Pular para o conteúdo
Publicidade Remover anúncios

1 Kings 1

WLC · Westminster Leningrad Codex

1 וְהַמֶּ֤לֶךְ דָּוִד֙ זָקֵ֔ן בָּ֖א בַּיָּמִ֑ים וַיְכַסֻּ֨הוּ֙ בַּבְּגָדִ֔ים וְלֹ֥א יִחַ֖ם לֽוֹ׃ 2 וַיֹּ֧אמְרוּ ל֣וֹ עֲבָדָ֗יו יְבַקְשׁ֞וּ לַאדֹנִ֤י הַמֶּ֨לֶךְ֙ נַעֲרָ֣ה בְתוּלָ֔ה וְעָֽמְדָה֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וּתְהִי־ל֖וֹ סֹכֶ֑נֶת וְשָׁכְבָ֣ה בְחֵיקֶ֔ךָ וְחַ֖ם לַאדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 3 וַיְבַקְשׁוּ֙ נַעֲרָ֣ה יָפָ֔ה בְּכֹ֖ל גְּב֣וּל יִשְׂרָאֵ֑ל וַֽיִּמְצְא֗וּ אֶת־אֲבִישַׁג֙ הַשּׁ֣וּנַמִּ֔ית וַיָּבִ֥אוּ אֹתָ֖הּ לַמֶּֽלֶךְ׃ 4 וְהַֽנַּעֲרָ֖ה יָפָ֣ה עַד־מְאֹ֑ד וַתְּהִ֨י לַמֶּ֤לֶךְ סֹכֶ֨נֶת֙ וַתְּשָׁ֣רְתֵ֔הוּ וְהַמֶּ֖לֶךְ לֹ֥א יְדָעָֽהּ׃ 5 וַאֲדֹנִיָּ֧ה בֶן־חַגִּ֛ית מִתְנַשֵּׂ֥א לֵאמֹ֖ר אֲנִ֣י אֶמְלֹ֑ךְ וַיַּ֣עַשׂ ל֗וֹ רֶ֚כֶב וּפָ֣רָשִׁ֔ים וַחֲמִשִּׁ֥ים אִ֖ישׁ רָצִ֥ים לְפָנָֽיו׃ 6 וְלֹֽא־עֲצָב֨וֹ אָבִ֤יו מִיָּמָיו֙ לֵאמֹ֔ר מַדּ֖וּעַ כָּ֣כָה עָשִׂ֑יתָ וְגַם־ה֤וּא טֽוֹב־תֹּ֨אַר֙ מְאֹ֔ד וְאֹת֥וֹ יָלְדָ֖ה אַחֲרֵ֥י אַבְשָׁלֽוֹם׃ 7 וַיִּהְי֣וּ דְבָרָ֔יו עִ֚ם יוֹאָ֣ב בֶּן־צְרוּיָ֔ה וְעִ֖ם אֶבְיָתָ֣ר הַכֹּהֵ֑ן וַֽיַּעְזְר֔וּ אַחֲרֵ֖י אֲדֹנִיָּֽה׃ 8 וְצָד֣וֹק הַ֠כֹּהֵן וּבְנָיָ֨הוּ בֶן־יְהוֹיָדָ֜ע וְנָתָ֤ן הַנָּבִיא֙ וְשִׁמְעִ֣י וְרֵעִ֔י וְהַגִּבּוֹרִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לְדָוִ֑ד לֹ֥א הָי֖וּ עִם־אֲדֹנִיָּֽהוּ׃ 9 וַיִּזְבַּ֣ח אֲדֹנִיָּ֗הוּ צֹ֤אן וּבָקָר֙ וּמְרִ֔יא עִ֚ם אֶ֣בֶן הַזֹּחֶ֔לֶת אֲשֶׁר־אֵ֖צֶל עֵ֣ין רֹגֵ֑ל וַיִּקְרָ֗א אֶת־כָּל־אֶחָיו֙ בְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וּלְכָל־אַנְשֵׁ֥י יְהוּדָ֖ה עַבְדֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 10 וְֽאֶת־נָתָן֩ הַנָּבִ֨יא וּבְנָיָ֜הוּ וְאֶת־הַגִּבּוֹרִ֛ים וְאֶת־שְׁלֹמֹ֥ה אָחִ֖יו לֹ֥א קָרָֽא׃ 11 וַיֹּ֣אמֶר נָתָ֗ן אֶל־בַּת־שֶׁ֤בַע אֵם־שְׁלֹמֹה֙ לֵאמֹ֔ר הֲל֣וֹא שָׁמַ֔עַתְּ כִּ֥י מָלַ֖ךְ אֲדֹנִיָּ֣הוּ בֶן־חַגִּ֑ית וַאֲדֹנֵ֥ינוּ דָוִ֖ד לֹ֥א יָדָֽע׃ 12 וְעַתָּ֕ה לְכִ֛י אִיעָצֵ֥ךְ נָ֖א עֵצָ֑ה וּמַלְּטִי֙ אֶת־נַפְשֵׁ֔ךְ וְאֶת־נֶ֥פֶשׁ בְּנֵ֖ךְ שְׁלֹמֹֽה׃ 13 לְכִ֞י וּבֹ֣אִי ׀ אֶל־הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וְאָמַ֤רְתְּ אֵלָיו֙ הֲלֹֽא־אַתָּ֞ה אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֗לֶךְ נִשְׁבַּ֤עְתָּ לַאֲמָֽתְךָ֙ לֵאמֹ֔ר כִּֽי־שְׁלֹמֹ֤ה בְנֵךְ֙ יִמְלֹ֣ךְ אַחֲרַ֔י וְה֖וּא יֵשֵׁ֣ב עַל־כִּסְאִ֑י וּמַדּ֖וּעַ מָלַ֥ךְ אֲדֹנִיָֽהוּ׃ 14 הִנֵּ֗ה עוֹדָ֛ךְ מְדַבֶּ֥רֶת שָׁ֖ם עִם־הַמֶּ֑לֶךְ וַאֲנִי֙ אָב֣וֹא אַחֲרַ֔יִךְ וּמִלֵּאתִ֖י אֶת־דְּבָרָֽיִךְ׃ 15 וַתָּבֹ֨א בַת־שֶׁ֤בֶע אֶל־הַמֶּ֨לֶךְ֙ הַחַ֔דְרָה וְהַמֶּ֖לֶךְ זָקֵ֣ן מְאֹ֑ד וַֽאֲבִישַׁג֙ הַשּׁ֣וּנַמִּ֔ית מְשָׁרַ֖ת אֶת־הַמֶּֽלֶךְ׃ 16 וַתִּקֹּ֣ד בַּת־שֶׁ֔בַע וַתִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ מַה־לָּֽךְ׃ 17 וַתֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אֲדֹנִי֙ אַתָּ֨ה נִשְׁבַּ֜עְתָּ בַּֽיהוָ֤ה אֱלֹהֶ֨יךָ֙ לַֽאֲמָתֶ֔ךָ כִּֽי־שְׁלֹמֹ֥ה בְנֵ֖ךְ יִמְלֹ֣ךְ אַחֲרָ֑י וְה֖וּא יֵשֵׁ֥ב עַל־כִּסְאִֽי׃ 18 וְעַתָּ֕ה הִנֵּ֥ה אֲדֹנִיָּ֖ה מָלָ֑ךְ וְעַתָּ֛ה אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לֹ֥א יָדָֽעְתָּ׃ 19 וַ֠יִּזְבַּח שׁ֥וֹר וּֽמְרִיא־וְצֹאן֮ לָרֹב֒ וַיִּקְרָא֙ לְכָל־בְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וּלְאֶבְיָתָר֙ הַכֹּהֵ֔ן וּלְיֹאָ֖ב שַׂ֣ר הַצָּבָ֑א וְלִשְׁלֹמֹ֥ה עַבְדְּךָ֖ לֹ֥א קָרָֽא׃ 20 וְאַתָּה֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ עֵינֵ֥י כָל־יִשְׂרָאֵ֖ל עָלֶ֑יךָ לְהַגִּ֣יד לָהֶ֔ם מִ֗י יֵשֵׁ֛ב עַל־כִּסֵּ֥א אֲדֹנִֽי־הַמֶּ֖לֶךְ אַחֲרָֽיו׃ 21 וְהָיָ֕ה כִּשְׁכַ֥ב אֲדֹנִֽי־הַמֶּ֖לֶךְ עִם־אֲבֹתָ֑יו וְהָיִ֗יתִי אֲנִ֛י וּבְנִ֥י שְׁלֹמֹ֖ה חַטָּאִֽים׃ 22 וְהִנֵּ֛ה עוֹדֶ֥נָּה מְדַבֶּ֖רֶת עִם־הַמֶּ֑לֶךְ וְנָתָ֥ן הַנָּבִ֖יא בָּֽא׃ 23 וַיַּגִּ֤ידוּ לַמֶּ֨לֶךְ֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֖ה נָתָ֣ן הַנָּבִ֑יא וַיָּבֹא֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּשְׁתַּ֧חוּ לַמֶּ֛לֶךְ עַל־אַפָּ֖יו אָֽרְצָה׃ 24 וַיֹּאמֶר֮ נָתָן֒ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ אַתָּ֣ה אָמַ֔רְתָּ אֲדֹנִיָּ֖הוּ יִמְלֹ֣ךְ אַחֲרָ֑י וְה֖וּא יֵשֵׁ֥ב עַל־כִּסְאִֽי׃ 25 כִּ֣י ׀ יָרַ֣ד הַיּ֗וֹם וַ֠יִּזְבַּח שׁ֥וֹר וּֽמְרִיא־וְצֹאן֮ לָרֹב֒ וַיִּקְרָא֩ לְכָל־בְּנֵ֨י הַמֶּ֜לֶךְ וּלְשָׂרֵ֤י הַצָּבָא֙ וּלְאֶבְיָתָ֣ר הַכֹּהֵ֔ן וְהִנָּ֛ם אֹכְלִ֥ים וְשֹׁתִ֖ים לְפָנָ֑יו וַיֹּ֣אמְר֔וּ יְחִ֖י הַמֶּ֥לֶךְ אֲדֹנִיָּֽהוּ׃ 26 וְלִ֣י אֲנִֽי־עַ֠בְדֶּךָ וּלְצָדֹ֨ק הַכֹּהֵ֜ן וְלִבְנָיָ֧הוּ בֶן־יְהוֹיָדָ֛ע וְלִשְׁלֹמֹ֥ה עַבְדְּךָ֖ לֹ֥א קָרָֽא׃ 27 אִ֗ם מֵאֵת֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ נִהְיָ֖ה הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וְלֹ֤א הוֹדַ֨עְתָּ֙ אֶֽת־עבדיך מִ֗י יֵשֵׁ֛ב עַל־כִּסֵּ֥א אֲדֹנִֽי־הַמֶּ֖לֶךְ אַחֲרָֽיו׃ ס 28 וַיַּ֨עַן הַמֶּ֤לֶךְ דָּוִד֙ וַיֹּ֔אמֶר קִרְאוּ־לִ֖י לְבַת־שָׁ֑בַע וַתָּבֹא֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַֽתַּעֲמֹ֖ד לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 29 וַיִּשָּׁבַ֥ע הַמֶּ֖לֶךְ וַיֹּאמַ֑ר חַי־יְהוָ֕ה אֲשֶׁר־פָּדָ֥ה אֶת־נַפְשִׁ֖י מִכָּל־צָרָֽה׃ 30 כִּ֡י כַּאֲשֶׁר֩ נִשְׁבַּ֨עְתִּי לָ֜ךְ בַּיהוָ֨ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ לֵאמֹ֔ר כִּֽי־שְׁלֹמֹ֤ה בְנֵךְ֙ יִמְלֹ֣ךְ אַחֲרַ֔י וְה֛וּא יֵשֵׁ֥ב עַל־כִּסְאִ֖י תַּחְתָּ֑י כִּ֛י כֵּ֥ן אֶעֱשֶׂ֖ה הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃ 31 וַתִּקֹּ֨ד בַּת־שֶׁ֤בַע אַפַּ֨יִם֙ אֶ֔רֶץ וַתִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֑לֶךְ וַתֹּ֕אמֶר יְחִ֗י אֲדֹנִ֛י הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִ֖ד לְעֹלָֽם׃ פ 32 וַיֹּ֣אמֶר ׀ הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד קִרְאוּ־לִ֞י לְצָד֤וֹק הַכֹּהֵן֙ וּלְנָתָ֣ן הַנָּבִ֔יא וְלִבְנָיָ֖הוּ בֶּן־יְהוֹיָדָ֑ע וַיָּבֹ֖אוּ לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 33 וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לָהֶ֗ם קְח֤וּ עִמָּכֶם֙ אֶת־עַבְדֵ֣י אֲדֹנֵיכֶ֔ם וְהִרְכַּבְתֶּם֙ אֶת־שְׁלֹמֹ֣ה בְנִ֔י עַל־הַפִּרְדָּ֖ה