1 Reis 3

1 וַיִּתְחַתֵּ֣ן שְׁלֹמֹ֔ה אֶת־פַּרְעֹ֖ה מֶ֣לֶךְ מִצְרָ֑יִם וַיִּקַּ֣ח אֶת־בַּת־פַּרְעֹ֗ה וַיְבִיאֶ֨הָ֙ אֶל־עִ֣יר דָּוִ֔ד עַ֣ד כַּלֹּת֗וֹ לִבְנ֤וֹת אֶת־בֵּיתוֹ֙ וְאֶת־בֵּ֣ית יְהוָ֔ה וְאֶת־חוֹמַ֥ת יְרוּשָׁלִַ֖ם סָבִֽיב׃ 2 רַ֣ק הָעָ֔ם מְזַבְּחִ֖ים בַּבָּמ֑וֹת כִּ֠י לֹא־נִבְנָ֥ה בַ֨יִת֙ לְשֵׁ֣ם יְהוָ֔ה עַ֖ד הַיָּמִ֥ים הָהֵֽם׃ פ 3 וַיֶּאֱהַ֤ב שְׁלֹמֹה֙ אֶת־יְהוָ֔ה לָלֶ֕כֶת בְּחֻקּ֖וֹת דָּוִ֣ד אָבִ֑יו רַ֚ק בַּבָּמ֔וֹת ה֥וּא מְזַבֵּ֖חַ וּמַקְטִֽיר׃ 4 וַיֵּ֨לֶךְ הַמֶּ֤לֶךְ גִּבְעֹ֨נָה֙ לִזְבֹּ֣חַ שָׁ֔ם כִּ֥י הִ֖יא הַבָּמָ֣ה הַגְּדוֹלָ֑ה אֶ֤לֶף עֹלוֹת֙ יַעֲלֶ֣ה שְׁלֹמֹ֔ה עַ֖ל הַמִּזְבֵּ֥חַ הַהֽוּא׃ 5 בְּגִבְע֗וֹן נִרְאָ֧ה יְהֹוָ֛ה אֶל־שְׁלֹמֹ֖ה בַּחֲל֣וֹם הַלָּ֑יְלָה וַיֹּ֣אמֶר אֱלֹהִ֔ים שְׁאַ֖ל מָ֥ה אֶתֶּן־לָֽךְ׃ 6 וַיֹּ֣אמֶר שְׁלֹמֹ֗ה אַתָּ֨ה עָשִׂ֜יתָ עִם־עַבְדְּךָ֙ דָוִ֣ד אָבִי֮ חֶ֣סֶד גָּדוֹל֒ כַּאֲשֶׁר֩ הָלַ֨ךְ לְפָנֶ֜יךָ בֶּאֱמֶ֧ת וּבִצְדָקָ֛ה וּבְיִשְׁרַ֥ת לֵבָ֖ב עִמָּ֑ךְ וַתִּשְׁמָר־ל֗וֹ אֶת־הַחֶ֤סֶד הַגָּדוֹל֙ הַזֶּ֔ה וַתִּתֶּן־ל֥וֹ בֵ֛ן יֹשֵׁ֥ב עַל־כִּסְא֖וֹ כַּיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃ 7 וְעַתָּה֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֔י אַתָּה֙ הִמְלַ֣כְתָּ אֶֽת־עַבְדְּךָ֔ תַּ֖חַת דָּוִ֣ד אָבִ֑י וְאָֽנֹכִי֙ נַ֣עַר קָטֹ֔ן לֹ֥א אֵדַ֖ע צֵ֥את וָבֹֽא׃ 8 וְעַ֨בְדְּךָ֔ בְּת֥וֹךְ עַמְּךָ֖ אֲשֶׁ֣ר בָּחָ֑רְתָּ עַם־רָ֕ב אֲשֶׁ֧ר לֹֽא־יִמָּנֶ֛ה וְלֹ֥א יִסָּפֵ֖ר מֵרֹֽב׃ 9 וְנָתַתָּ֨ לְעַבְדְּךָ֜ לֵ֤ב שֹׁמֵ֨עַ֙ לִשְׁפֹּ֣ט אֶֽת־עַמְּךָ֔ לְהָבִ֖ין בֵּֽין־ט֣וֹב לְרָ֑ע כִּ֣י מִ֤י יוּכַל֙ לִשְׁפֹּ֔ט אֶת־עַמְּךָ֥ הַכָּבֵ֖ד הַזֶּֽה׃ 10 וַיִּיטַ֥ב הַדָּבָ֖ר בְּעֵינֵ֣י אֲדֹנָ֑י כִּ֚י שָׁאַ֣ל שְׁלֹמֹ֔ה אֶת־הַדָּבָ֖ר הַזֶּֽה׃ 11 וַיֹּ֨אמֶר אֱלֹהִ֜ים אֵלָ֗יו יַעַן֩ אֲשֶׁ֨ר שָׁאַ֜לְתָּ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֗ה וְלֹֽא־שָׁאַ֨לְתָּ לְּךָ֜ יָמִ֣ים רַבִּ֗ים וְלֹֽא־שָׁאַ֤לְתָּ לְּךָ֙ עֹ֔שֶׁר וְלֹ֥א שָׁאַ֖לְתָּ נֶ֣פֶשׁ אֹיְבֶ֑יךָ וְשָׁאַ֧לְתָּ לְּךָ֛ הָבִ֖ין לִשְׁמֹ֥עַ מִשְׁפָּֽט׃ 12 הִנֵּ֥ה עָשִׂ֖יתִי כִּדְבָרֶ֑יךָ הִנֵּ֣ה ׀ נָתַ֣תִּי לְךָ֗ לֵ֚ב חָכָ֣ם וְנָב֔וֹן אֲשֶׁ֤ר כָּמ֨וֹךָ֙ לֹא־הָיָ֣ה לְפָנֶ֔יךָ וְאַחֲרֶ֖יךָ לֹא־יָק֥וּם כָּמֽוֹךָ׃ 13 וְגַ֨ם אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־שָׁאַ֨לְתָּ֙ נָתַ֣תִּי לָ֔ךְ גַּם־עֹ֖שֶׁר גַּם־כָּב֑וֹד אֲ֠שֶׁר לֹא־הָיָ֨ה כָמ֥וֹךָ אִ֛ישׁ בַּמְּלָכִ֖ים כָּל־יָמֶֽיךָ׃ 14 וְאִ֣ם ׀ תֵּלֵ֣ךְ בִּדְרָכַ֗י לִשְׁמֹ֤ר חֻקַּי֙ וּמִצְוֺתַ֔י כַּאֲשֶׁ֥ר הָלַ֖ךְ דָּוִ֣יד אָבִ֑יךָ וְהַאַרַכְתִּ֖י אֶת־יָמֶֽיךָ׃ ס 15 וַיִּקַ֥ץ שְׁלֹמֹ֖ה וְהִנֵּ֣ה חֲל֑וֹם וַיָּב֨וֹא יְרוּשָׁלִַ֜ם וַֽיַּעֲמֹ֣ד ׀ לִפְנֵ֣י ׀ אֲר֣וֹן בְּרִית־אֲדֹנָ֗י וַיַּ֤עַל עֹלוֹת֙ וַיַּ֣עַשׂ שְׁלָמִ֔ים וַיַּ֥עַשׂ מִשְׁתֶּ֖ה לְכָל־עֲבָדָֽיו׃ פ 16 אָ֣ז תָּבֹ֗אנָה שְׁתַּ֛יִם נָשִׁ֥ים זֹנ֖וֹת אֶל־הַמֶּ֑לֶךְ וַֽתַּעֲמֹ֖דְנָה לְפָנָֽיו׃ 17 וַתֹּ֜אמֶר הָאִשָּׁ֤ה הָֽאַחַת֙ בִּ֣י אֲדֹנִ֔י אֲנִי֙ וְהָאִשָּׁ֣ה הַזֹּ֔את יֹשְׁבֹ֖ת בְּבַ֣יִת אֶחָ֑ד וָאֵלֵ֥ד עִמָּ֖הּ בַּבָּֽיִת׃ 18 וַיְהִ֞י בַּיּ֤וֹם הַשְּׁלִישִׁי֙ לְלִדְתִּ֔י וַתֵּ֖לֶד גַּם־הָאִשָּׁ֣ה הַזֹּ֑את וַאֲנַ֣חְנוּ יַחְדָּ֗ו אֵֽין־זָ֤ר אִתָּ֨נוּ֙ בַּבַּ֔יִת זוּלָתִ֥י שְׁתַּֽיִם־אֲנַ֖חְנוּ בַּבָּֽיִת׃ 19 וַיָּ֛מָת בֶּן־הָאִשָּׁ֥ה הַזֹּ֖את לָ֑יְלָה אֲשֶׁ֥ר שָׁכְבָ֖ה עָלָֽיו׃ 20 וַתָּקָם֩ בְּת֨וֹךְ הַלַּ֜יְלָה וַתִּקַּ֧ח אֶת־בְּנִ֣י מֵֽאֶצְלִ֗י וַאֲמָֽתְךָ֙ יְשֵׁנָ֔ה וַתַּשְׁכִּיבֵ֖הוּ בְּחֵיקָ֑הּ וְאֶת־בְּנָ֥הּ הַמֵּ֖ת הִשְׁכִּ֥יבָה בְחֵיקִֽי׃ 21 וָאָקֻ֥ם בַּבֹּ֛קֶר לְהֵינִ֥יק אֶת־בְּנִ֖י וְהִנֵּה־מֵ֑ת וָאֶתְבּוֹנֵ֤ן אֵלָיו֙ בַּבֹּ֔קֶר וְהִנֵּ֛ה לֹֽא־הָיָ֥ה בְנִ֖י אֲשֶׁ֥ר יָלָֽדְתִּי׃ 22 וַתֹּאמֶר֩ הָאִשָּׁ֨ה הָאַחֶ֜רֶת לֹ֣א כִ֗י בְּנִ֤י הַחַי֙ וּבְנֵ֣ךְ הַמֵּ֔ת וְזֹ֤את אֹמֶ֨רֶת֙ לֹ֣א כִ֔י בְּנֵ֥ךְ הַמֵּ֖ת וּבְנִ֣י הֶחָ֑י וַתְּדַבֵּ֖רְנָה לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 23 וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ זֹ֣את אֹמֶ֔רֶת זֶה־בְּנִ֥י