2 Samuel 17

1 וַיֹּ֥אמֶר אֲחִיתֹ֖פֶל אֶל־אַבְשָׁלֹ֑ם אֶבְחֲרָ֣ה נָּ֗א שְׁנֵים־עָשָׂ֥ר אֶ֨לֶף֙ אִ֔ישׁ וְאָק֛וּמָה וְאֶרְדְּפָ֥ה אַחֲרֵי־דָוִ֖ד הַלָּֽיְלָה׃ 2 וְאָב֣וֹא עָלָ֗יו וְה֤וּא יָגֵ֨עַ֙ וּרְפֵ֣ה יָדַ֔יִם וְהַֽחֲרַדְתִּ֣י אֹת֔וֹ וְנָ֖ס כָּל־הָעָ֣ם אֲשֶׁר־אִתּ֑וֹ וְהִכֵּיתִ֥י אֶת־הַמֶּ֖לֶךְ לְבַדּֽוֹ׃ 3 וְאָשִׁ֥יבָה כָל־הָעָ֖ם אֵלֶ֑יךָ כְּשׁ֣וּב הַכֹּ֔ל הָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אַתָּ֣ה מְבַקֵּ֔שׁ כָּל־הָעָ֖ם יִהְיֶ֥ה שָׁלֽוֹם׃ 4 וַיִּישַׁ֥ר הַדָּבָ֖ר בְּעֵינֵ֣י אַבְשָׁלֹ֑ם וּבְעֵינֵ֖י כָּל־זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ ס 5 וַיֹּ֨אמֶר֙ אַבְשָׁל֔וֹם קְרָ֣א נָ֔א גַּ֖ם לְחוּשַׁ֣י הָאַרְכִּ֑י וְנִשְׁמְעָ֥ה מַה־בְּפִ֖יו גַּם־הֽוּא׃ 6 וַיָּבֹ֣א חוּשַׁי֮ אֶל־אַבְשָׁלוֹם֒ וַיֹּאמֶר֩ אַבְשָׁל֨וֹם אֵלָ֜יו לֵאמֹ֗ר כַּדָּבָ֤ר הַזֶּה֙ דִּבֶּ֣ר אֲחִיתֹ֔פֶל הֲנַעֲשֶׂ֖ה אֶת־דְּבָר֑וֹ אִם־אַ֖יִן אַתָּ֥ה דַבֵּֽר׃ ס 7 וַיֹּ֥אמֶר חוּשַׁ֖י אֶל־אַבְשָׁל֑וֹם לֹֽא־טוֹבָ֧ה הָעֵצָ֛ה אֲשֶׁר־יָעַ֥ץ אֲחִיתֹ֖פֶל בַּפַּ֥עַם הַזֹּֽאת׃ 8 וַיֹּ֣אמֶר חוּשַׁ֗י אַתָּ֣ה יָ֠דַעְתָּ אֶת־אָבִ֨יךָ וְאֶת־אֲנָשָׁ֜יו כִּ֧י גִבֹּרִ֣ים הֵ֗מָּה וּמָרֵ֥י נֶ֨פֶשׁ֙ הֵ֔מָּה כְּדֹ֥ב שַׁכּ֖וּל בַּשָּׂדֶ֑ה וְאָבִ֨יךָ֙ אִ֣ישׁ מִלְחָמָ֔ה וְלֹ֥א יָלִ֖ין אֶת־הָעָֽם׃ 9 הִנֵּ֨ה עַתָּ֤ה הֽוּא־נֶחְבָּא֙ בְּאַחַ֣ת הַפְּחָתִ֔ים א֖וֹ בְּאַחַ֣ד הַמְּקוֹמֹ֑ת וְהָיָ֗ה כִּנְפֹ֤ל בָּהֶם֙ בַּתְּחִלָּ֔ה וְשָׁמַ֤ע הַשֹּׁמֵ֨עַ֙ וְאָמַ֔ר הָֽיְתָה֙ מַגֵּפָ֔ה בָּעָ֕ם אֲשֶׁ֖ר אַחֲרֵ֥י אַבְשָׁלֹֽם׃ 10 וְה֣וּא גַם־בֶּן־חַ֗יִל אֲשֶׁ֥ר לִבּ֛וֹ כְּלֵ֥ב הָאַרְיֵ֖ה הִמֵּ֣ס יִמָּ֑ס כִּֽי־יֹדֵ֤עַ כָּל־יִשְׂרָאֵל֙ כִּי־גִבּ֣וֹר אָבִ֔יךָ וּבְנֵי־חַ֖יִל אֲשֶׁ֥ר אִתּֽוֹ׃ 11 כִּ֣י יָעַ֗צְתִּי הֵ֠אָסֹף יֵאָסֵ֨ף עָלֶ֤יךָ כָל־יִשְׂרָאֵל֙ מִדָּן֙ וְעַד־בְּאֵ֣ר שֶׁ֔בַע כַּח֥וֹל אֲשֶׁר־עַל־הַיָּ֖ם לָרֹ֑ב וּפָנֶ֥יךָ הֹלְכִ֖ים בַּקְרָֽב׃ 12 וּבָ֣אנוּ אֵלָ֗יו באחת הַמְּקוֹמֹת֙ אֲשֶׁ֣ר נִמְצָ֣א שָׁ֔ם וְנַ֣חְנוּ עָלָ֔יו כַּאֲשֶׁ֛ר יִפֹּ֥ל הַטַּ֖ל עַל־הָאֲדָמָ֑ה וְלֹֽא־נ֥וֹתַר בּ֛וֹ וּבְכָל־הָאֲנָשִׁ֥ים אֲשֶׁר־אִתּ֖וֹ גַּם־אֶחָֽד׃ 13 וְאִם־אֶל־עִיר֙ יֵֽאָסֵ֔ף וְהִשִּׂ֧יאוּ כָֽל־יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל־הָעִ֥יר הַהִ֖יא חֲבָלִ֑ים וְסָחַ֤בְנוּ אֹתוֹ֙ עַד־הַנַּ֔חַל עַ֛ד אֲשֶֽׁר־לֹא־נִמְצָ֥א שָׁ֖ם גַּם־צְרֽוֹר׃ פ 14 וַיֹּ֤אמֶר אַבְשָׁלוֹם֙ וְכָל־אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֔ל טוֹבָ֗ה עֲצַת֙ חוּשַׁ֣י הָאַרְכִּ֔י מֵעֲצַ֖ת אֲחִיתֹ֑פֶל וַיהוָ֣ה צִוָּ֗ה לְהָפֵ֞ר אֶת־עֲצַ֤ת אֲחִיתֹ֨פֶל֙ הַטּוֹבָ֔ה לְבַעֲב֗וּר הָבִ֧יא יְהוָ֛ה אֶל־אַבְשָׁל֖וֹם אֶת־הָרָעָֽה׃ ס 15 וַיֹּ֣אמֶר חוּשַׁ֗י אֶל־צָד֤וֹק וְאֶל־אֶבְיָתָר֙ הַכֹּ֣הֲנִ֔ים כָּזֹ֣את וְכָזֹ֗את יָעַ֤ץ אֲחִיתֹ֨פֶל֙ אֶת־אַבְשָׁלֹ֔ם וְאֵ֖ת זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְכָזֹ֥את וְכָזֹ֖את יָעַ֥צְתִּי אָֽנִי׃ 16 וְעַתָּ֡ה שִׁלְח֣וּ מְהֵרָה֩ וְהַגִּ֨ידוּ לְדָוִ֜ד לֵאמֹ֗ר אַל־תָּ֤לֶן הַלַּ֨יְלָה֙ בְּעַֽרְב֣וֹת הַמִּדְבָּ֔ר וְגַ֖ם עָב֣וֹר תַּעֲב֑וֹר פֶּ֚ן יְבֻלַּ֣ע לַמֶּ֔לֶךְ וּלְכָל־הָעָ֖ם אֲשֶׁ֥ר אִתּֽוֹ׃ 17 וִיהוֹנָתָ֨ן וַאֲחִימַ֜עַץ עֹמְדִ֣ים בְּעֵין־רֹגֵ֗ל וְהָלְכָ֤ה הַשִּׁפְחָה֙ וְהִגִּ֣ידָה לָהֶ֔ם וְהֵם֙ יֵֽלְכ֔וּ וְהִגִּ֖ידוּ לַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד כִּ֣י לֹ֥א יוּכְל֛וּ לְהֵרָא֖וֹת לָב֥וֹא הָעִֽירָה׃ 18 וַיַּ֤רְא אֹתָם֙ נַ֔עַר וַיַּגֵּ֖ד לְאַבְשָׁלֹ֑ם וַיֵּלְכוּ֩ שְׁנֵיהֶ֨ם מְהֵרָ֜ה וַיָּבֹ֣אוּ ׀ אֶל־בֵּֽית־אִ֣ישׁ בְּבַחוּרִ֗ים וְל֥וֹ בְאֵ֛ר בַּחֲצֵר֖וֹ וַיֵּ֥רְדוּ שָֽׁם׃ 19 וַתִּקַּ֣ח הָאִשָּׁ֗ה וַתִּפְרֹ֤שׂ אֶת־הַמָּסָךְ֙ עַל־פְּנֵ֣י הַבְּאֵ֔ר וַתִּשְׁטַ֥ח עָלָ֖יו הָֽרִפ֑וֹת וְלֹ֥א נוֹדַ֖ע דָּבָֽר׃ 20 וַיָּבֹ֣אוּ עַבְדֵי֩ אַבְשָׁל֨וֹם אֶֽל־הָאִשָּׁ֜ה הַבַּ֗יְתָה וַיֹּֽאמְרוּ֙ אַיֵּ֗ה אֲחִימַ֨עַץ֙ וִיה֣וֹנָתָ֔ן וַתֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ הָֽאִשָּׁ֔ה עָבְר֖וּ מִיכַ֣ל הַמָּ֑יִם וַיְבַקְשׁוּ֙ וְלֹ֣א מָצָ֔אוּ וַיָּשֻׁ֖בוּ יְרוּשָׁלִָֽם׃ ס 21 וַיְהִ֣י ׀ אַחֲרֵ֣י לֶכְתָּ֗ם וַֽיַּעֲלוּ֙ מֵֽהַבְּאֵ֔ר וַיֵּ֣לְכ֔וּ וַיַּגִּ֖דוּ לַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־דָּוִ֗ד ק֣וּמוּ וְעִבְר֤וּ מְהֵרָה֙ אֶת־הַמַּ֔יִם כִּי־כָ֛כָה יָעַ֥ץ עֲלֵיכֶ֖ם אֲחִיתֹֽפֶל׃ 22 וַיָּ֣קָם דָּוִ֗ד וְכָל־הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ וַיַּעַבְר֖וּ אֶת־הַיַּרְדֵּ֑ן עַד־א֣וֹר הַבֹּ֗קֶר עַד־אַחַד֙ לֹ֣א נֶעְדָּ֔ר אֲשֶׁ֥ר לֹא־עָבַ֖ר אֶת־הַיַּרְדֵּֽן׃ 23 וַאֲחִיתֹ֣פֶל רָאָ֗ה כִּ֣י לֹ֣א נֶעֶשְׂתָה֮ עֲצָתוֹ֒ וַיַּחֲבֹ֣שׁ אֶֽת־הַחֲמ֗וֹר וַיָּ֜קָם וַיֵּ֤לֶךְ אֶל־בֵּיתוֹ֙ אֶל־עִיר֔וֹ וַיְצַ֥ו אֶל־בֵּית֖וֹ וַיֵּחָנַ֑ק וַיָּ֕מָת וַיִּקָּבֵ֖ר בְּקֶ֥בֶר אָבִֽיו׃ ס 24 וְדָוִ֖ד בָּ֣א מַחֲנָ֑יְמָה וְאַבְשָׁלֹ֗ם עָבַר֙ אֶת־הַיַּרְדֵּ֔ן ה֕וּא וְכָל־אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל עִמּֽוֹ׃ 25 וְאֶת־עֲמָשָׂ֗א שָׂ֧ם אַבְשָׁלֹ֛ם תַּ֥חַת יוֹאָ֖ב עַל־הַצָּבָ֑א וַעֲמָשָׂ֣א בֶן־אִ֗ישׁ וּשְׁמוֹ֙ יִתְרָ֣א הַיִּשְׂרְאֵלִ֔י אֲשֶׁר־בָּא֙ אֶל־אֲבִיגַ֣ל בַּת־נָחָ֔שׁ אֲח֥וֹת צְרוּיָ֖ה אֵ֥ם יוֹאָֽב׃ 26 וַיִּ֤חַן יִשְׂרָאֵל֙ וְאַבְשָׁלֹ֔ם אֶ֖רֶץ הַגִּלְעָֽד׃ ס 27 וַיְהִ֕י כְּב֥וֹא דָוִ֖ד מַחֲנָ֑יְמָה וְשֹׁבִ֨י בֶן־נָחָ֜שׁ מֵרַבַּ֣ת בְּנֵֽי־עַמּ֗וֹן וּמָכִ֤יר בֶּן־עַמִּיאֵל֙ מִלֹּ֣א דְבָ֔ר וּבַרְזִלַּ֥י הַגִּלְעָדִ֖י מֵרֹגְלִֽים׃ 28 מִשְׁכָּ֤ב וְסַפּוֹת֙ וּכְלִ֣י יוֹצֵ֔ר וְחִטִּ֥ים וּשְׂעֹרִ֖ים וְקֶ֣מַח וְקָלִ֑י וּפ֥וֹל וַעֲדָשִׁ֖ים וְקָלִֽי׃ 29 וּדְבַ֣שׁ וְחֶמְאָ֗ה וְצֹאן֙ וּשְׁפ֣וֹת בָּקָ֔ר הִגִּ֧ישׁוּ לְדָוִ֛ד וְלָעָ֥ם אֲשֶׁר־אִתּ֖וֹ לֶאֱכ֑וֹל כִּ֣י אָמְר֔וּ הָעָ֗ם רָעֵ֛ב וְעָיֵ֥ף וְצָמֵ֖א בַּמִּדְבָּֽר׃

အ​ဗ​ရှ​လုံ​အား​မှား​ယွင်း​စေ​သော​ဟု​ရှဲ​၏​အ​ကြံ