אֲשֶׁר־לִ֑י וְהוֹרַדְתֶּ֥ם אֹת֖וֹ אֶל־גִּחֽוֹן׃ 34 וּמָשַׁ֣ח אֹת֣וֹ שָׁ֠ם צָד֨וֹק הַכֹּהֵ֜ן וְנָתָ֧ן הַנָּבִ֛יא לְמֶ֖לֶךְ עַל־יִשְׂרָאֵ֑ל וּתְקַעְתֶּם֙ בַּשּׁוֹפָ֔ר וַאֲמַרְתֶּ֕ם יְחִ֖י הַמֶּ֥לֶךְ שְׁלֹמֹֽה׃ 35 וַעֲלִיתֶ֣ם אַחֲרָ֗יו וּבָא֙ וְיָשַׁ֣ב עַל־כִּסְאִ֔י וְה֥וּא יִמְלֹ֖ךְ תַּחְתָּ֑י וְאֹת֤וֹ צִוִּ֨יתִי֙ לִֽהְי֣וֹת נָגִ֔יד עַל־יִשְׂרָאֵ֖ל וְעַל־יְהוּדָֽה׃ 36 וַיַּ֨עַן בְּנָיָ֧הוּ בֶן־יְהֽוֹיָדָ֛ע אֶת־הַמֶּ֖לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר ׀ אָמֵ֑ן כֵּ֚ן יֹאמַ֣ר יְהוָ֔ה אֱלֹהֵ֖י אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 37 כַּאֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה יְהוָה֙ עִם־אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כֵּ֖ן יהי עִם־שְׁלֹמֹ֑ה וִֽיגַדֵּל֙ אֶת־כִּסְא֔וֹ מִ֨כִּסֵּ֔א אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִֽד׃ 38 וַיֵּ֣רֶד צָד֣וֹק הַ֠כֹּהֵן וְנָתָ֨ן הַנָּבִ֜יא וּבְנָיָ֣הוּ בֶן־יְהוֹיָדָ֗ע וְהַכְּרֵתִי֙ וְהַפְּלֵתִ֔י וַיַּרְכִּ֨בוּ֙ אֶת־שְׁלֹמֹ֔ה עַל־פִּרְדַּ֖ת הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וַיֹּלִ֥כוּ אֹת֖וֹ עַל־גִּחֽוֹן׃ 39 וַיִּקַּח֩ צָד֨וֹק הַכֹּהֵ֜ן אֶת־קֶ֤רֶן הַשֶּׁ֨מֶן֙ מִן־הָאֹ֔הֶל וַיִּמְשַׁ֖ח אֶת־שְׁלֹמֹ֑ה וַֽיִּתְקְעוּ֙ בַּשּׁוֹפָ֔ר וַיֹּֽאמְרוּ֙ כָּל־הָעָ֔ם יְחִ֖י הַמֶּ֥לֶךְ שְׁלֹמֹֽה׃ 40 וַיַּעֲל֤וּ כָל־הָעָם֙ אַֽחֲרָ֔יו וְהָעָם֙ מְחַלְּלִ֣ים בַּחֲלִלִ֔ים וּשְׂמֵחִ֖ים שִׂמְחָ֣ה גְדוֹלָ֑ה וַתִּבָּקַ֥ע הָאָ֖רֶץ בְּקוֹלָֽם׃ 41 וַיִּשְׁמַ֣ע אֲדֹנִיָּ֗הוּ וְכָל־הַקְּרֻאִים֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ וְהֵ֖ם כִּלּ֣וּ לֶאֱכֹ֑ל וַיִּשְׁמַ֤ע יוֹאָב֙ אֶת־ק֣וֹל הַשּׁוֹפָ֔ר וַיֹּ֕אמֶר מַדּ֥וּעַ קֽוֹל־הַקִּרְיָ֖ה הוֹמָֽה׃ 42 עוֹדֶ֣נּוּ מְדַבֵּ֔ר וְהִנֵּ֧ה יוֹנָתָ֛ן בֶּן־אֶבְיָתָ֥ר הַכֹּהֵ֖ן בָּ֑א וַיֹּ֤אמֶר אֲדֹנִיָּ֨הוּ֙ בֹּ֔א כִּ֣י אִ֥ישׁ חַ֛יִל אַ֖תָּה וְט֥וֹב תְּבַשֵּֽׂר׃ 43 וַיַּ֨עַן֙ יוֹנָתָ֔ן וַיֹּ֖אמֶר לַאֲדֹנִיָּ֑הוּ אֲבָ֕ל אֲדֹנֵ֥ינוּ הַמֶּֽלֶךְ־דָּוִ֖ד הִמְלִ֥יךְ אֶת־שְׁלֹמֹֽה׃ 44 וַיִּשְׁלַ֣ח אִתּֽוֹ־הַ֠מֶּלֶךְ אֶת־צָד֨וֹק הַכֹּהֵ֜ן וְאֶת־נָתָ֣ן הַנָּבִ֗יא וּבְנָיָ֨הוּ֙ בֶּן־יְה֣וֹיָדָ֔ע וְהַכְּרֵתִ֖י וְהַפְּלֵתִ֑י וַיַּרְכִּ֣בוּ אֹת֔וֹ עַ֖ל פִּרְדַּ֥ת הַמֶּֽלֶךְ׃ 45 וַיִּמְשְׁח֣וּ אֹת֡וֹ צָד֣וֹק הַכֹּהֵ֣ן וְנָתָן֩ הַנָּבִ֨יא לְמֶ֜לֶךְ בְּגִח֗וֹן וַיַּעֲל֤וּ מִשָּׁם֙ שְׂמֵחִ֔ים וַתֵּהֹ֖ם הַקִּרְיָ֑ה ה֥וּא הַקּ֖וֹל אֲשֶׁ֥ר שְׁמַעְתֶּֽם׃ 46 וְגַם֙ יָשַׁ֣ב שְׁלֹמֹ֔ה עַ֖ל כִּסֵּ֥א הַמְּלוּכָֽה׃ 47 וְגַם־בָּ֜אוּ עַבְדֵ֣י הַמֶּ֗לֶךְ לְ֠בָרֵךְ אֶת־אֲדֹנֵ֜ינוּ הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִד֮ לֵאמֹר֒ יֵיטֵ֨ב אלהיך אֶת־שֵׁ֤ם שְׁלֹמֹה֙ מִשְּׁמֶ֔ךָ וִֽיגַדֵּ֥ל אֶת־כִּסְא֖וֹ מִכִּסְאֶ֑ךָ וַיִּשְׁתַּ֥חוּ הַמֶּ֖לֶךְ עַל־הַמִּשְׁכָּֽב׃ 48 וְגַם־כָּ֖כָה אָמַ֣ר הַמֶּ֑לֶךְ בָּר֨וּךְ יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר נָתַ֥ן הַיּ֛וֹם יֹשֵׁ֥ב עַל־כִּסְאִ֖י וְעֵינַ֥י רֹאֽוֹת׃ 49 וַיֶּֽחֶרְדוּ֙ וַיָּקֻ֔מוּ כָּל־הַ֨קְּרֻאִ֔ים אֲשֶׁ֖ר לַאֲדֹנִיָּ֑הוּ וַיֵּלְכ֖וּ אִ֥ישׁ לְדַרְכּֽוֹ׃ 