הַחַ֖י וּבְנֵ֣ךְ הַמֵּ֑ת וְזֹ֤את אֹמֶ֨רֶת֙ לֹ֣א כִ֔י בְּנֵ֥ךְ הַמֵּ֖ת וּבְנִ֥י הֶחָֽי׃ פ 24 וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ קְח֣וּ לִי־חָ֑רֶב וַיָּבִ֥אוּ הַחֶ֖רֶב לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 25 וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ גִּזְר֛וּ אֶת־הַיֶּ֥לֶד הַחַ֖י לִשְׁנָ֑יִם וּתְנ֤וּ אֶֽת־הַחֲצִי֙ לְאַחַ֔ת וְאֶֽת־הַחֲצִ֖י לְאֶחָֽת׃ 26 וַתֹּ֣אמֶר הָאִשָּׁה֩ אֲשֶׁר־בְּנָ֨הּ הַחַ֜י אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ כִּֽי־נִכְמְר֣וּ רַחֲמֶיהָ֮ עַל־בְּנָהּ֒ וַתֹּ֣אמֶר ׀ בִּ֣י אֲדֹנִ֗י תְּנוּ־לָהּ֙ אֶת־הַיָּל֣וּד הַחַ֔י וְהָמֵ֖ת אַל־תְּמִיתֻ֑הוּ וְזֹ֣את אֹמֶ֗רֶת גַּם־לִ֥י גַם־לָ֛ךְ לֹ֥א יִהְיֶ֖ה גְּזֹֽרוּ׃ 27 וַיַּ֨עַן הַמֶּ֜לֶךְ וַיֹּ֗אמֶר תְּנוּ־לָהּ֙ אֶת־הַיָּל֣וּד הַחַ֔י וְהָמֵ֖ת לֹ֣א תְמִיתֻ֑הוּ הִ֖יא אִמּֽוֹ׃ 28 וַיִּשְׁמְע֣וּ כָל־יִשְׂרָאֵ֗ל אֶת־הַמִּשְׁפָּט֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁפַ֣ט הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּֽרְא֖וּ מִפְּנֵ֣י הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י רָא֔וּ כִּֽי־חָכְמַ֧ת אֱלֹהִ֛ים בְּקִרְבּ֖וֹ לַעֲשׂ֥וֹת מִשְׁפָּֽט׃ ס

ဉာဏ်​ပ​ညာ​တောင်း​လျှောက်​ခြင်း

1 ရှော​လ​မုန်​သည် အဲ​ဂု​တ္တု​ဖာ​ရော​ဘု​ရင်​နှင့် မိတ်​ဆွေ​ဖွဲ့​လျက်၊ သ​မီး​တော်​နှင့်​စုံ​ဖက်၍ နန်း​တော်၊ ဗိ​မာန်​တော်၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​ရိုး​ကို မ​ပြီး​မီ​တိုင်​အောင် ဒါ​ဝိဒ်​မြို့၌ နေ​ရာ​ပေး​တော်​မူ၏။ 2 ထို​ကာ​လ၌ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နာ​မ​တော်​အ​ဖို့ အိမ်​တော်​ကို မ​တည်​သေး​သော​ကြောင့်၊ လူ​များ​တို့​သည် မြင့်​သော​အ​ရပ်​တို့၌ ယဇ်​ပူ​ဇော်​တတ်​ကြ၏။ 3 ရှော​လ​မုန်​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို​ချစ်၍ ခ​မည်း​တော်​ဒါ​ဝိဒ်၏ စီ​ရင်​ချက်​တို့​ကို စောင့်​ရှောက်​တတ်၏။ သို့​ရာ​တွင် မြင့်​သော​အ​ရပ်​တို့၌​ယဇ်​ပူ​ဇော်၍ နံ့​သာ​ပေါင်း​ကို​မီး​ရှို့၏။

