1 Reis 14

1 בָּעֵ֣ת הַהִ֔יא חָלָ֖ה אֲבִיָּ֥ה בֶן־יָרָבְעָֽם׃ 2 וַיֹּ֨אמֶר יָרָבְעָ֜ם לְאִשְׁתּ֗וֹ ק֤וּמִי נָא֙ וְהִשְׁתַּנִּ֔ית וְלֹ֣א יֵֽדְע֔וּ כִּי־אתי אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֑ם וְהָלַ֣כְתְּ שִׁלֹ֗ה הִנֵּה־שָׁם֙ אֲחִיָּ֣ה הַנָּבִ֔יא הֽוּא־דִבֶּ֥ר עָלַ֛י לְמֶ֖לֶךְ עַל־הָעָ֥ם הַזֶּֽה׃ 3 וְלָקַ֣חַתְּ בְּ֠יָדֵךְ עֲשָׂרָ֨ה לֶ֧חֶם וְנִקֻּדִ֛ים וּבַקְבֻּ֥ק דְּבַ֖שׁ וּבָ֣את אֵלָ֑יו ה֚וּא יַגִּ֣יד לָ֔ךְ מַה־יִּֽהְיֶ֖ה לַנָּֽעַר׃ 4 וַתַּ֤עַשׂ כֵּן֙ אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֔ם וַתָּ֨קָם֙ וַתֵּ֣לֶךְ שִׁלֹ֔ה וַתָּבֹ֖א בֵּ֣ית אֲחִיָּ֑ה וַאֲחִיָּ֨הוּ֙ לֹֽא־יָכֹ֣ל לִרְא֔וֹת כִּ֛י קָ֥מוּ עֵינָ֖יו מִשֵּׂיבֽוֹ׃ ס 5 וַיהוָ֞ה אָמַ֣ר אֶל־אֲחִיָּ֗הוּ הִנֵּ֣ה אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֡ם בָּאָ֣ה לִדְרֹשׁ֩ דָּבָ֨ר מֵעִמְּךָ֤ אֶל־בְּנָהּ֙ כִּֽי־חֹלֶ֣ה ה֔וּא כָּזֹ֥ה וְכָזֶ֖ה תְּדַבֵּ֣ר אֵלֶ֑יהָ וִיהִ֣י כְבֹאָ֔הּ וְהִ֖יא מִתְנַכֵּרָֽה׃ 6 וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ אֲחִיָּ֜הוּ אֶת־ק֤וֹל רַגְלֶ֨יהָ֙ בָּאָ֣ה בַפֶּ֔תַח וַיֹּ֕אמֶר בֹּ֖אִי אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֑ם לָ֣מָּה זֶּ֗ה אַ֚תְּ מִתְנַכֵּרָ֔ה וְאָ֣נֹכִ֔י שָׁל֥וּחַ אֵלַ֖יִךְ קָשָֽׁה׃ 7 לְכִ֞י אִמְרִ֣י לְיָרָבְעָ֗ם כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל יַ֛עַן אֲשֶׁ֥ר הֲרִימֹתִ֖יךָ מִתּ֣וֹךְ הָעָ֑ם וָאֶתֶּנְךָ֣ נָגִ֔יד עַ֖ל עַמִּ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ 8 וָאֶקְרַ֤ע אֶת־הַמַּמְלָכָה֙ מִבֵּ֣ית דָּוִ֔ד וָאֶתְּנֶ֖הָ לָ֑ךְ וְלֹֽא־הָיִ֜יתָ כְּעַבְדִּ֣י דָוִ֗ד אֲשֶׁר֩ שָׁמַ֨ר מִצְוֺתַ֜י וַאֲשֶׁר־הָלַ֤ךְ אַחֲרַי֙ בְּכָל־לְבָב֔וֹ לַעֲשׂ֕וֹת רַ֖ק הַיָּשָׁ֥ר בְּעֵינָֽי׃ 9 וַתָּ֣רַע לַעֲשׂ֔וֹת מִכֹּ֖ל אֲשֶׁר־הָי֣וּ לְפָנֶ֑יךָ וַתֵּ֡לֶךְ וַתַּעֲשֶׂה־לְּךָ֩ אֱלֹהִ֨ים אֲחֵרִ֤ים וּמַסֵּכוֹת֙ לְהַכְעִיסֵ֔נִי וְאֹתִ֥י הִשְׁלַ֖כְתָּ אַחֲרֵ֥י גַוֶּֽךָ׃ ס 10 לָכֵ֗ן הִנְנִ֨י מֵבִ֤יא רָעָה֙ אֶל־בֵּ֣ית יָרָבְעָ֔ם וְהִכְרַתִּ֤י לְיָֽרָבְעָם֙ מַשְׁתִּ֣ין בְּקִ֔יר עָצ֥וּר וְעָז֖וּב בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וּבִֽעַרְתִּי֙ אַחֲרֵ֣י בֵית־יָרָבְעָ֔ם כַּאֲשֶׁ֛ר יְבַעֵ֥ר הַגָּלָ֖ל עַד־תֻּמּֽוֹ׃ 11 הַמֵּ֨ת לְיָֽרָבְעָ֤ם בָּעִיר֙ יֹאכְל֣וּ הַכְּלָבִ֔ים וְהַמֵּת֙ בַּשָּׂדֶ֔ה יֹאכְל֖וּ ע֣וֹף הַשָּׁמָ֑יִם כִּ֥י יְהוָ֖ה דִּבֵּֽר׃ 12 וְאַ֥תְּ ק֖וּמִי לְכִ֣י לְבֵיתֵ֑ךְ בְּבֹאָ֥ה רַגְלַ֛יִךְ הָעִ֖ירָה וּמֵ֥ת הַיָּֽלֶד׃ 13 וְסָֽפְדוּ־ל֤וֹ כָל־יִשְׂרָאֵל֙ וְקָבְר֣וּ אֹת֔וֹ כִּֽי־זֶ֣ה לְבַדּ֔וֹ יָבֹ֥א לְיָרָבְעָ֖ם אֶל־קָ֑בֶר יַ֣עַן נִמְצָא־ב֞וֹ דָּבָ֣ר ט֗וֹב אֶל־יְהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל בְּבֵ֥ית יָרָבְעָֽם׃ 14 וְהֵקִים֩ יְהוָ֨ה ל֥וֹ מֶ֨לֶךְ֙ עַל־יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר יַכְרִ֛ית אֶת־בֵּ֥ית יָרָבְעָ֖ם זֶ֣ה הַיּ֑וֹם וּמֶ֖ה גַּם־עָֽתָּה׃ 15 וְהִכָּ֨ה יְהוָ֜ה אֶת־יִשְׂרָאֵ֗ל כַּאֲשֶׁ֨ר יָנ֣וּד הַקָּנֶה֮ בַּמַּיִם֒ וְנָתַ֣שׁ אֶת־יִשְׂרָאֵ֗ל מֵ֠עַל הָאֲדָמָ֨ה הַטּוֹבָ֤ה הַזֹּאת֙ אֲשֶׁ֤ר נָתַן֙ לַאֲב֣וֹתֵיהֶ֔ם וְזֵרָ֖ם מֵעֵ֣בֶר לַנָּהָ֑ר יַ֗עַן אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ אֶת־אֲשֵׁ֣רֵיהֶ֔ם מַכְעִיסִ֖ים אֶת־יְהוָֽה׃ 16 וְיִתֵּ֖ן אֶת־יִשְׂרָאֵ֑ל בִּגְלַ֞ל חַטֹּ֤אות יָֽרָבְעָם֙ אֲשֶׁ֣ר חָטָ֔א וַאֲשֶׁ֥ר הֶחֱטִ֖יא אֶת־יִשְׂרָאֵֽל׃ 17 וַתָּ֨קָם֙ אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֔ם וַתֵּ֖לֶךְ וַתָּבֹ֣א תִרְצָ֑תָה הִ֛יא בָּאָ֥ה בְסַף־הַבַּ֖יִת וְהַנַּ֥עַר מֵֽת׃ 18 וַיִּקְבְּר֥וּ אֹת֛וֹ וַיִּסְפְּדוּ־ל֖וֹ כָּל־יִשְׂרָאֵ֑ל כִּדְבַ֤ר יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּיַד־עַבְדּ֖וֹ אֲחִיָּ֥הוּ הַנָּבִֽיא׃ 19 וְיֶ֨תֶר֙ דִּבְרֵ֣י יָֽרָבְעָ֔ם אֲשֶׁ֥ר נִלְחַ֖ם וַאֲשֶׁ֣ר מָלָ֑ךְ הִנָּ֣ם כְּתוּבִ֗ים עַל־סֵ֛פֶר דִּבְרֵ֥י הַיָּמִ֖ים לְמַלְכֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ 20 וְהַיָּמִים֙ אֲשֶׁ֣ר מָלַ֣ךְ יָרָבְעָ֔ם עֶשְׂרִ֥ים