50 וַאֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ יָרֵ֖א מִפְּנֵ֣י שְׁלֹמֹ֑ה וַיָּ֣קָם וַיֵּ֔לֶךְ וַֽיַּחֲזֵ֖ק בְּקַרְנ֥וֹת הַמִּזְבֵּֽחַ׃ 51 וַיֻּגַּ֤ד לִשְׁלֹמֹה֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּה֙ אֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ יָרֵ֖א אֶת־הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וְ֠הִנֵּה אָחַ֞ז בְּקַרְנ֤וֹת הַמִּזְבֵּ֨חַ֙ לֵאמֹ֔ר יִשָּֽׁבַֽע־לִ֤י כַיּוֹם֙ הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֔ה אִם־יָמִ֥ית אֶת־עַבְדּ֖וֹ בֶּחָֽרֶב׃ 52 וַיֹּ֣אמֶר שְׁלֹמֹ֔ה אִ֚ם יִהְיֶ֣ה לְבֶן־חַ֔יִל לֹֽא־יִפֹּ֥ל מִשַּׂעֲרָת֖וֹ אָ֑רְצָה וְאִם־רָעָ֥ה תִמָּצֵא־ב֖וֹ וָמֵֽת׃ 53 וַיִּשְׁלַ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה וַיֹּרִדֻ֨הוּ֙ מֵעַ֣ל הַמִּזְבֵּ֔חַ וַיָּבֹ֕א וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וַיֹּֽאמֶר־ל֥וֹ שְׁלֹמֹ֖ה לֵ֥ךְ לְבֵיתֶֽךָ׃ פ

JBMLE · Judson Bible

ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီးအို​မင်း​မ​စွမ်း​ရှိ​ချိန်

1 ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​သည် အ​သက်​ကြီး​ရင့်၍ အို​သော​အ​ခါ အ​ဝတ်​ခြုံ၍ မ​နွေး​နိုင်။ 2 သို့​ဖြစ်၍ ကျွန်​တို့​က၊ အ​သက်​ပျို​သော​က​ညာ​ကို အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​အ​ဖို့ ရှာ​ပါ​ရ​စေ။ သူ​သည် မင်း​ကြီး​ကို​ခ​စား၍ ပြု​စု​ပါ​စေ။ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​ကို နွေး​စေ​ခြင်း​ငှာ ရင်​ခွင်​တော်၌​အိပ်​ပါ​စေ​ဟု လျှောက်​ကြ၏။ 3 ထို​သို့​နှင့်​အ​ညီ အ​ဆင်း​လှ​သော​အ​ပျို​မ​ကို ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်​တစ်​လျှောက်​လုံး​တွင်​ရှာ၍၊ ရှု​နင်​မြို့​သူ​အ​ဘိ​ရှက်​ကို​တွေ့​သ​ဖြင့် အ​ထံ​တော်​သို့ ဆောင်​ခဲ့​ကြ၏။ 4 ထို​မိန်း​မ​သည် အ​လွန်​အ​ဆင်း​လှ၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​ကို​လည်း လုပ်​ကျွေး​ပြု​စု​လေ၏။ သို့​ရာ​တွင် ရှင်​ဘု​ရင်​သိမ်း​တော်​မ​မူ။

ထီး​နန်း​သိမ်း​ပိုက်​ရန်​အ​ဒေါ​နိ​ယ​ကြိုး​စား​ခြင်း

5 ထို​နောက် ဟ​ဂ္ဂိတ်​သား အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​လုပ်​မည်​ဟု အ​ကြံ​ရှိ​လျက်၊ ကိုယ်​ကို​ချီး​မြှောက်၍ ရ​ထား​များ​နှင့် မြင်း​များ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ မိ​မိ​ရှေ့၌​ပြေး​ရ​သော လူ​ငါး​ဆယ်​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ပြင်​ဆင်​လေ၏။ 6 ခ​မည်း​တော်​က၊ သင်​သည် အ​ဘယ်​ကြောင့် ဤ​သို့​ပြု​သ​နည်း​ဟု သူ့​စိတ်​နာ​အောင် တစ်​ခါ​မျှ​မ​ပြော​စ​ဖူး။ ထို​သူ​သည် အ​ဆင်း​လည်း အ​လွန်​လှ၏။၂​ရာ၊၃:၄။7 အ​ဗ​ရှ​လုံ​ညီ​လည်း ဖြစ်၏။ သူ​သည် ဇေ​ရု​ယာ​သား​ယွာ​ဘ၊ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် အ​ဗျာ​သာ​နှင့်​တိုင်​ပင်၍ သူ​တို့​သည် အ​ဒေါ​နိ​ယ​ဘက်​မှာ နေ​ကြ၏။ 8 ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​ဇာ​ဒုတ်၊ ယော​ယ​ဒ​သား ဗေ​နာ​ယ၊ ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်၊ ရှိ​မိ၊ ရေ​ဣ​အ​စ​ရှိ​သော ဒါ​ဝိဒ်၏​မှူး​ကြီး​မတ်​ကြီး​များ​မူ​ကား၊ အ​ဒေါ​နိ​ယ​ဘက်​သို့​မ​ဝင်​ကြ။ 9 အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် အင်္ရော​ဂေ​လ​မြို့​နယ်​အ​တွင်း၊ ဇော​ဟေ​လက်​ကျောက်​နား​မှာ သိုး၊ နွား​မှ​စ၍ ဆူ​ဖြိုး​သော​အ​ကောင်​တို့​ကို သတ်​ပြီး​လျှင်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သား​မိ​မိ​ညီ​များ​နှင့် ရှင်​ဘု​ရင်၏​ကျွန် ယု​ဒ​လူ​များ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို ခေါ်​ဖိတ်​လေ၏။ 10 ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်၊ ဗေ​နာ​ယ၊ မှူး​ကြီး​မတ်​ကြီး​မှ​စ​သော ညီ​ရှော​လ​မုန်​ကို​ကား မ​ခေါ်​မ​ဖိတ်။