4 တစ်​ရံ​ရော​အ​ခါ၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ယဇ်​ပူ​ဇော်​ခြင်း​ငှာ အ​လွန်​မြင့်​မြတ်​သော အ​ရပ်​တည်း​ဟူ​သော ဂိ​ဗောင်​မြို့​သို့​သွား၍ ထို​ယဇ်​ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ မီး​ရှို့​ရာ​ယဇ်​တစ်​ထောင်​ကို ပူ​ဇော်​လေ၏။

5 ထို​မြို့၌​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ည​အ​ခါ အိပ်​မက်​တွင် ရှော​လ​မုန်​အား ထင်​ရှား​လျက်၊ ငါ​ပေး​ရ​မည်​ဆု​ကို တောင်း​လော့​ဟု ဘု​ရား​သ​ခင်​မိန့်​တော်​မူ၏။ 6 ရှော​လ​မုန်​က​လည်း၊ ကိုယ်​တော်၏​ကျွန် အ​ကျွန်ုပ်၏​အ​ဘ​ဒါ​ဝိဒ်​သည် ရှေ့​တော်၌ သ​ဘော​ဖြောင့်၍ သ​မ္မာ​တ​ရား၊ ဖြောင့်​မတ်​ခြင်း​တ​ရား​အ​တိုင်း ကျင့်​သည်​နှင့်​အ​ညီ၊ သူ၌​များ​စွာ​သော​ကျေး​ဇူး​ကို ပြု​တော်​မူ​ပြီ။ ယ​နေ့​တွင်​ရှိ​သည်​အ​တိုင်း၊ သူ၏​ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ ထိုင်​ရ​သော​သား​ကို သူ့​အား ပေး​သ​နား​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ သူ့​အ​ဖို့ ကျေး​ဇူး​တ​ရား​ကို စောင့်​ရှောက်​တော်​မူ​ပြီ။ 7 ယ​ခု​မှာ အ​ကျွန်ုပ်၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​ကို အ​ဘ​ဒါ​ဝိဒ်၏​ကိုယ်​စား ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ခန့်​ထား​တော်​မူ​ပြီ။ သို့​ရာ​တွင် အ​ကျွန်ုပ်​သည် သူ​ငယ်​ဖြစ်​ပါ၏။ ထွက်​ဝင်​ခြင်း​ငှာ မ​တတ်​နိုင်​ပါ။ 8 ရွေး​ချယ်​တော်​မူ၍ အ​ရေ​အ​တွက်​အား​ဖြင့် အ​တိုင်း​မ​သိ​များ​ပြား​စွာ​သော ကိုယ်​တော်၏ လူ​မျိုး​ကြီး​အ​လယ်၌ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​ရှိ​ပါ၏။ 9 သို့​ဖြစ်၍ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​သည် ကိုယ်​တော်၏​လူ​တို့​ကို တ​ရား​စီ​ရင်​နိုင်​မည်​အ​ကြောင်း ကောင်း​မ​ကောင်း​ကို ပိုင်း​ခြား၍ သိ​တတ်​သော​ဉာဏ်​ကို ပေး​သ​နား​တော်​မူ​ပါ။ ဤ​မျှ​လောက်​များ​စွာ​သော ကိုယ်​တော်၏​လူ​တို့​ကို အ​ဘယ်​သူ​သည် ကိုယ်​အ​လို​အ​လျောက် တ​ရား​စီ​ရင်​နိုင်​ပါ​မည်​နည်း​ဟု တောင်း​လျှောက်၏။ 10 ထို​သို့ ရှော​လ​မုန်​တောင်း​လျှောက်​သော ပ​တ္ထ​နာ​စ​ကား​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် နှစ်​သက်​တော်​မူ၏။ 11 ဘု​ရား​သ​ခင်​က​လည်း၊ သင်​သည် တာ​ရှည်​သော​အ​သက်​ကို မ​တောင်း၊ စည်း​စိမ်​ကို​လည်း မ​တောင်း၊ ရန်​သူ​တို့၏​အ​သက်​ကို​လည်း မ​တောင်း၊ တ​ရား​စီ​ရင်​ခြင်း​ငှာ တတ်​နိုင်​သော​ဉာဏ်​ကို​သာ ကိုယ်​အ​ဖို့​တောင်း​လျှောက်​သော​ကြောင့်၊ 12 သင်​တောင်း​လျှောက်​သည်​အ​တိုင်း ငါ​ပေး၏။ ရှေး​ကာ​လ၌ သင်​နှ​င့်​တူ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ဖြစ်၊ နောင်​ကာ​လ၌ မ​ဖြစ်​နိုင်​အောင် ဉာဏ်​ပ​ညာ​နှ​င့်​ပြ​ည့်​စုံ​သော​စိတ်​ဝိ​ညာဥ်​ကို သင့်​အား​ငါ​ပေး၏။ 13 ထို​မှ​တစ်​ပါး သင်​နှင့်​တူ​သော ရှင်​ဘု​ရင်​တစ်​ယောက်​ကို​မျှ သင့်​လက်​ထက်၌ မ​ရှိ​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ သင်​မ​တောင်း​သော​ဆု၊ စည်း​စိမ်​ဥ​စ္စာ၊ ဂုဏ်​အ​သ​ရေ​ကို ငါ​ပေး၏။ 14 သင့်​အ​ဘ​ဒါ​ဝိဒ် ကျင့်​သည်​အ​တိုင်း ငါ့​လမ်း​သို့​လိုက်၍ ငါ​စီ​ရင်​ချက် ပ​ညတ်​တ​ရား​တို့​ကို စောင့်​ရှောက်​လျှင်၊ တာ​ရှည်​သော အ​သက်​ကို​လည်း ငါ​ပေး​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 15 ရှော​လ​မုန်​သည် နိုး၍ အိပ်​မက်​ဖြစ်​မှန်း​ကို​သိ၏။ တစ်​ဖန် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သို့​သွား၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​ပ​ဋိ​ညာဉ်​သေ​တ္တာ​တော်​ရှေ့​မှာ ရပ်​လျက်၊ မီး​ရှို့​ရာ​ယဇ်၊ မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ယဇ်​တို့​ကို ပူ​ဇော်၍ ကျွန်​အ​ပေါင်း​တို့​အ​ဖို့ ပွဲ​ကို စီ​ရင်​တော်​မူ၏။

ရှော​လ​မုန်​၏​စီ​ရင်​ဆုံး​ဖြတ်​ခြင်း​ပ​ညာ

16 ထို​အ​ခါ ပြည့်​တန်​ဆာ​မိန်း​မ​နှစ်​ယောက်​သည်​လာ၍ ရှေ့​တော်၌​ရပ်​လျက်၊ 17 မိန်း​မ​တစ်​ယောက်​က အို​အ​ရှင်၊ ကျွန်​တော်​မ​နှင့် ဤ​မိန်း​မ​သည် တစ်​အိမ်​တည်း​နေ​ကြ​ပါ၏။ တစ်​အိမ်​တည်း​နေ​လျက် ကျွန်​တော်​မ​သည် သား​မျက်​နှာ​ကို မြင်​ပါ၏။ 18 သုံး​ရက်​လွန်​မှ တစ်​ဖန် ဤ​မိန်း​မ​သည် သား​မျက်​နှာ​ကို​မြင်​ပါ၏။ ထို​အိမ်၌ အ​ဘယ်​ဧည့်​သည်​မျှ​မ​ရှိ။ သူ​နှင့် ကျွန်​တော်​မ​နှစ်​ယောက်​တည်း​သာ ရှိ​ပါ၏။ 19 ဤ​မိန်း​မ​သည် ည​အ​ခါ မိ​မိ​သား​ငယ်​ကို ဖိ၍​အိပ်​မိ​သော​ကြောင့် သား​ငယ်​သေ​ပါ၏။ 20 သန်း​ခေါင်​ယံ၌ သူ​သည်​ထ၍ ကျွန်​တော်​မ​အိပ်​ပျော်​စဉ်​အ​ခါ ကျွန်​တော်​မ​သား​ငယ်​ကို​ယူ၍ မိ​မိ​ရင်​ခွင်၌ ထား​ပါ၏။ သူ၏​သား​ငယ်​အ​သေ​ကောင်​ကို​မူ​ကား၊ ကျွန်​မ၏​ရင်​ခွင်၌ ထား​ပါ၏။ 21 နံ​နက်​အ​ချိန်၌ ကျွန်​တော်​မ​သည် သား​ငယ်​ကို နို့​တိုက်​မည်​ထ​သော​အ​ခါ၊ သား​ငယ်​သည် သေ​လျက်​ရှိ​ပါ၏။ သို့​ရာ​တွင် ကျွန်​တော်​မ​သည် သေ​သော​သူ​ငယ်​ကို​စေ့​စေ့​ကြည့်​ရှု​သော​အ​ခါ၊ ကျွန်​တော်​မ ဖွား​မြင်​သော​သား​မ​ဟုတ်​ပါ​ဟု လျှောက်၏။ 22 အ​ခြား​သော မိန်း​မ​က​လည်း မ​ဟုတ်​ဘူး။ အ​သက်​ရှင်​သော သူ​ငယ်​သည် ငါ့​သား၊ သေ​သော​သူ​ငယ်​သည် သင်၏​သား​ဖြစ်၏​ဟု ငြင်း​လေ၏။ အ​ရင်​မိန်း​မ​က​လည်း ထို​သို့​မ​ဟုတ်။ သေ​သော​သူ​ငယ်​သည် သင်၏​သား၊ အ​သက်​ရှင်​သော​သူ​ငယ်​သည် ငါ့​သား​ဖြစ်၏​ဟု ဆို​လေ၏။ ထို​သို့​ရှေ့​တော်၌ လျှောက်​ဆို​ကြ​လျှင်၊ 23 ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ မိန်း​မ​တစ်​ယောက်​က အ​သက်​ရှင်​သော သူ​ငယ်​သည် ငါ့​သား၊ သေ​သော​သူ​ငယ်​သည် သင်၏​သား​ဖြစ်၏​ဟု​ဆို​လျက်၊ တစ်​ယောက်​က ထို​သို့​မ​ဟုတ်။ သင်၏​သား​သေ​ပြီ။ ငါ့​သား​အ​သက်​ရှင်​သည်​ဟု ဆို​သည်​ဖြစ်၍၊ 24 ဓား​ယူ​ခဲ့​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ ဓား​ကို ရှေ့​တော်​သို့​ယူ​ခဲ့​ကြ၏။ 25 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ အ​သက်​ရှင်​သော​သူ​ငယ်​ကို​ခွဲ၍ ထို​မိန်း​မ​တို့​အား တစ်​ယောက်​တစ်​ဝက်​စီ​ပေး​လော့​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သော်၊ 26 အ​သက်​ရှင်​သော​သူ​ငယ်၏​အ​မိ​သည် မိ​မိ​သား​ကို​အ​လွန်​သ​နား၍၊ အို​အ​ရှင်၊ အ​သက်​ရှင်​သော​သူ​ငယ်​ကို မ​သတ်​ပါ​နှင့်။ ဤ​မိန်း​မ​အား ပေး​တော်​မူ​ပါ​ဟု တောင်း​ပန်​လေ၏။ အ​ခြား​မိန်း​မ​က ငါ​မ​ပိုင်​စေ​နှင့်။ သင်​လည်း မ​ပိုင်​စေ​နှင့်။ ခွဲ​ပါ​လေ​စေ​ဟု ဆို၏။ 27 ထို​အ​ခါ​ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ အ​သက်​ရှင်​သော သူ​ငယ်​ကို​မ​သတ်​နှင့်။ အ​ရင်​မိန်း​မ​အား ပေး​လော့။ သူ​သည် အ​မိ​မှန်​သည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 28 ထို​သို့ ရှင်​ဘု​ရင်​စီ​ရင်​တော်​မူ​သည်​အ​ရာ​ကို ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကြား​သိ​ကြ​သော​အ​ခါ၊ တ​ရား​စီ​ရင်​စေ​ခြင်း​ငှာ ဘု​ရား​သ​ခင်​ပေး​တော်​မူ​သော​ဉာဏ်​နှင့် ရှင်​ဘု​ရင်​ပြည့်​စုံ​ကြောင်း​ကို သိ​မြင်၍၊ ကိုယ်​တော်​ကို ကြောက်​ရွံ့​ရို​သေ​ကြ၏။