וּשְׁתַּ֖יִם שָׁנָ֑ה וַיִּשְׁכַּב֙ עִם־אֲבֹתָ֔יו וַיִּמְלֹ֛ךְ נָדָ֥ב בְּנ֖וֹ תַּחְתָּֽיו׃ פ 21 וּרְחַבְעָם֙ בֶּן־שְׁלֹמֹ֔ה מָלַ֖ךְ בִּֽיהוּדָ֑ה בֶּן־אַרְבָּעִ֣ים וְאַחַ֣ת שָׁנָה֩ רְחַבְעָ֨ם בְּמָלְכ֜וֹ וּֽשֲׁבַ֨ע עֶשְׂרֵ֥ה שָׁנָ֣ה ׀ מָלַ֣ךְ בִּירוּשָׁלִַ֗ם הָ֠עִיר אֲשֶׁר־בָּחַ֨ר יְהוָ֜ה לָשׂ֨וּם אֶת־שְׁמ֥וֹ שָׁם֙ מִכֹּל֙ שִׁבְטֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְשֵׁ֣ם אִמּ֔וֹ נַעֲמָ֖ה הָעַמֹּנִֽית׃ 22 וַיַּ֧עַשׂ יְהוּדָ֛ה הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיְקַנְא֣וּ אֹת֗וֹ מִכֹּל֙ אֲשֶׁ֣ר עָשׂ֣וּ אֲבֹתָ֔ם בְּחַטֹּאתָ֖ם אֲשֶׁ֥ר חָטָֽאוּ׃ 23 וַיִּבְנ֨וּ גַם־הֵ֧מָּה לָהֶ֛ם בָּמ֥וֹת וּמַצֵּב֖וֹת וַאֲשֵׁרִ֑ים עַ֚ל כָּל־גִּבְעָ֣ה גְבֹהָ֔ה וְתַ֖חַת כָּל־עֵ֥ץ רַעֲנָֽן׃ 24 וְגַם־קָדֵ֖שׁ הָיָ֣ה בָאָ֑רֶץ עָשׂ֗וּ כְּכֹל֙ הַתּוֹעֲבֹ֣ת הַגּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ הוֹרִ֣ישׁ יְהוָ֔ה מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ פ 25 וַיְהִ֛י בַּשָּׁנָ֥ה הַחֲמִישִׁ֖ית לַמֶּ֣לֶךְ רְחַבְעָ֑ם עָלָ֛ה שושק מֶֽלֶךְ־מִצְרַ֖יִם עַל־יְרוּשָׁלִָֽם׃ 26 וַיִּקַּ֞ח אֶת־אֹצְר֣וֹת בֵּית־יְהוָ֗ה וְאֶת־אֽוֹצְרוֹת֙ בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ וְאֶת־הַכֹּ֖ל לָקָ֑ח וַיִּקַּח֙ אֶת־כָּל־מָגִנֵּ֣י הַזָּהָ֔ב אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה שְׁלֹמֹֽה׃ 27 וַיַּ֨עַשׂ הַמֶּ֤לֶךְ רְחַבְעָם֙ תַּחְתָּ֔ם מָגִנֵּ֖י נְחֹ֑שֶׁת וְהִפְקִ֗יד עַל־יַד֙ שָׂרֵ֣י הָרָצִ֔ים הַשֹּׁ֣מְרִ֔ים פֶּ֖תַח בֵּ֥ית הַמֶּֽלֶךְ׃ 28 וַיְהִ֛י מִדֵּי־בֹ֥א הַמֶּ֖לֶךְ בֵּ֣ית יְהוָ֑ה יִשָּׂאוּם֙ הָֽרָצִ֔ים וֶהֱשִׁיב֖וּם אֶל־תָּ֥א הָרָצִֽים׃ 29 וְיֶ֛תֶר דִּבְרֵ֥י רְחַבְעָ֖ם וְכָל־אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֑ה הֲלֹא־הֵ֣מָּה כְתוּבִ֗ים עַל־סֵ֛פֶר דִּבְרֵ֥י הַיָּמִ֖ים לְמַלְכֵ֥י יְהוּדָֽה׃ 30 וּמִלְחָמָ֨ה הָיְתָ֧ה בֵין־רְחַבְעָ֛ם וּבֵ֥ין יָרָבְעָ֖ם כָּל־הַיָּמִֽים׃ 31 וַיִּשְׁכַּ֨ב רְחַבְעָ֜ם עִם־אֲבֹתָ֗יו וַיִּקָּבֵ֤ר עִם־אֲבֹתָיו֙ בְּעִ֣יר דָּוִ֔ד וְשֵׁ֣ם אִמּ֔וֹ נַעֲמָ֖ה הָעַמֹּנִ֑ית וַיִּמְלֹ֛ךְ אֲבִיָּ֥ם בְּנ֖וֹ תַּחְתָּֽיו׃ פ