ရှော​လ​မုန်​ကို​မင်း​မြှောက်​ခြင်း

11 ထို​အ​ခါ နာ​သန်​သည် ရှော​လ​မုန်​အ​မိ​ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​ထံ​သို့​သွား၍၊ ဟ​ဂ္ဂိတ်၏​သား​အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​လုပ်​ကြောင်း​ကို ကြား​ပြီ​လော။ တို့​အ​ရှင်​ဒါ​ဝိဒ်​သည် မ​သိ​ပါ​တ​ကား။၂​ရာ၊၁၂:၂၄။12 ယ​ခု​မှာ သင်၏​အ​သက်​နှင့် ရှော​လ​မုန်၏​အ​သက်​ကို ချမ်း​သာ​စေ​ခြင်း​ငှာ ကျွန်ုပ်​သည် အ​ကြံ​ပေး​ပါ​ရ​စေ။ 13 ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​ထံ​တော်​သို့​ဝင်၍၊ အို​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကိုယ်​တော်​က သင်၏​သား​ရှော​လ​မုန်​သည် ငါ့​အ​ရာ၌​စိုး​စံ၍ နန်း​ထိုင်​ရ​မည်​ဟု ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ​အား ကျိန်​ဆို​တော်​မူ​ပြီ မ​ဟုတ်​လော။ သို့​ဖြစ်​လျှင် အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် အ​ဘယ်​ကြောင့် စိုး​စံ​ရ​ပါ​သ​နည်း​ဟု လျှောက်​လော့။ 14 ထို​သို့​အ​ထံ​တော်၌ လျှောက်​စဉ်​တွင်၊ ကျွန်ုပ်​ဝင်၍ သင်၏​စ​ကား​ကို​ထောက်​မ​မည်​ဟု အ​ကြံ​ပေး​သည်​အ​တိုင်း၊ 15 ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​ရှိ​ရာ အ​ခန်း​ထဲ​သို့​ဝင်​လေ၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် အ​လွန်​အို၍ ရှု​နင်​မြို့​သူ အ​ဘိ​ရှက်​သည် လုပ်​ကျွေး​လျက်​နေ၏။ 16 ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​သည် ဦး​ချ၍ ရှင်​ဘု​ရင်​အား​ရှိ​ခိုး​လျှင်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​က အ​ဘယ်​အ​လို​ရှိ​သ​နည်း​ဟု မေး​တော်​မူ၏။ 17 ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​က​လည်း၊ ကျွန်​မ​သ​ခင်၊ ကိုယ်​တော်​က သင်၏​သား​ရှော​လ​မုန်​သည် ငါ့​အ​ရာ၌​စိုး​စံ၍ နန်း​ထိုင်​ရ​မည်​ဟု ကိုယ်​တော်၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို တိုင်​တည်၍ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ​အား​ကျိန်​ဆို​တော်​မူ​ပြီ။ 18 ယ​ခု​မှာ အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် စိုး​စံ​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​လည်း သိ​တော်​မ​မူ။ 19 အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် သိုး​နွား​မှ​စ၍ ဆူ​ဖြိုး​သော​အ​ကောင်​များ​တို့​ကို သတ်​ပြီး​လျှင်၊ မင်း​ကြီး၏​သား​တော်​အ​ပေါင်း​တို့​နှင့်​တ​ကွ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​အ​ဗျာ​သာ၊ ဗိုလ်​ချုပ်​မင်း​ယွာ​ဘ​တို့​ကို ခေါ်​ဖိတ်​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်​ကျွန် ရှော​လ​မုန်​ကို​ကား မ​ခေါ်​မ​ဖိတ်​ပါ။ 20 အို​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကျွန်​မ​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၏​အ​ရာ၌​စိုး​စံ၍ အ​ဘယ်​သူ​သည်​နန်း​ထိုင်​ရ​မည်​ကို မိန့်​တော်​မူ​မည်​ဟု ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကိုယ်​တော်​ကို​မျှော်​ကြည့်​လျက် နေ​ကြ​ပါ၏။ 