1 တစ်​ဖန် အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​က၊ ကျွန်​တော်​သည် လူ​တစ်​သောင်း​နှစ်​ထောင်​တို့​ကို ရွေး​ကောက်​ပါ​ရ​စေ။ ယ​နေ့​ည​ပင် ကျွန်​တော်​ထ၍ ဒါ​ဝိဒ်​ကို​လိုက်​ပါ​မည်။ 2 သူ​သည်​မော​လျက် လက်​အား​နည်း​လျက်​နေ​စဉ်​အ​ခါ ကျွန်​တော်​တိုက်၍ သူ့​ကို​ထိတ်​လန့်​စေ​မည်။ သူ၌​ပါ​သော လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ပြေး​ကြ၍၊ ရှင်​ဘု​ရင်​ကို​သာ ကျွန်​တော်​လုပ်​ကြံ​ပါ​မည်။ 3 လူ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို ကိုယ်​တော်​ထံ​သို့​ဆောင်​ခဲ့​ပါ​မည်။ ကိုယ်​တော်​ရှာ​သော​သူ တစ်​ယောက်​တည်း​ကို​ရ​လျှင်၊ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ပြန်​လာ၍ ငြိမ်​ဝပ်​ကြ​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ 4 ထို​စ​ကား​ကို အ​ဗ​ရှ​လုံ​နှင့် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​သည် နှစ်​သက်​ကြ၏။ 5 ထို​အ​ခါ အ​ဗ​ရှ​လုံ​က၊ အာ​ခိ​လူ​ဟု​ရှဲ​ကို​လည်း​ခေါ်​ခဲ့။ ငါ​တို့​သည် သူ၏​စ​ကား​ကို နာ​ကြား​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 6 ဟု​ရှဲ​သည်​လာ၍ အ​ဗ​ရှ​လုံ​က၊ အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​သည် ဤ​မည်​သော​အ​ကြံ​ကို ပေး​ပြီ။ သူ၏​စ​ကား​ကို နား​ထောင်​သင့်​သ​လော။ သို့​မ​ဟုတ် သင်​ပြော​လော့​ဟု​ဆို​လျှင်၊ 7 ဟု​ရှဲ​က အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​ပေး​သော အ​ကြံ​သည် ယ​ခု​ကာ​လ၌ မ​လျော်​ပါ။ 8 ခ​မည်း​တော်​နှင့် သူ၏​လူ​တို့​သည် ခွန်​အား​ကြီး​သော​သူ​ဖြစ်​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ယ​ခု​မူ​ကား တော၌ သား​ငယ်​ပျောက်​သော ဝံ​မ​ကဲ့​သို့ ပြင်း​ထန်​သော​စိတ်​ရှိ​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း ကိုယ်​တော်​သိ​တော်​မူ၏။ ခ​မည်း​တော်​သည်​လည်း စစ်​သူ​ရဲ​ဖြစ်၍ လူ​များ​တို့​နှင့်​အ​တူ မ​အိပ်​တတ်။ 9 ယ​ခု​မှာ​သူ​သည် မြေ​တွင်း​တစ်​စုံ​တစ်​ခု၌ ပုန်း​လျက်​နေ​ပါ​လိမ့်​မည်။ သို့​မ​ဟုတ် အ​ခြား​သော​အ​ရပ်၌ ပုန်း​လျက် နေ​ပါ​လိမ့်​မည်။ လူ​အ​ချို့​တို့​သည် အ​ဦး​လဲ၍​သေ​လျှင် ထို​သ​တင်း​ကို​ကြား​သော​သူ​က၊ အ​ဗ​ရှ​လုံ​နောက်​သို့ လိုက်​သော​သူ​သည် ဆုံး​ရှုံး​ကြ​ပြီ​ဟု ကြား​ပြော​ကြ​ပါ​လိမ့်​မည်။ 10 ထို​အ​ခါ ရဲ​ရင့်​သော​သူ၊ ခြင်္သေ့​နှ​လုံး​ကဲ့​သို့ နှ​လုံး​ရှိ​သော​သူ​သည် စိတ်​ပျက်​ပါ​လိမ့်​မည်။ ခ​မည်း​တော်​သည် ခွန်​အား​ကြီး​သော​သူ ဖြစ်​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း၊ သူ၌​ပါ​သော​သူ​တို့​သည် ရဲ​ရင့်​ခြင်း​သ​တ္တိ​ရှိ​သော​သူ ဖြစ်​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ဣ​သ​ရေ​လ အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် သိ​ကြ​ပါ၏။ 11 သို့​ဖြစ်၍ ကျွန်​တော်​သည် အ​ကြံ​ပေး​ပါ​မည်။ ဒန်​မြို့​မှ​စ၍ ဗေ​ရ​ရှေ​ဘ​မြို့​တိုင်​အောင် ဣ​သ​ရေ​လ အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် အ​ရေ​အ​တွက်​အား​ဖြင့် သ​မု​ဒ္ဒ​ရာ​သဲ​လုံး​နှင့်​အ​မျှ ကိုယ်​တော်​ထံ၌ စည်း​ဝေး၍ ကိုယ်​တော်​တိုင် စစ်​ချီ​တော်​မူ​ရ​မည်။ 12 ထို​သို့ ခ​မည်း​တော်​ကို​တွေ့​သော​အ​ရပ် တစ်​စုံ​တစ်​ခု၌ သူ့​ထံ​သို့​ရောက်​လျှင်၊ မြေ​ပေါ်​မှာ​နှင်း​ကျ​သ​ကဲ့​သို့ သူ့​ကို​လွှမ်း​မိုး၍ သူ​နှင့်​သူ၌​ရှိ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ မ​ကျန်​ကြွင်း​ရ။ 13 ၎င်း​နည်း ခ​မည်း​တော်​သည် မြို့​တစ်​မြို့​ထဲ​သို့​ဝင်​လျှင်၊ ဣ​သ​ရေ​လ အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကြိုး​များ​ကို​ယူ​ခဲ့၍ ထို​မြို့၌ ကျောက်​စ​ရစ်​တစ်​ခု​ကို​မျှ မ​ကျန်​စေ​ခြင်း​ငှာ ချိုင့်​ထဲ​သို့ ဆွဲ​ချ​ရ​ကြ​မည်​ဟု လျှောက်​လေ​သော်၊ 14 အ​ဗ​ရှ​လုံ​နှင့် ဣ​သ​ရေ​လ အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​က၊ အာ​ခိ​လူ​ဟု​ရှဲ​ပေး​သော အ​ကြံ​သည် အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​ပေး​သော အ​ကြံ​ထက် သာ၍​ကောင်း​သည်​ဟု ပြော​ဆို​ကြ၏။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် အ​ဗ​ရှ​လုံ၌ ဘေး​ရောက်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​ပေး​သော အ​ကြံ​ကောင်း​ကို ဖျက်​စေ​မည်​အ​ကြောင်း စီ​ရင်​တော်​မူ၏။

ဒါ​ဝိဒ်​လွတ်​မြောက်​သွား​ခြင်း

