1 Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.
2 Domine, audivi auditionem tuam, et timui.
Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud ;
in medio annorum notum facies :
cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.
3 Deus ab austro veniet,
et Sanctus de monte Pharan :
operuit cælos gloria ejus,
et laudis ejus plena est terra.
4 Splendor ejus ut lux erit,
cornua in manibus ejus :
ibi abscondita est fortitudo ejus.
5 Ante faciem ejus ibit mors,
et egredietur diabolus ante pedes ejus.
6 Stetit, et mensus est terram ;
aspexit, et dissolvit gentes,
et contriti sunt montes sæculi :
incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.
7 Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ ;
turbabuntur pelles terræ Madian.
8 Numquid in fluminibus iratus es, Domine ?
aut in fluminibus furor tuus ?
vel in mari indignatio tua ?
Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.
9 Suscitans suscitabis arcum tuum,
juramenta tribubus quæ locutus es ;
fluvios scindes terræ.
10 Viderunt te, et doluerunt montes ;
gurges aquarum transiit :
dedit abyssus vocem suam ;
altitudo manus suas levavit.
11 Sol et luna steterunt in habitaculo suo :
in luce sagittarum tuarum ibunt,
in splendore fulgurantis hastæ tuæ.
12 In fremitu conculcabis terram ;
in furore obstupefacies gentes.
13 Egressus es in salutem populi tui,
in salutem cum christo tuo :
percussisti caput de domo impii,
denudasti fundamentum ejus usque ad collum.
14 Maledixisti sceptris ejus,
capiti bellatorum ejus,
venientibus ut turbo ad dispergendum me :
exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.
15 Viam fecisti in mari equis tuis,
in luto aquarum multarum.
16 Audivi, et conturbatus est venter meus ;
a voce contremuerunt labia mea.
Ingrediatur putredo in ossibus meis,
et subter me scateat :
ut requiescam in die tribulationis,
ut ascendam ad populum accinctum nostrum.
17 Ficus enim non florebit,
et non erit germen in vineis ;
mentietur opus olivæ,
et arva non afferent cibum :
abscindetur de ovili pecus,
et non erit armentum in præsepibus.
18 Ego autem in Domino gaudebo ;
et exsultabo in Deo Jesu meo.
19 Deus Dominus fortitudo mea,
et ponet pedes meos quasi cervorum :
et super excelsa mea deducet me
victor in psalmis canentem.
A oração de Habacuque
1 Oração do profeta Habacuque. De acordo com shiguionoth.3.1 Título: provavelmente uma indicação musical ou literária.
2 Senhor, ouvi falar da tua fama;
tremo diante dos teus atos, Senhor.
Realiza de novo, na nossa época, as mesmas obras,
faz que sejam conhecidas no nosso tempo;
na tua ira, lembra-te da misericórdia.
3 Deus veio de Temã;
o Santo veio do monte Parã. Pausa3.3 Em hebraico, selá. O significado dessa expressão em hebraico é incerto; provavelmente uma indicação musical; também nos versículos 9 e 13.
A sua glória cobriu os céus,
e o seu louvor encheu a terra.
4 O seu esplendor era como a luz do sol;
raios lampejavam da sua mão,
onde se escondia o seu poder.
5 Pragas iam adiante dele;
doenças terríveis seguiam os seus passos.
6 Ele parou, e a terra tremeu;
olhou, e fez estremecer as nações.
Montes antigos desmoronaram;
colinas antiquíssimas se desfizeram.
Os caminhos dele são eternos.
7 Vi a aflição das tendas de Cuchã;
tremiam as cortinas das tendas de Midiã.
8 Era com os rios que estavas irado, Senhor?
Era contra os riachos o teu furor?
Foi contra o mar que a tua fúria transbordou
quando cavalgaste com os teus cavalos
e com os teus carros de guerra vitoriosos?
9 Preparaste o teu arco;
pediste muitas flechas.3.9 A Septuaginta traz contra os cetros, diz o Senhor; um manuscrito grego traz tu saciaste as flechas das tuas aljavas. O significado desse versículo em hebraico é incerto.Pausa
Fendeste a terra com rios;
10 os montes te viram e se contorceram.
Torrentes de água desceram com violência;
o abismo estrondou,
erguendo as suas ondas.
11 O sol e a lua pararam nas suas moradas,
diante do reflexo das tuas flechas voadoras,
diante do lampejo da tua lança reluzente.
12 Com ira andaste a passos largos por toda a terra
e com indignação pisoteaste as nações.
13 Saíste para salvar o teu povo,
para libertar o teu ungido.
Esmagaste o líder do povo ímpio,
desnudando-o da cabeça aos pés. Pausa
14 Com as suas próprias flechas atravessaste a cabeça dele,
quando os seus guerreiros saíram
como um furacão para nos espalhar
com maldoso prazer,
como se estivessem prestes a devorar
o necessitado no seu esconderijo.
15 Pisaste o mar com os teus cavalos,
agitando as grandes águas.
16 Ouvi isso, e o meu íntimo estremeceu;
os meus lábios tremeram;
os meus ossos apodreceram;
as minhas pernas vacilaram.
Tranquilo esperarei o dia da desgraça,
que virá sobre o povo que nos ataca.
17 Mesmo que a figueira não floresça
nem haja fruto na videira;
mesmo que a safra de azeitonas decepcione
e os campos não produzam alimento;
mesmo que não haja ovelhas no curral
nem bois nos estábulos,
18 ainda assim eu exultarei no Senhor
e me alegrarei no Deus da minha salvação.
19 O Senhor, o Soberano, é a minha força;
ele faz os meus pés como os do cervo
e faz-me andar nos meus lugares altos.
Para o mestre de música. Para os meus instrumentos de cordas.