2 Samuel 18

1 וַיִּפְקֹ֣ד דָּוִ֔ד אֶת־הָעָ֖ם אֲשֶׁ֣ר אִתּ֑וֹ וַיָּ֣שֶׂם עֲלֵיהֶ֔ם שָׂרֵ֥י אֲלָפִ֖ים וְשָׂרֵ֥י מֵאֽוֹת׃ 2 וַיְשַׁלַּ֨ח דָּוִ֜ד אֶת־הָעָ֗ם הַשְּׁלִשִׁ֤ית בְּיַד־יוֹאָב֙ וְ֠הַשְּׁלִשִׁית בְּיַ֨ד אֲבִישַׁ֤י בֶּן־צְרוּיָה֙ אֲחִ֣י יוֹאָ֔ב וְהַ֨שְּׁלִשִׁ֔ת בְּיַ֖ד אִתַּ֣י הַגִּתִּ֑י ס וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־הָעָ֔ם יָצֹ֥א אֵצֵ֛א גַּם־אֲנִ֖י עִמָּכֶֽם׃ 3 וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם לֹ֣א תֵצֵ֗א כִּי֩ אִם־נֹ֨ס נָנ֜וּס לֹא־יָשִׂ֧ימוּ אֵלֵ֣ינוּ לֵ֗ב וְאִם־יָמֻ֤תוּ חֶצְיֵ֨נוּ֙ לֹֽא־יָשִׂ֤ימוּ אֵלֵ֨ינוּ֙ לֵ֔ב כִּֽי־עַתָּ֥ה כָמֹ֖נוּ עֲשָׂרָ֣ה אֲלָפִ֑ים וְעַתָּ֣ה ט֔וֹב כִּי־תִֽהְיֶה־לָּ֥נוּ מֵעִ֖יר לעזיר׃ ס 4 וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵיהֶם֙ הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁר־יִיטַ֥ב בְּעֵינֵיכֶ֖ם אֶעֱשֶׂ֑ה וַיַּעֲמֹ֤ד הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־יַ֣ד הַשַּׁ֔עַר וְכָל־הָעָם֙ יָֽצְא֔וּ לְמֵא֖וֹת וְלַאֲלָפִֽים׃ 5 וַיְצַ֣ו הַמֶּ֡לֶךְ אֶת־י֠וֹאָב וְאֶת־אֲבִישַׁ֤י וְאֶת־אִתַּי֙ לֵאמֹ֔ר לְאַט־לִ֖י לַנַּ֣עַר לְאַבְשָׁל֑וֹם וְכָל־הָעָ֣ם שָׁמְע֗וּ בְּצַוֺּ֥ת הַמֶּ֛לֶךְ אֶת־כָּל־הַשָּׂרִ֖ים עַל־דְּבַ֥ר אַבְשָׁלֽוֹם׃ 6 וַיֵּצֵ֥א הָעָ֛ם הַשָּׂדֶ֖ה לִקְרַ֣את יִשְׂרָאֵ֑ל וַתְּהִ֥י הַמִּלְחָמָ֖ה בְּיַ֥עַר אֶפְרָֽיִם׃ 7 וַיִּנָּ֤גְפוּ שָׁם֙ עַ֣ם יִשְׂרָאֵ֔ל לִפְנֵ֖י עַבְדֵ֣י דָוִ֑ד וַתְּהִי־שָׁ֞ם הַמַּגֵּפָ֧ה גְדוֹלָ֛ה בַּיּ֥וֹם הַה֖וּא עֶשְׂרִ֥ים אָֽלֶף׃ 8 וַתְּהִי־שָׁ֧ם הַמִּלְחָמָ֛ה נפצית עַל־פְּנֵ֣י כָל־הָאָ֑רֶץ וַיֶּ֤רֶב הַיַּ֨עַר֙ לֶאֱכֹ֣ל בָּעָ֔ם מֵאֲשֶׁ֥ר אָכְלָ֛ה הַחֶ֖רֶב בַּיּ֥וֹם הַהֽוּא׃ 9 וַיִּקָּרֵא֙ אַבְשָׁל֔וֹם לִפְנֵ֖י עַבְדֵ֣י דָוִ֑ד וְאַבְשָׁל֞וֹם רֹכֵ֣ב עַל־הַפֶּ֗רֶד וַיָּבֹ֣א הַפֶּ֡רֶד תַּ֣חַת שׂוֹבֶךְ֩ הָאֵלָ֨ה הַגְּדוֹלָ֜ה וַיֶּחֱזַ֧ק רֹאשׁ֣וֹ בָאֵלָ֗ה וַיֻּתַּן֙ בֵּ֤ין הַשָּׁמַ֨יִם֙ וּבֵ֣ין הָאָ֔רֶץ וְהַפֶּ֥רֶד אֲשֶׁר־תַּחְתָּ֖יו עָבָֽר׃ 10 וַיַּרְא֙ אִ֣ישׁ אֶחָ֔ד וַיַּגֵּ֖ד לְיוֹאָ֑ב וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּה֙ רָאִ֣יתִי אֶת־אַבְשָׁלֹ֔ם תָּל֖וּי בָּאֵלָֽה׃ 11 וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֗ב לָאִישׁ֙ הַמַּגִּ֣יד ל֔וֹ וְהִנֵּ֣ה רָאִ֔יתָ וּמַדּ֛וּעַ לֹֽא־הִכִּית֥וֹ שָׁ֖ם אָ֑רְצָה וְעָלַ֗י לָ֤תֶת לְךָ֙ עֲשָׂ֣רָה כֶ֔סֶף וַחֲגֹרָ֖ה אֶחָֽת׃ 12 וַיֹּ֤אמֶר הָאִישׁ֙ אֶל־יוֹאָ֔ב ולא אָנֹכִ֜י שֹׁקֵ֤ל עַל־כַּפַּי֙ אֶ֣לֶף כֶּ֔סֶף לֹֽא־אֶשְׁלַ֥ח יָדִ֖י אֶל־בֶּן־הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י בְאָזְנֵ֜ינוּ צִוָּ֣ה הַמֶּ֗לֶךְ אֹ֠תְךָ וְאֶת־אֲבִישַׁ֤י וְאֶת־אִתַּי֙ לֵאמֹ֔ר שִׁמְרוּ־מִ֕י בַּנַּ֖עַר בְּאַבְשָׁלֽוֹם׃ 13 אֽוֹ־עָשִׂ֤יתִי בנפשו שֶׁ֔קֶר וְכָל־דָּבָ֖ר לֹא־יִכָּחֵ֣ד מִן־הַמֶּ֑לֶךְ וְאַתָּ֖ה תִּתְיַצֵּ֥ב מִנֶּֽגֶד׃ 14 וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֔ב לֹא־כֵ֖ן אֹחִ֣ילָה לְפָנֶ֑יךָ וַיִּקַּח֩ שְׁלֹשָׁ֨ה שְׁבָטִ֜ים בְּכַפּ֗וֹ וַיִּתְקָעֵם֙ בְּלֵ֣ב אַבְשָׁל֔וֹם עוֹדֶ֥נּוּ חַ֖י בְּלֵ֥ב הָאֵלָֽה׃ 15 וַיָּסֹ֨בּוּ֙ עֲשָׂרָ֣ה נְעָרִ֔ים נֹשְׂאֵ֖י כְּלֵ֣י יוֹאָ֑ב וַיַּכּ֥וּ אֶת־אַבְשָׁל֖וֹם וַיְמִיתֻֽהוּ׃ 16 וַיִּתְקַ֤ע יוֹאָב֙ בַּשֹּׁפָ֔ר וַיָּ֣שָׁב הָעָ֔ם מִרְדֹ֖ף אַחֲרֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל כִּֽי־חָשַׂ֥ךְ יוֹאָ֖ב אֶת־הָעָֽם׃ 17 וַיִּקְח֣וּ אֶת־אַבְשָׁל֗וֹם וַיַּשְׁלִ֨יכוּ אֹת֤וֹ בַיַּ֨עַר֙ אֶל־הַפַּ֣חַת הַגָּד֔וֹל וַיַּצִּ֧בוּ עָלָ֛יו גַּל־אֲבָנִ֖ים גָּד֣וֹל מְאֹ֑ד וְכָל־יִשְׂרָאֵ֔ל נָ֖סוּ אִ֥ישׁ לאהלו׃ ס 18 וְאַבְשָׁלֹ֣ם לָקַ֗ח וַיַּצֶּב־ל֤וֹ בחיו אֶת־מַצֶּ֨בֶת֙ אֲשֶׁ֣ר בְּעֵֽמֶק־הַמֶּ֔לֶךְ כִּ֤י אָמַר֙ אֵֽין־לִ֣י בֵ֔ן בַּעֲב֖וּר הַזְכִּ֣יר שְׁמִ֑י וַיִּקְרָ֤א לַמַּצֶּ֨בֶת֙ עַל־שְׁמ֔וֹ וַיִּקָּ֤רֵא לָהּ֙ יַ֣ד אַבְשָׁלֹ֔ם עַ֖ד הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃ ס 19 וַאֲחִימַ֤עַץ בֶּן־צָדוֹק֙ אָמַ֔ר אָר֣וּצָה נָּ֔א וַאֲבַשְּׂרָ֖ה אֶת־הַמֶּ֑לֶךְ כִּי־שְׁפָט֥וֹ יְהוָ֖ה מִיַּ֥ד אֹיְבָֽיו׃ 20 וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ יוֹאָ֗ב לֹא֩ אִ֨ישׁ בְּשֹׂרָ֤ה אַתָּה֙ הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה וּבִשַּׂרְתָּ֖ בְּי֣וֹם אַחֵ֑ר וְהַיּ֤וֹם הַזֶּה֙ לֹ֣א תְבַשֵּׂ֔ר כִּֽי־על בֶּן־הַמֶּ֖לֶךְ מֵֽת׃ 21 וַיֹּ֤אמֶר יוֹאָב֙ לַכּוּשִׁ֔י לֵ֛ךְ הַגֵּ֥ד לַמֶּ֖לֶךְ אֲשֶׁ֣ר רָאִ֑יתָה וַיִּשְׁתַּ֧חוּ כוּשִׁ֛י לְיוֹאָ֖ב וַיָּרֹֽץ׃ 22 וַיֹּ֨סֶף ע֜וֹד אֲחִימַ֤עַץ בֶּן־צָדוֹק֙ וַיֹּ֣אמֶר אֶל־יוֹאָ֔ב וִ֣יהִי מָ֔ה אָרֻֽצָה־נָּ֥א גַם־אָ֖נִי אַחֲרֵ֣י הַכּוּשִׁ֑י וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֗ב לָֽמָּה־זֶּ֞ה אַתָּ֥ה רָץ֙ בְּנִ֔י וּלְכָ֖ה אֵין־בְּשׂוֹרָ֥ה מֹצֵֽאת׃ 23 וִיהִי־מָ֣ה אָר֔וּץ וַיֹּ֥אמֶר ל֖וֹ ר֑וּץ וַיָּ֤רָץ אֲחִימַ֨עַץ֙ דֶּ֣רֶךְ הַכִּכָּ֔ר וַֽיַּעֲבֹ֖ר אֶת־הַכּוּשִֽׁי׃ 24 וְדָוִ֥ד יוֹשֵׁ֖ב בֵּין־שְׁנֵ֣י הַשְּׁעָרִ֑ים וַיֵּ֨לֶךְ הַצֹּפֶ֜ה אֶל־גַּ֤ג הַשַּׁ֨עַר֙ אֶל־הַ֣חוֹמָ֔ה וַיִּשָּׂ֤א אֶת־עֵינָיו֙ וַיַּ֔רְא וְהִנֵּה־אִ֖ישׁ רָ֥ץ לְבַדּֽוֹ׃ 25 וַיִּקְרָ֤א הַצֹּפֶה֙ וַיַּגֵּ֣ד לַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ אִם־לְבַדּ֖וֹ בְּשׂוֹרָ֣ה בְּפִ֑יו וַיֵּ֥לֶךְ הָל֖וֹךְ וְקָרֵֽב׃ 26 וַיַּ֣רְא הַצֹּפֶה֮ אִישׁ־אַחֵ֣ר רָץ֒ וַיִּקְרָ֤א הַצֹּפֶה֙ אֶל־הַשֹּׁעֵ֔ר וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּה־אִ֖ישׁ רָ֣ץ לְבַדּ֑וֹ וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ גַּם־זֶ֥ה מְבַשֵּֽׂר׃ 27 וַיֹּ֨אמֶר֙ הַצֹּפֶ֔ה אֲנִ֤י רֹאֶה֙ אֶת־מְרוּצַ֣ת הָרִאשׁ֔וֹן כִּמְרֻצַ֖ת אֲחִימַ֣עַץ בֶּן־צָד֑וֹק וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ אִֽישׁ־ט֣וֹב זֶ֔ה וְאֶל־בְּשׂוֹרָ֥ה טוֹבָ֖ה יָבֽוֹא׃ 28 וַיִּקְרָ֣א אֲחִימַ֗עַץ וַיֹּ֤אמֶר אֶל־הַמֶּ֨לֶךְ֙ שָׁל֔וֹם וַיִּשְׁתַּ֧חוּ לַמֶּ֛לֶךְ לְאַפָּ֖יו אָ֑רְצָה ס וַיֹּ֗אמֶר בָּרוּךְ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ אֲשֶׁ֤ר סִגַּר֙ אֶת־הָ֣אֲנָשִׁ֔ים אֲשֶׁר־נָשְׂא֥וּ אֶת־יָדָ֖ם בַּֽאדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 29 וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ שָׁל֥וֹם לַנַּ֖עַר לְאַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֣אמֶר אֲחִימַ֡עַץ רָאִיתִי֩ הֶהָמ֨וֹן הַגָּד֜וֹל לִ֠שְׁלֹחַ אֶת־עֶ֨בֶד הַמֶּ֤לֶךְ יוֹאָב֙ וְאֶת־עַבְדֶּ֔ךָ וְלֹ֥א יָדַ֖עְתִּי מָֽה׃ 30 וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ סֹ֖ב הִתְיַצֵּ֣ב כֹּ֑ה וַיִּסֹּ֖ב וַֽיַּעֲמֹֽד׃ 31 וְהִנֵּ֥ה הַכּוּשִׁ֖י בָּ֑א וַיֹּ֣אמֶר הַכּוּשִׁ֗י יִתְבַּשֵּׂר֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי־שְׁפָטְךָ֤ יְהוָה֙ הַיּ֔וֹם מִיַּ֖ד כָּל־הַקָּמִ֥ים עָלֶֽיךָ׃ ס 32 וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־הַכּוּשִׁ֔י הֲשָׁל֥וֹם לַנַּ֖עַר לְאַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֣אמֶר הַכּוּשִׁ֗י יִהְי֤וּ כַנַּ֨עַר֙ אֹֽיְבֵי֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְכֹ֛ל אֲשֶׁר־קָ֥מוּ עָלֶ֖יךָ לְרָעָֽה׃ ס

အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကျ​ဆုံး​ခြင်း

1 ဒါ​ဝိဒ်​သည် မိ​မိ၌​ပါ​သော လူ​တို့​ကို​ရေ​တွက်၍ တစ်​ထောင်​အုပ်၊ တစ်​ရာ​အုပ်​တို့​ကို ခန့်​ထား၏။ 2 လူ​သုံး​စု​တစ်​စု​ကို ယွာ​ဘ၌​လည်း​ကောင်း၊ တစ်​စု​ကို ဇေ​ရု​ယာ​သား ယွာ​ဘ​ညီ အ​ဘိ​ရှဲ၌​လည်း​ကောင်း၊ တစ်​စု​ကို​ဂိ​တ္တိ​လူ အိ​တ္တဲ၌​လည်း​ကောင်း​အပ်၍၊ ငါ့​ကိုယ်​တိုင်​ချီ​သွား​မည်​ဟု လူ​များ​တို့​အား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 3 လူ​များ​တို့​က​လည်း၊ ကိုယ်​တိုင်​ကြွ​တော်​မ​မူ​ပါ​နှင့်။ ကျွန်​တော်​တို့​ပြေး​သော်​လည်း သူ​တို့​သည် အ​မှု​မ​ထား​ကြ​ပါ။ ကျွန်​တော်​တို့ တစ်​ဝက်​သေ​သော်​လည်း သူ​တို့​သည် အ​မှု​မ​ထား​ကြ​ပါ။ ကိုယ်​တော်​မူ​ကား၊ ကျွန်​တော်​တို့ တစ်​သောင်း​ထက် မြတ်​တော်​မူ၏။ သို့​ဖြစ်၍ ကျွန်​တော်​တို့​ကို မြို့​ထဲ​က​မ​စ​တော်​မူ​လျှင် သာ၍​ကောင်း​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​ကြ၏။ 4 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ငါ​သည်​သင်​တို့​အ​လို​သို့​လိုက်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၍ တံ​ခါး​ဝ​နား​မှာ​ရပ်​တော်​မူ​လျှင်၊ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် တစ်​ရာ​တပ်၊ တစ်​ထောင်​တပ်​အား​ဖြင့် ချီ​သွား​ကြ၏။ 5 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ငါ့​မျက်​နှာ​ကို​ထောက်၍ ငါ့​သား​အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို ဖြည်း​ညင်း​စွာ​ပြု​ကြ​လော့​ဟု ယွာ​ဘ၊ အ​ဘိ​ရှဲ၊ အိ​တ္တဲ​တို့​ကို မှာ​ထား​တော်​မူ၏။ ထို​သို့ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် အ​ဗ​ရှ​လုံ​အ​တွက် ဗိုလ်​မင်း​အ​ပေါင်း​တို့​ကို မှာ​ထား​တော်​မူ​သော​အ​ခါ၊ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကြား​ကြ၏။ 6 ထို​သို့ လူ​များ​တို့​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​လူ​တို့​ကို စစ်​တိုက်​အံ့​သော​ငှာ မြို့​ပြင်​သို့​ထွက်၍ ဧ​ဖ​ရိမ်​တော၌ စစ်​ပြိုင်​ကြ၏။ 7 ဣ​သ​ရေ​လ​လူ​တို့​သည် ဒါ​ဝိဒ်၏​ကျွန်​တို့​ရှေ့​မှာ​ရှုံး၍ ထို​နေ့​ချင်း​တွင် ကြီး​စွာ​သော​လုပ်​ကြံ​ခြင်း​အား​ဖြင့် လူ​နှစ်​သောင်း​သေ​ကြ၏။ 8 မြေ​တစ်​ပြင်​လုံး​အ​နှံ့​အ​ပြား တိုက်​ကြ​သ​ဖြင့် ထို​နေ့၌ လူ​ချင်း​သတ်၍ သေ​သည်​ထက် တော၌​ဆုံး​ရှုံး​သော​သူ သာ၍​များ​ကြ၏။ 9 ဒါ​ဝိဒ်၏​ကျွန်​တို့​သည် အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို​တွေ့​ကြ၏။ သူ​သည် မြည်း​ကို​စီး​လျက်​ပင် မြည်း​သည် ကြီး​သော​သ​ပိတ်​ပင် အ​ကိုင်း​အ​ခက်​အောက်​သို့​ဝင်၍၊ အ​ဗ​ရှ​လုံ၏​ခေါင်း​သည် သ​ပိတ်​ပင်၌​ငြိ​သ​ဖြင့်၊ မိုး​နှင့် မြေ​ကြီး​စပ်​ကြား​မှာ တွဲ​လွဲ​ဆွဲ​လျက်​နေ၍၊ မြည်း​သည် အ​လို​အ​လျောက်​သွား​လေ၏။ 10 မြင်​သော​သူ​တစ်​ယောက်​သည် ယွာ​ဘ​ထံ​သို့ သွား၍၊ သ​ပိတ်​ပင်၌ အ​ဗ​ရှ​လုံ​ဆွဲ​နေ​သည်​ကို ကျွန်​တော်​မြင်​ခဲ့​သည်​ဟု ကြား​ပြော​လျှင်၊ 11 ယွာ​ဘ​က၊ သင်​သည် မြင်​ခဲ့​သည်​မှန်​လျှင် အ​ဘယ်​ကြောင့် သူ့​ကို​ထိုး၍ မြေ​ကြီး​ပေါ်​သို့ မ​ချ​ခဲ့​သ​နည်း။ ထို​သို့​ပြု​လျှင် ငွေ​အ​ကျပ်​တစ်​ဆယ်​နှင့် ခါး​စည်း​ကို ငါ​ပေး​ပြီ​ဟု ပြော​ဆို​သော်၊ 12 ထို​သူ​က ကျွန်​တော်​သည် ကိုယ်​လက်၌ ငွေ​အ​ခွက်​တစ်​ဆယ်​ကို​ပင် ခံ​ရ​သော်​လည်း ရှင်​ဘု​ရင်၏​သား​ကို မ​ပြု​နိုင်​ပါ။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ကျွန်​တော်​တို့​ကြား​သည်​အ​တိုင်း ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ငါ့​မျက်​နှာ​ကို​ထောက်၍ ငါ့​သား​အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို စောင့်​မ​ကြ​လော့​ဟု ကိုယ်​တော်​နှင့် အ​ဘိ​ရှဲ၊ အိ​တ္တဲ​တို့​ကို မှာ​ထား​တော်​မူ​ပြီ။ 13 ကျွန်​တော်​ပြု​မိ​လျှင် ကိုယ်​ကို​လှည့်​စား၍ ကိုယ်​အ​သက်​ရှုံး​ပါ​ပြီ။ ရှင်​ဘု​ရင်​မ​သိ​သော​အ​မှု တစ်​စုံ​တစ်​ခု​မျှ မ​ရှိ။ ကိုယ်​တော်​သည်​လည်း ကျွန်​တော်​တစ်​ဖက်၌ နေ​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု ပြော​ဆို​သော်၊ 14 ယွာ​ဘ​က၊ သင်​နှင့်​အ​တူ ငါ​မ​နေ​အား​ဟု​ဆို​လျက် လှံ​ယဉ်​သုံး​စင်း​ကို​ကိုင်​ယူ၍ သ​ပိတ်​ပင်​အ​လယ်၌ အ​သက်​ရှင်​လျက်​ရှိ​သော အ​ဗ​ရှ​လုံ၏​နှ​လုံး​ကို ထုတ်​ချင်း ခပ်​ထိုး​လေ၏။ 15 လက်​နက်​ဆောင်​လု​လင် တစ်​ကျိပ်​တို့​သည်​လည်း ဝိုင်း၍ အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို အ​သေ​သတ်​ကြ၏။ 16 ယွာ​ဘ​သည်​လည်း တံ​ပိုး​မှုတ်၍ လူ​တို့​ကို​ဆီး​တား​သ​ဖြင့် ဣ​သ​ရေ​လ​လူ​တို့​ကို လိုက်​ရာ​မှ ပြန်​လာ​ကြ၏။ 17 အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို​လည်း​ယူ၍ တော၌ နက်​သော​မြေ​တွင်း​ထဲ​သို့ ချ​ပြီး​မှ ကျောက်​ပုံ​ကြီး​ကို ပုံ​ထား​ကြ၏။ ဣ​သ​ရေ​လ​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် အ​သီး​အ​သီး မိ​မိ​တို့​အိမ်​သို့​ပြေး​ကြ၏။ 18 အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် အ​သက်​ရှင်​စဉ်​အ​ခါ၊ ငါ၏​နာ​မ​သည် မ​ပျောက် အ​မြဲ​တည်​မည်​အ​ကြောင်း၊ သား​မ​ရှိ​ဟု​ဆို​လျက် ရှင်​ဘု​ရင်​ချိုင့်​တွင် ကိုယ်​အ​ဖို့ ကျောက်​တိုင်​ကို​စိုက်၍ မိ​မိ​နာ​မ​ဖြင့်​သ​မုတ်​သော​ကြောင့်၊ ယ​နေ့​တိုင်​အောင် အ​ဗ​ရှ​လုံ၏​အောင်​တိုင်​ဟူ၍ တွင်​သ​တည်း။

အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကွယ်​လွန်​ကြောင်း​ဒါ​ဝိဒ်​ကြား​သိ​ခြင်း

19 ထို​အ​ခါ ဇာ​ဒုတ်၏​သား အ​ဟိ​မတ်​က၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ရှင်​ဘု​ရင်၏​ရန်​သူ​တို့​ကို အ​ပြစ်​အ​လျောက် စီ​ရင်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို ကျွန်​တော်​ပြေး၍ သ​တင်း​ကြား​လျှောက်​ပါ​ရ​စေ​ဟု အ​ခွင့်​တောင်း​လျှင်၊ 20 ယွာ​ဘ​က၊ ယ​နေ့​သင်​သည် သ​တင်း​မ​ကြား မ​လျှောက်​ရ။ အ​ခြား​သော​နေ့၌​ကြား​လျှောက်​ရ​မည်။ ရှင်​ဘု​ရင်၏​သား​တော်​သေ​သော​ကြောင့် ယ​နေ့​သင်​သည် သ​တင်း​မ​ကြား​မ​လျှောက်​ရ​ဟု ဆို​ပြီး​မှ၊ 21 ကု​ရှိ​အား သင်​မြင်​သ​မျှ​ကို​သွား၍ ရှင်​ဘု​ရင်​အား ကြား​လျှောက်​လော့​ဟု ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ ကု​ရှိ​သည် ယွာ​ဘ​အား​ဦး​ညွှတ်၍ ပြေး​လေ၏။ 22 တစ်​ဖန် ဇာ​ဒုတ်​သား​အ​ဟိ​မတ်​က၊ သို့​သော်​လည်း ကျွန်​တော်​သည် ကု​ရှိ​နောက်​မှာ ပြေး​ပါ​ရ​စေ​ဟု အ​ခွင့်​တောင်း​ပြန်​လျှင်၊ ယွာ​ဘ​က ငါ့​သား၊ ဝမ်း​မြောက်​စ​ရာ သ​တင်း​မ​ဟုတ်​သည်​ဖြစ်၍ အ​ဘယ်​ကြောင့် ပြေး​သွား​ချင်​သ​နည်း​ဟု ဆို​သော်​လည်း၊ 23 ပြေး​ပါ​ရ​စေ​ဟု တစ်​ဖန်​အ​ခွင့်​တောင်း​သော​ကြောင့် ပြေး​လော့​ဟု အ​ခွင့်​ပေး၏။ ထို​အ​ခါ အ​ဟိ​မတ်​သည် လွင်​ပြင်​လမ်း၌​ပြေး၍ ကု​ရှိ​ကို​လွန်​လေ၏။ 24 ဒါ​ဝိဒ်​သည် မြို့​တံ​ခါး​နှစ်​ထပ်​ကြား​မှာ ထိုင်၍​နေ၏။ ကင်း​စောင့်​တစ်​ယောက်​သည် မြို့​ရိုး​တံ​ခါး​အ​ပေါ် ပြ​အိုး​မိုး​အောက်​သို့​တက်၍ မျှော်​ကြည့်​သ​ဖြင့် လူ​တစ်​ယောက်​တည်း ပြေး​လာ​သည်​ကို မြင်​သော​အ​ခါ၊ 25 ရှင်​ဘု​ရင်​အား​ဟစ်၍ လျှောက်​လေ၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ တစ်​ယောက်​တည်း​ဖြစ်​လျှင် သ​တင်း​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု အ​မိန့်​ရှိ၏။ ထို​သူ​သည် ပြေး​လာ၍ အ​နီး​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ 26 ကင်း​စောင့်​သည်​လည်း အ​ခြား​သော​သူ​ပြေး​လာ​သည်​ကို မြင်၍၊ အ​ခြား​သော​သူ​တစ်​ယောက်​တည်း ပြေး​လာ​ပါ​သည်​ဟု တံ​ခါး​သို့​လှည့်၍ ဟစ်​လျှင်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​က ထို​သူ၌​လည်း သ​တင်း​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု အ​မိန့်​ရှိ၏။ 27 ကင်း​စောင့်​က​လည်း၊ ရှေ့​လာ​သော​သူ၏ ပြေး​ခြင်း​သည် ဇာ​ဒုတ်​သား အ​ဟိ​မတ်​ပြေး​ခြင်း​နှင့် တူ​သည်​ကို ကျွန်​တော်​ထင်​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​သော်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​က သူ​သည် လူ​ကောင်း​ဖြစ်၏။ ကောင်း​သော သ​တင်း​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု အ​မိန့်​ရှိ​ပြန်၏။ 28 အ​ဟိ​မတ်​က​လည်း၊ ချမ်း​သာ​ရ​ပါ၏​ဟု​ဟစ်​လျက် ရှင်​ဘု​ရင်​ရှေ့​မြေ​ပေါ်​မှာ ပျပ်​ဝပ်​လျက်၊ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​ကို ပုန်​ကန်​သော​လူ​တို့​ကို အပ်​တော်​မူ​သော ကိုယ်​တော်၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် မင်္ဂ​လာ​ရှိ​တော်​မူ​စေ​သ​တည်း​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 29 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ငါ့​သား အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် ဘေး​လွတ်၏​လော​ဟု မေး​တော်​မူ​လျှင် အ​ဟိ​မတ်​က၊ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၏​ကျွန်​ယွာ​ဘ​သည် ကိုယ်​တော်​ကျွန် ကို​စေ​လွှတ်​သော​အ​ခါ ရုန်း​ရင်း​ခတ်​ခြင်း​အ​မှု​ကို ကျွန်​တော်​မြင်​သော်​လည်း သေ​ချာ​စွာ​မ​သိ​ရ​ပါ​ဟု လျှောက်​သော်၊ 30 ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ဤ​အ​နား​မှာ ရွှေ့၍​နေ​လော့​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း သူ​သည်​ရွှေ့၍​နေ​လေ၏။ 31 တစ်​ဖန် ကု​ရှိ​ရောက်​လာ၍ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ သ​တင်း​ပါ​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်​ကို ပုန်​ကန်​သော​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ထို​သူ၏ အ​ပြစ်​အ​လျောက် ယ​နေ့​စီ​ရင်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု​လျှောက်​လျှင်၊ 32 ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ငါ့​သား​အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် ဘေး​လွတ်၏​လော​ဟု မေး​တော်​မူ​သော်၊ ကု​ရှိ​က အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၏​ရန်​သူ​များ၊ ကိုယ်​တော်​ကို​ညှဉ်း​ဆဲ​ခြင်း​ငှာ ပုန်​ကန်​သော​သူ​များ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ထို​လု​လင်​ကဲ့​သို့ ဖြစ်​ကြ​ပါ​စေ​သော​ဟု ပြန်​လျှောက်​လေ၏။ 33 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် အ​လွန်​နာ​ကျင်​သော​စိတ်​ရှိ​သ​ဖြင့် မြို့​တံ​ခါး​အ​ပေါ်၌​ရှိ​သော တဲ​သို့​တက်၍ တက်​စဉ်​တွင်၊ အို​ငါ့​သား​အ​ဗ​ရှ​လုံ၊ ငါ့​သား၊ ငါ့​သား​အ​ဗ​ရှ​လုံ၊ သင့်​ကိုယ်​စား ငါ​မ​သေ​ပါ​လေ​တ​ကား။ အို​အ​ဗ​ရှ​လုံ၊ ငါ့​သား၊ ငါ့​သား​ဟု ငို​ကြွေး​လေ၏။