωνα με το δίκαιο
θα βγαίνουν οι αποφάσεις,
κι αυτό θ’ ακολουθούν όλοι οι έντιμοι.
(Διάψαλμα)
16 Ποιος θα μου συμπαρασταθεί
ενάντια στους κακούς;
και ποιος θα με υπερασπιστεί
ενάντια στης ανομίας τους δράστες;
17 Αν δεν μου ’δινες,
Κύριε, βοήθεια,
ακόμη λίγο κι η ψυχή μου θα ’ταν
μες στου θανάτου τη σιωπή.
18 Την ώρα που έλεγα:
«Κλονίστηκαν τα βήματά μου»,
το έλεός σου, Κύριε, με στήριζε.
19 Όταν πολύ ήταν το άγχος μέσα μου,
οι παρηγόριες σου απαλαίναν την ψυχή μου.
20 Γίνεται να ’χουν σύμμαχο εσένα
οι διεφθαρμένοι δικαστές;
μπορούν να προκαλούν τη δυστυχία,
ενάντια στο νόμο σου;
21 Ορμούν αυτοί ενάντια
στου δικαίου τη ζωή
και τον αθώο σε θάνατο καταδικάζουν.
22 Αλλά εσύ έγινες, Κύριε,
προστασία μου·
κι εσύ, Θεέ μου, φρούριο καταφυγής μου.
23 Θα τους ανταποδώσεις την ανομία τους·
για την κακία τους
θα τους εξαφανίσεις·
εσύ θα τους εξαφανίσεις, Κύριε, Θεέ μας!