21 သို့​မ​ဟုတ် ကျွန်​မ​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​သည် ဘိုး​တော် ဘေး​တော်​တို့​နှင့်​အ​တူ ကျိန်း​စက်​တော်​မူ​သော​အ​ခါ၊ ကျွန်​တော်​မ​နှင့် သား​ရှော​လ​မုန်​သည် ရာ​ဇ​ဝတ်​ခံ​ရ​သော​သူ​ဖြစ်​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 22 ထို​သို့ အ​ထံ​တော်၌​လျှောက်​စဉ်​တွင်၊ ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်​သည်​ဝင်​လျှင် ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်​လာ​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​ကြ၏။ 23 နာ​သန်​သည်​လည်း ရှေ့​တော်​သို့ ရောက်​သော​အ​ခါ ဦး​ချ​ပျပ်​ဝပ်​လျက်၊ 24 အို​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကိုယ်​တော်​က ငါ့​အ​ရာ၌ အ​ဒေါ​နိ​ယ​စိုး​စံ၍ နန်း​ထိုင်​ရ​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သ​လော။ 25 သူ​သည် ယ​နေ့​ဆင်း​သွား၍၊ ဆူ​ဖြိုး​သော သိုး​နွား​များ​တို့​ကို​သတ်​ပြီး​လျှင် မင်း​ကြီး၏​သား​တော်​အ​ပေါင်း​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ဗိုလ်​များ​နှင့် ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​အ​ဗျာ​သာ​ကို​လည်း​ကောင်း ခေါ်​ဖိတ်​ပါ​ပြီ။ သူ​တို့​သည် အ​ဒေါ​နိ​ယ​ရှေ့​မှာ စား​သောက်​လျက်၊ အ​ဒေါ​နိ​ယ​မင်း​ကြီး​သည် အ​သက်​ရှင်​စေ​သ​တည်း​ဟု ကြွေး​ကြော်​လျက် ယ​ခု​ရှိ​ကြ​ပါ၏။ 26 ကိုယ်​တော်​ကျွန်​အ​ကျွန်ုပ်၊ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် ဇာ​ဒုတ်၊ ယော​ယ​ဒ​သား​ဗေ​နာ​ယ၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန် ရှော​လ​မုန်​တို့​ကို​ကား မ​ခေါ်​မ​ဖိတ်​ပါ။ 27 အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၏​အ​ရာ၌ အ​ဘယ်​သူ​နန်း​ထိုင်​ရ​မည်​ကို ကိုယ်​တော်​ကျွန်​အား ပြ​တော်​မ​မူ​ဘဲ ဤ​အ​မှု​ကို အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​စီ​ရင်​တော်​မူ​ပြီ​လော​ဟု လျှောက်၏။

28 ထို​အ​ခါ ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​က၊ ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​ကို ခေါ်​ခဲ့​ပါ​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​သည်​လာ၍ ရှေ့​တော်၌ ရပ်​နေ၏။ 29 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ငါ့​အ​သက်​ဝိ​ညာဉ်​ကို ခပ်​သိမ်း​သော​ဒု​က္ခ​ထဲ​က ကယ်​နုတ်​တော်​မူ​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ 30 သင်၏​သား​ရှော​လ​မုန်​သည် ငါ့​အ​ရာ၌​စိုး​စံ၍ ငါ့​ကိုယ်​စား​နန်း​ထိုင်​ရ​မည်​ဟု ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို ငါ​တိုင်​တည်၍ သင့်​အား ကျိန်​ဆို​သည်​နှင့်​အ​ညီ ယ​နေ့​ငါ​ပြု​မည်​ဟု တစ်​ဖန် ကျိန်​ဆို​တော်​မူ၏။ 31 ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​သည် ဦး​ချ​ပျပ်​ဝပ်​လျက်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​အား​ရှိ​ခိုး​လျက်၊ အ​ရှင်​ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​သည် အ​သက်​တော်​အ​စဉ်​အ​မြဲ​ရှင်​စေ​သ​တည်း​ဟု မြွက်​ဆို၏။ 32 ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​က​လည်း၊ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် ဇာ​ဒုတ်၊ ပ​ရော​ဖက် နာ​သန်၊ ယော​ယ​ဒ​သား ဗေ​နာ​ယ​တို့​ကို​ခေါ်​ခဲ့​ပါ​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ သူ​တို့​သည်​ရှေ့​တော်​သို့ ဝင်​လာ​ကြ၏။ 33 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ သင်​တို့​အ​ရှင်၏​ကျွန်​များ​ကို ခေါ်၍ ငါ့​သား​ရှော​လ​မုန်​ကို ငါ၏​မြင်း​လား​တော်​ပေါ်​မှာ စီး​စေ​လျက်၊ ဂိ​ဟုန်​မြို့​သို့ ဆောင်​သွား​ကြ​လော့။ 34 ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် ဇာ​ဒုတ်​နှင့် ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်​သည် ထို​မြို့​မှာ ဘိ​သိက်​ပေး၍ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ချီး​မြှောက်​ပြီး​လျှင်၊ တံ​ပိုး​မှုတ်၍ ရှော​လ​မုန်​မင်း​ကြီး​သည် အ​သက်​တော်​ရှင်​စေ​သ​တည်း​ဟု ကြွေး​ကြော်​ကြ​လော့။ 35 ထို​နောက် သင်​တို့​လိုက်​လျက် ငါ့​သား​သည် လာ၍​နန်း​ထိုင်​ရ​မည်။ ငါ့​ကိုယ်​စား​ရှင် ဘု​ရင်​ဖြစ်​ရ​မည်။ ထို​သူ​ကို ဣ​သ​ရေ​လ​မင်း၊ ယု​ဒ​မင်း​အ​ရာ၌ ငါ​ခန့်​ထား​သည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 36 ယော​ယ​ဒ​သား ဗေ​နာ​ယ​က အာ​မင်။ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​ကိုး​ကွယ်​သော ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည်​လည်း ထို​သို့​မိန့်​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော။ 37 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​ဘက်​မှာ ရှိ​တော်​မူ​သည်​နည်း​တူ ရှော​လ​မုန်​ဘက်​မှာ ရှိ​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော။ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​ဒါ​ဝိဒ်၏ ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​ထက် သား​တော်၏​ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​သည် သာ၍​ဘုန်း​ကြီး​မည်​အ​ကြောင်း စီ​ရင်​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော​ဟု ရှင်​ဘု​ရင်​ကို ပြန်​လျှောက်​လေ၏။ 38 ထို​အ​ခါ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​ဇာ​ဒုတ်၊ ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်၊ ယော​ယ​ဒ​သား​ဗေ​နာ​ယ၊ ခေ​ရ​သိ​လူ၊ ပေ​လ​သိ​လူ​တို့​သည်​ထွက်၍ ရှော​လ​မုန်​ကို ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး၏ မြင်း​လား​ပေါ်​မှာ​စီး​စေ​လျက် ဂိ​ဟုန်​မြို့​သို့ ဆောင်​သွား​ကြ၏။ 39 ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​ဇာ​ဒုတ်​သည် တဲ​တော်​ထဲ​က ဆီ​ဘူး​ကို​ယူ၍ ရှော​လ​မုန်​ကို ဘိ​သိက်​ပေး​ပြီး​မှ၊ သူ​တို့​သည် တံ​ပိုး​မှုတ်၍၊ ရှော​လ​မုန်​မင်း​ကြီး​သည် အ​သက်​တော်​ရှင်​စေ​သ​တည်း​ဟု လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ဟစ်​ကြော်​ကြ၏။ 40 လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် တီး​မှုတ်​လျက် နောက်​တော်​သို့​လိုက်၍၊ မြေ​ကြီး​ကွဲ​မ​တတ်​ရှိ​သည်​တိုင်​အောင် အ​လွန်​ဝမ်း​မြောက်​သော​အ​သံ​ကို ပြု​ကြ၏။

41 အ​ဒေါ​နိ​ယ​နှင့် သူ၏​အ​ပေါင်း​အ​ဖော်​တို့​သည် စား​သောက်​ပွဲ​ပြီး​သော​အ​ခါ ထို​အ​သံ​ကို ကြား​ကြ၏။ တံ​ပိုး​မှုတ်​သံ​ကို ယွာ​ဘ​ကြား​လျှင်၊ တစ်​မြို့​လုံး​အုတ်​အုတ် ကျက်​ကျက်​ပြု​သံ​ကား၊ အ​ဘယ်​သို့​နည်း​ဟု​မေး​စဉ်​ပင်၊ 42 ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် အ​ဗျာ​သာ၏​သား ယော​န​သန်​သည်​လာ​လျှင်၊ အ​ဒေါ​နိ​ယ​က ဝင်​ပါ။ သင်​သည် လူ​ကောင်း​ဖြစ်၍၊ ကောင်း​သော​သ​တင်း​ကို ကြား​ပြော​လိမ့်​မည်​ဟု ဆို​လျှင်၊ 43 ယော​န​သန်​က၊ အ​ကယ်​စင်​စစ် ငါ​တို့​အ​ရှင်​ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​သည် ရှော​လ​မုန်​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ခန့်​ထား​တော်​မူ​ပြီ။ 44 ရှင်​ဘု​ရင်​သည်​လည်း ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​ဇာ​ဒုတ်၊ ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်၊ ယော​ယ​ဒ​သား​ဗေ​နာ​ယ၊ ခေ​ရ​သိ​လူ၊ ပေ​လ​သိ​လူ​တို့​ကို ရှော​လ​မုန်​နှင့်​အ​တူ စေ​လွှတ်​တော်​မူ၍ မြင်း​လား​တော်​ပေါ်​မှာ စီး​စေ​ကြ​ပါ​ပြီ။ 45 ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​ဇာ​ဒုတ်​နှင့် ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်​တို့​သည် ရှော​လ​မုန်​ကို ဂိ​ဟုန်​မြို့၌ ရာ​ဇ​ဘိ​သိက်​ပေး​ပါ​ပြီ။ ထို​မြို့​မှ ဝမ်း​မြောက်​စွာ​လာ​ပြန်၍၊ တစ်​မြို့​လုံး အုတ်​အုတ်​ကျက်​ကျက်​သော​အ​သံ​ကို ကိုယ်​တော်​ကြား​ရ​ပါ၏။ 46 ရှော​လ​မုန်​သည်​လည်း ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​တော်​ပေါ်​မှာ ထိုင်​ပါ၏။ 47 ရှင်​ဘု​ရင်၏​ကျွန်​တို့​သည်​လည်း တို့​အ​ရှင်​ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​ကို ကောင်း​ချီး​ပေး​ခြင်း​ငှာ သွား၍ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် ရှော​လ​မုန်၏​နာ​မ​ကို ခ​မည်း​တော်၏​နာ​မ​ထက် သာ၍​ချီး​မြှောက်​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော။ သူ၏​ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​ကို ခ​မည်း​တော်၏ ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​ထက် သာ၍ ဘုန်း​ကြီး​မည်​အ​ကြောင်း စီ​ရင်​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် သာ​လွန်​တော်​ပေါ်​မှာ​ဦး​ချ​လျက်၊ 48 ငါ​သည် ကိုယ်​မျက်​စိ​နှင့်​မြင်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ငါ့​နန်း​ပေါ်​မှာ ထိုင်​ရ​သော​သူ​ကို ယ​နေ့​ပေး​သ​နား​တော်​မူ​သော ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏​ရှင်​ဘု​ရင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် မင်္ဂ​လာ​ရှိ​တော်​မူ​စေ​သ​တည်း​ဟု မိန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို အ​ဒေါ​နိ​ယ​အား ပြန်​လျှောက်​လေ၏။ 49 ထို​အ​ခါ အ​ဒေါ​နိ​ယ​နှင့် ပေါင်း​ဖော်​သော​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကြောက်​ရွံ့​သ​ဖြင့် ထ၍ တစ်​ယောက်​တ​ခြား​စီ သွား​ကြ၏။ 50 အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည်​လည်း ရှော​လ​မုန်​ကို​ကြောက်​သ​ဖြင့် ထ​သွား၍ ယဇ်​ပ​လ္လင်​ဦး​ချို​တို့​ကို ကိုင်​လျက်​နေ၏။ 51 အ​ဒေါ​နိ​ယ​သည် ရှော​လ​မုန်​မင်း​ကြီး​ကို ကြောက်၍ ယဇ်​ပ​လ္လင်​ဦး​ချို​တို့​ကို ကိုင်​လျက်၊ ရှော​လ​မုန်​မင်း​ကြီး​သည် ကျွန်​တော်​ကို မ​ကွပ်​မျက်​မည်​အ​ကြောင်း ယ​နေ့​ကျိန်​ဆို​တော်​မူ​ပါ​စေ​ဟု ဆို​ကြောင်း​ကို ရှော​လ​မုန်​အား​လျှောက်​လေ​သော်၊ 52 ရှော​လ​မုန်​က၊ သူ​သည်​လူ​ကောင်း​ဖြစ်​လျှင်၊ ဆံ​ခြည်​တစ်​ပင်​မျှ မြေ​သို့​မ​ကျ​ရ။ အ​ပြစ်​ရှိ​လျှင် အ​သေ​ခံ​ရ​မည်​ဟု​အ​မိန့်​တော်​ရှိ၍၊ 53 လူ​ကို​စေ​လွှတ်​သ​ဖြင့်၊ အ​ဒေါ​နိ​ယ​ကို ယဇ်​ပ​လ္လင်​မှ ခေါ်​ခဲ့​သည်​အ​တိုင်း၊ သူ​သည်​လာ၍ ရှော​လ​မုန်​မင်း​ကြီး​ရှေ့​မှာ ဦး​ချ​လေ၏။ ရှော​လ​မုန်​က​လည်း၊ သင့်​အိမ်​သို့ သွား​လော့​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။

Todos os capítulos de 1 Kings 22
  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17
  18. 18
  19. 19
  20. 20
  21. 21
  22. 22

Estes versículos te tocaram? Ore agora!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.