ယေ​ရော​ဗောင်​၏​သား​ကွယ်​လွန်​ခြင်း

1 ထို​အ​ခါ ယေ​ရော​ဗောင်၏​သား အ​ဘိ​ယ​သည်​နာ​သော​ကြောင့်၊ 2 ယေ​ရော​ဗောင်​သည် မိ​မိ​မ​ယား​ကို​ခေါ်၍၊ သင်​သည် ယေ​ရော​ဗောင်၏ မ​ယား​ဖြစ်​သည်​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​သိ​စေ​ခြင်း​ငှာ ခြား​နား​သော အ​ဆင်း​အ​ရောင်​ကို ဆောင်​ပြီး​လျှင်၊ ရှိ​လော​မြို့​သို့​ထ​သွား​ပါ​လော့။ ငါ​သည် ဤ​လူ​မျိုး​ကို စိုး​စံ​ရ​မည်​အ​ကြောင်း​ကို​ပြ​သော ပ​ရော​ဖက်​အ​ဟိ​ယ​သည် ထို​မြို့၌​ရှိ၏။ 3 မုန့်​ဆယ်​လုံး၊ မုန့်​ပြား​အ​ချို့၊ ပျား​ရည်​ဘူး​ကို​ဆောင်​လျက် ပ​ရော​ဖက်​ထံ​သို့ သွား​ပါ​လော့။ သူ​ငယ်၌ အ​ဘယ်​သို့​ဖြစ်​မည်​ကို သူ​ဟော​လိမ့်​မည်​ဟု မှာ​ထား​သည်​အ​တိုင်း၊ 4 ယေ​ရော​ဗောင်​မ​ယား​သည်​ထ၍ ရှိ​လော​မြို့၌ အ​ဟိ​ယ​အိမ်​သို့ သွား​လေ၏။ ထို​အ​ခါ အ​ဟိ​ယ​သည် အ​သက်​ကြီး​သော​ကြောင့် မျက်​စိ​မ​မြင်၊ မှုန်​လျက်​ရှိ၏။ 5 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က​လည်း၊ ယေ​ရော​ဗောင်​မ​ယား​သည် သား​နာ​သော​ကြောင့်၊ သား​အ​တွက်​တစ်​စုံ​တစ်​ခု​ကို တောင်း​အံ့​သော​ငှာ သင့်​ဆီ​သို့ ယ​ခု​လာ၏။ ဤ​မည်​သော​စ​ကား​ဖြင့် ပြန်​ပြော​ရ​မည်။ သူ​သည် လာ​သော​အ​ခါ အ​ခြား​သော မိန်း​မ​ဖြစ်​ယောင်​ဆောင်​လိမ့်​မည်​ဟု အ​ဟိ​ယ​အား မိန့်​တော်​မူ၏။ 6 ထို​မိန်း​မ​သည် တံ​ခါး​အ​ထဲ​သို့​ဝင်၍၊ နင်း​သံ​ကို အ​ဟိ​ယ​သည်​ကြား​လျှင်၊ အို​ယေ​ရော​ဗောင်​မ​ယား ဝင်​လော့။ အ​ဘယ်​ကြောင့် အ​ခြား​သော​သူ၏​အ​ယောင်​ကို ဆောင်​သ​နည်း။ ဝမ်း​နည်း​စ​ရာ​သ​တင်း​ကို ကြား​ပြော​စေ​ခြင်း​ငှာ သင့်​ဆီ​သို့ ငါ့​ကို​စေ​လွှတ်​တော်​မူ၏။ 7 သင်​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ အ​မိန့်​တော်​ကို၊ ယေ​ရော​ဗောင်​ထံ​သို့ သွား၍ ဆင့်​ဆို​ရ​မည်​မှာ၊ သင့်​ကို လူ​စု​ထဲ​က​ငါ​ရွေး၍ ငါ၏​လူ​ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို အုပ်​စိုး​စေ​ခြင်း​ငှာ ချီး​မြှောက်​လျက်၊ 8 နိုင်​ငံ​တော်​ကို ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​မျိုး​လက်​မှ​နုတ်၍ သင့်​အား​ပေး​သော်​လည်း၊ သင်​သည် ငါ့​ကျွန်​ဒါ​ဝိဒ်​ကဲ့​သို့​မ​ဟုတ်။ သူ​သည် ငါ့​ပ​ညတ်​တို့​ကို စောင့်​ရှောက်၏။ ငါ့​ရှေ့​မှာ ကောင်း​သော​အ​ကျင့်​ကို​သာ​ကျင့်​မည်​ဟု စိတ်​နှ​လုံး​အ​ကြွင်း​မဲ့ ငါ့​ကို​ဆည်း​ကပ်၏။ 9 သင်​မူ​ကား သင့်​ရှေ့​မှာ ဖြစ်​ဖူး​သော​သူ အ​ပေါင်း​တို့​ကို​လွန်၍ ဒု​စ​ရိုက်​ကို​ပြု​လေ​ပြီ။ ငါ့​အ​မျက်​ကို နှိုး​ဆော်​ခြင်း​ငှာ အ​ခြား​တစ်​ပါး​သော​ဘု​ရား​နှင့် သွန်း​သော​ရုပ်​တု​တို့​ကို​လုပ်၍ ငါ့​ကို​သင့်​ကျော​နောက်​သို့ ပစ်​ထား​ပြီ။ 10 ထို​ကြောင့် ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​အ​ပေါ်​သို့ ဘေး​ဥ​ပဒ်​ရောက်​စေ​မည်။ ဣ​သ​ရေ​လ​မြို့​ရွာ၌ အ​ချုပ်​ခံ​သော​သူ​ဖြစ်​စေ၊ အ​လွတ်​ပြေး​သော​သူ​ဖြစ်​စေ၊ ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး ယောက်ျား​များ​ကို ပယ်​ဖြတ်​မည်။ လူ​သည် နောက်​ချေး​ကို အ​ကုန်​အ​စင် ကျုံး​သွား​သ​ကဲ့​သို့၊ ကျန်​ကြွင်း​သော ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​သား​ကို ပယ်​သွား​မည်။*၃​ရာ၊၁၅:၂၉။11 ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​သား​သည် မြို့​ထဲ​မှာ​သေ​လျှင် အ​သေ​ကောင်​ကို​ခွေး​စား​လိမ့်​မည်။ မြို့​ပြင်​မှာ​သေ​လျှင် မိုး​ကောင်း​ကင်​ငှက် စား​လိမ့်​မည်​အ​ကြောင်း ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​ပြီ။ 12 သင်​ထ၍ ကိုယ်​အိမ်​သို့ သွား​လော့။ မြို့​တံ​ခါး​အ​ထဲ​သို့ ဝင်​သော​အ​ခါ သူ​ငယ်​သေ​လိမ့်​မည်။ 13 ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ခြင်း​ကို ပြု၍ သင်္ဂြိုဟ်​ကြ​လိမ့်​မည်။ ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​သား​စု​တွင်၊ ထို​သူ​ငယ်​တစ်​ယောက်​တည်း​သာ သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​လိမ့်​မည်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​သား​စု​တွင် ထို​သူ​ငယ်​တစ်​ယောက်​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၌ ကြည်​ညို​သော​စိတ်​ရှိ၏။ 14 အ​ချိန်​ရောက်​မှ ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​ကို ပယ်​ဖြတ်​လ​တ္တံ့​သော ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​တစ်​ပါး​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် မိ​မိ​တို့​အ​ဖို့ ပေါ်​ထွန်း​စေ​တော်​မူ​မည်။ အ​ဘယ်​အ​ချိန်​နည်း​ဟု​မေး​သော်၊ ယ​ခု​ပင်​ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ 15 အာ​ရှ​ရ​ပင်​တို့​ကို ပြု​စု၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​အ​မျက်​တော်​ကို နှိုး​ဆော်​ကြ​သော​ကြောင့်၊ ကျူ​ပင်​ကို ရေ၌​လှုပ်​ရှား​သ​ကဲ့​သို့ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို ဒဏ်​ခတ်၍၊ ဘိုး​ဘေး​တို့​အား​ပေး​တော်​မူ​သော ဤ​ပြည်​ကောင်း​မှ နုတ်​ပယ်​ပြီး​လျှင်၊ မြစ်​ကြီး​တစ်​ဖက်၌ အ​ရပ်​ရပ်​သို့ ကွဲ​ပြား​စေ​တော်​မူ​မည်။ 16 ကိုယ်​တိုင်​ပြစ်​မှား၍ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို​လည်း ပြစ်​မှား​စေ​သော ယေ​ရော​ဗောင်၏​အ​ပြစ်​တို့​ကြောင့် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို စွန့်​ပစ်​တော်​မူ​မည်​ဟု ဆင့်​ဆို​လေ၏။ 17 ယေ​ရော​ဗောင်​မ​ယား​သည် ထ​သွား၍၊ တိ​ရ​ဇ​မြို့​တံ​ခါး​ခုံ​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ သူ​ငယ်​သေ၏။ 18 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် မိ​မိ​ကျွန် ပ​ရော​ဖက်​အ​ဟိ​ယ​အား​ဖြင့် မိန့်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ ထို​သူ​ငယ်​ကို​သင်္ဂြိုဟ်၍ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ခြင်း​ကို ပြု​ကြ၏။

ယေ​ရော​ဗောင်​ကွယ်​လွန်​ခြင်း

19 ယေ​ရော​ဗောင်​ပြု​မူ​သော အ​မှု​အ​ရာ​ကြွင်း​သ​မျှ၊ စစ်​တိုက်​ခြင်း​အ​မှု၊ မင်း​ပြု​ခြင်း​အ​မှု​တို့​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​ရာ​ဇ​ဝင်၌ ရေး​ထား​လျက်​ရှိ၏။ 20 ယေ​ရော​ဗောင်​သည် အ​နှစ်​နှစ်​ဆယ်​နှစ်​နှစ် စိုး​စံ​ပြီး​မှ ဘိုး​ဘေး​တို့​နှင့်​အိပ်​ပျော်၍၊ သား​တော်​နာ​ဒဒ်​သည် ခ​မည်း​တော်​အ​ရာ၌ နန်း​ထိုင်၏။

ယု​ဒ​ဘု​ရင်​ရော​ဗောင်

21 ရှော​လ​မုန်​သား​ရော​ဗောင်​သည် ယု​ဒ​ပြည်​ကို စိုး​စံ​လေ၏။ နန်း​ထိုင်​သော​အ​ခါ အ​သက်​လေး​ဆယ်​တစ်​နှစ် ရှိ၏။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် နာ​မ​တော်​တည်​စေ​ရာ​ဖို့ ဣ​သ​ရေ​လ​ခ​ရိုင်​များ​တို့​အ​ထဲ​က ရွေး​ကောက်​သော ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌ ဆယ်​ခု​နစ်​နှစ် စိုး​စံ​လေ၏။ မယ်​တော်​ကား အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား၊ နေ​မ​အ​မည်​ရှိ၏။ 22 ယု​ဒ​အ​မျိုး​သား​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ဒု​စ​ရိုက်​ကို​ပြု၍၊ ဘိုး​ဘေး​တို့​ပြစ်​မှား​သ​မျှ​ထက် ပြစ်​မှား​သော အ​ပြစ်​များ​အား​ဖြင့် အ​မျက်​တော်​ကို နှိုး​ဆော်​ကြ၏။ 23 မြင့်​သော​တောင်​ရှိ​သ​မျှ​တို့ အ​ပေါ်၌​လည်း​ကောင်း၊ စိမ်း​သော​သစ်​ပင်​ရှိ​သ​မျှ​တို့ အောက်၌​လည်း​ကောင်း၊ ကုန်း​များ၊ ရုပ်​တု​များ၊ အာ​ရှ​ရ​ပင်​များ​ကို တည်​ကြ၏။*၄​ရာ၊၁၇:၉-၁၀။24 ယု​ဒ​ပြည်၌ ယောက်ျား​အ​လို​သို့ လိုက်​တတ်​သော မိန်း​မ​လျှာ​များ​ရှိ၍၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ရှေ့​မှ နှင်​ထုတ်​တော်​မူ​သော ပြည်​သား​မျိုး​ပြု​သော စက်​ဆုပ်​ရွံ​ရှာ​ဖွယ်​ရာ အ​မှု​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို ပြု​ကြ​သည်​တ​ကား။*တ​ရား၊ ၂၃:၁၇။

25 ရော​ဗောင်​မင်း​ကြီး​နန်း​စံ​ငါး​နှစ်​တွင်၊ အဲ​ဂု​တ္တု ရှင်​ဘု​ရင်​ရှိ​ရှက်​သည် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သို့ စစ်​ချီ၍၊*၆​ရာ၊၁၂:၂-၈။26 ဗိ​မာန်​တော်​ဘ​ဏ္ဍာ​နှင့် နန်း​တော်​ဘ​ဏ္ဍာ​ရှိ​သ​မျှ​ကို သိမ်း​သွား၏။ ရှော​လ​မုန်​လုပ်​သော ရွှေ​ဒိုင်း​ရှိ​သ​မျှ​ကို​လည်း ယူ​သွား၏။*၃​ရာ၊ ၁၀:၁၆-၁၇။ ၆​ရာ၊၉:၁၅-၁၆။27 ရော​ဗောင်​မင်း​ကြီး​သည် ရွှေ​ဒိုင်း​အ​စား ကြေး​ဝါ​ဒိုင်း​တို့​ကို​လုပ်၍ နန်း​တော်​တံ​ခါး​စောင့် ကိုယ်​ရံ​တော်​မှူး၌ အပ်​လေ၏။ 28 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ဗိ​မာန်​တော်​သို့​သွား​သော​အ​ခါ၊ ကိုယ်​ရံ​တော်​သား​တို့​သည် ဒိုင်း​တို့​ကို​ဆောင်၍ နောက်​တစ်​ဖန် မိ​မိ​တို့​စောင့်​ရာ​အ​ခန်း​မှာ ပြန်​ထား​ကြ၏။

29 ရော​ဗောင်​ပြု​မူ​သော အ​မှု​အ​ရာ​ကြွင်း​သ​မျှ​တို့​သည် ယု​ဒ​ရာ​ဇ​ဝင်၌ ရေး​ထား​လျက်​ရှိ၏။ 30 ရော​ဗောင်​နှင့် ယေ​ရော​ဗောင်​တို့​သည် အ​သက်​ရှည်​သ​မျှ ကာ​လ​ပတ်​လုံး ရန်​ဘက်​ပြု​ကြ၏။ 31 ရော​ဗောင်​သည်​လည်း ဘိုး​ဘေး​တို့​နှင့် အိပ်​ပျော်၍၊ ဒါ​ဝိဒ်​မြို့၌ သူ​တို့​နှင့်​အ​တူ သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း​ကို​ခံ​လေ၏။ သား​တော်​အ​ဘိ​ယ​သည် ခ​မည်း​တော်​အ​ရာ၌ နန်း​ထိုင်၏။