15 ထို​အ​ခါ ဟု​ရှဲ​သည် ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​ဇာ​ဒုတ်​နှင့် အ​ဗျာ​သာ​တို့​အား၊ အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​သည် ဤ​မည်​သော​အ​ကြံ​ကို အ​ဗ​ရှ​လုံ​နှင့် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​အား ပေး​ပြီ။ ကျွန်ုပ်​သည်​လည်း ဤ​မည်​သော​အ​ကြံ​ကို ပေး​ပြီ။ 16 သို့​ဖြစ်၍ ဒါ​ဝိဒ်​ထံ​သို့ အ​လျင်​အ​မြန်​စေ​လွှတ်၍ ယ​နေ့​ည​မှာ တော​လွင်​ပြင်၌ မ​နေ​ပါ​နှင့်။ အ​လျင်​အ​မြန် ကူး​သွား​ပါ။ သို့​မ​ဟုတ်​လျှင် ရှင်​ဘု​ရင်​နှင့်​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ဆုံး​ရှုံး​ခြင်း​သို့ ရောက်​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု ကြား​လျှောက်​မည်​အ​ကြောင်း မှာ​လိုက်​သ​ဖြင့်၊ 17 ယော​န​သန်​နှင့် အ​ဟိ​မတ်​သည် မြို့​ထဲ​သို့​ဝင်​လျှင် သူ​တစ်​ပါး​မြင်​မည်​စိုး​သော​ကြောင့်၊ အင်္ရော​ဂေ​လ​ရွာ​နား​မှာ နေ​ရ​စဉ်​တွင်၊ မိန်း​မ​က​လေး​တစ်​ယောက် သွား၍​ပြော​သည်​အ​တိုင်း သူ​တို့​သည် ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​ထံ​သို့​သွား၍ လျှောက်​ကြ၏။ 18 သို့​ရာ​တွင် လူ​က​လေး​တစ်​ယောက်​သည် ထို​သူ​တို့​ကို​မြင်၍ အ​ဗ​ရှ​လုံ​အား လျှောက်​လေ၏။ သူ​တို့​သည် အ​လျင်​အ​မြန်​သွား၍ ဗာ​ဟု​ရိမ်​မြို့​တွင် အိမ်​တစ်​အိမ်​သို့​ဝင်​သ​ဖြင့် ထို​အိမ်​ဝင်း​ထဲ​မှာ​ရှိ​သော ရေ​တွင်း​သို့​ဆင်း၍၊ 19 မိန်း​မ​သည် ရေ​တွင်း​ဝ​ကို​ဖုံး​ပြီး​မှ ဆန်​ကို​လှန်း၍​ထား​သော​ကြောင့် ထို​အ​မှု​သည် မ​ထင်​ရှား။ 20 အ​ဗ​ရှ​လုံ၏ ကျွန်​တို့​သည် ထို​အိမ်​သို့​ရောက်၍ အ​ဟိ​မတ်​နှင့် ယော​န​သန်​တို့​သည် အ​ဘယ်​မှာ​ရှိ​သ​နည်း​ဟု မိန်း​မ​အား​မေး​လျှင်၊ မိန်း​မ​က၊ ချောင်း​တစ်​ဖက်​သို့ ကူး​ကြ​ပြီ​ဟု​ပြော​သ​ဖြင့် သူ​တို့​သည် ရှာ၍​မ​တွေ့​သော​အ​ခါ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သို့ ပြန်​သွား​ကြ၏။ 21 ပြန်​သွား​သော​နောက် အ​ဟိ​မတ်​နှင့် ယော​န​သန်​သည် ရေ​တွင်း​ထဲ​က​တက်၍ ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​ကြီး​ထံ​သို့​သွား​ပြီး​လျှင်၊ မြစ်​တစ်​ဖက်​သို့ အ​လျင်​အ​မြန်​ထ၍ ကြွ​တော်​မူ​ပါ။ အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​သည် ကိုယ်​တော်​တစ်​ဖက်၌ ဤ​မည်​သော အ​ကြံ​ကို​ပေး​ပါ​ပြီ​ဟု လျှောက်​သော်၊ 22 ဒါ​ဝိဒ်​နှင့် လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည်​ထ၍ ယော်​ဒန်​မြစ်​ကို​ကူး​ကြ၏။ မိုး​လင်း​သော​အ​ခါ မ​ကူး​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ရှိ။

23 အ​ဟိ​သော​ဖေ​လ​သည် မိ​မိ​ပေး​သော​အ​ကြံ​သို့ မ​လိုက်​ကြ​သည်​အ​ကြောင်း​ကို သိ​မြင်​သော​အ​ခါ၊ မြည်း​ကို ကုန်း​နှီး​တင်​စေ​ပြီး​လျှင် ထ၍ မိ​မိ​နေ​ရင်း​မြို့ မိ​မိ​အိမ်​သို့​သွား​သ​ဖြင့် အိမ်​မှု​အိမ်​ရေး​များ​ကို စီ​ရင်​ပြီး​မှ လည်​ကြိုး​တပ်၍ သေ​လေ၏။ ဘိုး​ဘေး​တို့​သင်္ချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်​ကြ၏။

24 ဒါ​ဝိဒ်​သည် မ​ဟာ​နိမ်​မြို့​သို့ ရောက်​လေ၏။ အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည်​လည်း ဣ​သ​ရေ​လ​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​နှင့်​အ​တူ ယော်​ဒန်​မြစ်​ကို ကူး​လေ၏။ 25 အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် ဗိုလ်​ချုပ်​မင်း​ယွာ​ဘ​အ​ရာ၌ အာ​မ​သ​ကို​ခန့်​ထား၏။ အာ​မ​သ​ကား၊ ယွာ​ဘ​အ​မိ ဇေ​ရု​ယာ၏​ညီ​မ​နာ​ဟတ်​သ​မီး အ​ဘိ​ဂဲ​လ​နှင့် စုံ​ဖက်​သော ဣ​ရှ​မေ​လ​အ​မျိုး​ယေ​သာ၏​သား ဖြစ်​သ​တည်း။ 26 ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​တို့​နှင့် အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် ဂိ​လဒ်​ပြည်၌ တပ်​ချ​ကြ၏။

27 ဒါ​ဝိဒ်​သည် မ​ဟာ​နိမ်​မြို့​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ အ​မ္မုန်​ပြည် ရ​ဗ္ဗာ​မြို့​သား​နာ​ဟတ်၏​သား ရှော​ဘိ၊ လော​ဒေ​ဗာ​မြို့​သား အ​မျေ​လ၏​သား မာ​ခိ​ရ၊ ဂိ​လဒ်​အ​မျိုး ရော​ဂေ​လိမ်​မြို့​သား ဗာ​ဇိ​လဲ​တို့​က၊ 28 ထို​လူ​တို့​သည် တော၌​ရေ​စာ​ငတ်​မွတ်​လျက် ပင်​ပန်း​လျက် နေ​ရ​ပါ​သည်​တ​ကား​ဟု ဆို၍၊ ဒါ​ဝိဒ်​နှင့် သူ၏​လူ​များ​စား​စ​ရာ​ဖို့ ဂျုံ​ဆန်၊ မု​ယော​ဆန်၊ မုန့်​ညက်၊ ပေါက်​ပေါက်​မျိုး၊ ပဲ​မျိုး၊ 29 ပျား​ရည်၊ နို့​ဓမ်း၊ သိုး၊ ဒိန်​ခဲ​နှင့်​တ​ကွ အိပ်​ရာ၊ လင်​ပန်း၊ မြေ​ခွက်​များ​ကို ဆောင်​ခဲ့​ကြ​သည်။