1 Kung ako'y magsalita ng mga wika ng mga tao at ng mga anghel, datapuwa't wala akong pagibig, ay ako'y naging tanso na tumutunog, o batingaw na umaalingawngaw. 2 At kung magkaroon ako ng kaloob na panghuhula, at maalaman ko ang lahat ng mga hiwaga at ang lahat ng mga kaalaman; at kung magkaroon ako ng buong pananampalataya, na ano pa't mapalipat ko ang mga bundok, datapuwa't wala akong pagibig, ay wala akong kabuluhan. 3 At kung ipagkaloob ko ang lahat ng aking mga tinatangkilik upang ipakain sa mga dukha, at kung ibigay ko ang aking katawan upang sunugin, datapuwa't wala akong pagibig, ay walang pakikinabangin sa akin. 4 Ang pagibig ay mapagpahinuhod, at magandang-loob; ang pagibig ay hindi nananaghili; ang pagibig ay hindi nagmamapuri, hindi mapagpalalo. 5 Hindi naguugaling mahalay, hindi hinahanap ang kaniyang sarili, hindi nayayamot, hindi inaalumana ang masama; 6 Hindi nagagalak sa kalikuan, kundi nakikigalak sa katotohanan; 7 Lahat ay binabata, lahat ay pinaniniwalaan, lahat ay inaasahan, lahat ay tinitiis. 8 Ang pagibig ay hindi nagkukulang kailan man: kahit maging mga hula, ay mangatatapos; maging mga wika, ay titigil: maging kaalaman, ay mawawala. 9 Sapagka't nangakakakilala tayo ng bahagya, at nanganghuhula tayo ng bahagya; 10 Datapuwa't kung dumating ang sakdal, ang bahagya ay matatapos. 11 Nang ako'y bata pa, ay nagsasalita akong gaya ng bata, nagdaramdam akong gaya ng bata, nagiisip akong gaya ng bata: ngayong maganap ang aking pagkatao, ay iniwan ko na ang mga bagay ng pagkabata. 12 Sapagka't ngayo'y malabo tayong nakakikita sa isang salamin; nguni't pagkatapos ay makikita natin sa mukhaan: ngayo'y nakikilala ko ng bahagya, nguni't pagkatapos ay makikilala ko ng gaya naman ng pagkakilala sa akin. 13 Datapuwa't ngayo'y nanatili ang tatlong ito: ang pananampalataya, ang pagasa, at ang pagibig; nguni't ang pinakadakila sa mga ito ay ang pagibig.

1 Though I speak with the tongues of men and of angels, and have not love, I am become as sounding brass, or a clanging cymbal.2 And though I have the gift of prophecy, and understand all mysteries, and all knowledge; and though I have all faith, so that I could remove mountains, and have not love, I am nothing.3 And though I bestow all my goods to feed the poor, and though I give my body to be burned, and have not love, it profits me nothing.4 Love suffers long, and is kind; love envies not; love vaunts not itself, is not puffed up,5 Does not behave itself rudely, seeks not her own, is not easily provoked, keeps no record of evil;6 Rejoices not in iniquity, but rejoices in the truth;7 Bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things.8 Love never fails: but whether there be prophecies, they shall fail; whether there be tongues, they shall cease; whether there be knowledge, it shall vanish away.9 For we know in part, and we prophesy in part.10 But when that which is perfect is come, then that which is in part shall be done away.11 When I was a child, I spoke as a child, I understood as a child, I thought as a child: but when I became a man, I put away childish things.12 For now we see in a mirror dimly; but then face to face: now I know in part; but then shall I know even as also I am known.13 And now abides faith, hope, love, these three; but the greatest of these is love.