1 Reis 13

1 וְהִנֵּ֣ה ׀ אִ֣ישׁ אֱלֹהִ֗ים בָּ֧א מִיהוּדָ֛ה בִּדְבַ֥ר יְהוָ֖ה אֶל־בֵּֽית־אֵ֑ל וְיָרָבְעָ֛ם עֹמֵ֥ד עַל־הַמִּזְבֵּ֖חַ לְהַקְטִֽיר׃ 2 וַיִּקְרָ֤א עַל־הַמִּזְבֵּ֨חַ֙ בִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה וַיֹּ֨אמֶר֙ מִזְבֵּ֣חַ מִזְבֵּ֔חַ כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה הִנֵּֽה־בֵ֞ן נוֹלָ֤ד לְבֵית־דָּוִד֙ יֹאשִׁיָּ֣הוּ שְׁמ֔וֹ וְזָבַ֣ח עָלֶ֗יךָ אֶת־כֹּהֲנֵ֤י הַבָּמוֹת֙ הַמַּקְטִרִ֣ים עָלֶ֔יךָ וְעַצְמ֥וֹת אָדָ֖ם יִשְׂרְפ֥וּ עָלֶֽיךָ׃ 3 וְנָתַן֩ בַּיּ֨וֹם הַה֤וּא מוֹפֵת֙ לֵאמֹ֔ר זֶ֣ה הַמּוֹפֵ֔ת אֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֣ר יְהוָ֑ה הִנֵּ֤ה הַמִּזְבֵּ֨חַ֙ נִקְרָ֔ע וְנִשְׁפַּ֖ךְ הַדֶּ֥שֶׁן אֲשֶׁר־עָלָֽיו׃ 4 וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־דְּבַ֣ר אִישׁ־הָאֱלֹהִ֗ים אֲשֶׁ֨ר קָרָ֤א עַל־הַמִּזְבֵּ֨חַ֙ בְּבֵֽית־אֵ֔ל וַיִּשְׁלַ֨ח יָרָבְעָ֧ם אֶת־יָד֛וֹ מֵעַ֥ל הַמִּזְבֵּ֖חַ לֵאמֹ֣ר ׀ תִּפְשֻׂ֑הוּ וַתִּיבַ֤שׁ יָדוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁלַ֣ח עָלָ֔יו וְלֹ֥א יָכֹ֖ל לַהֲשִׁיבָ֥הּ אֵלָֽיו׃ 5 וְהַמִּזְבֵּ֣חַ נִקְרָ֔ע וַיִּשָּׁפֵ֥ךְ הַדֶּ֖שֶׁן מִן־הַמִּזְבֵּ֑חַ כַּמּוֹפֵ֗ת אֲשֶׁ֥ר נָתַ֛ן אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים בִּדְבַ֥ר יְהוָֽה׃ 6 וַיַּ֨עַן הַמֶּ֜לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר ׀ אֶל־אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים חַל־נָ֞א אֶת־פְּנֵ֨י יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֨יךָ֙ וְהִתְפַּלֵּ֣ל בַּעֲדִ֔י וְתָשֹׁ֥ב יָדִ֖י אֵלָ֑י וַיְחַ֤ל אִישׁ־הָֽאֱלֹהִים֙ אֶת־פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַתָּ֤שָׁב יַד־הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֵלָ֔יו וַתְּהִ֖י כְּבָרִֽאשֹׁנָֽה׃ 7 וַיְדַבֵּ֤ר הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים בֹּאָה־אִתִּ֥י הַבַּ֖יְתָה וּֽסְעָ֑דָה וְאֶתְּנָ֥ה לְךָ֖ מַתָּֽת׃ 8 וַיֹּ֤אמֶר אִישׁ־הָֽאֱלֹהִים֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ אִם־תִּתֶּן־לִי֙ אֶת־חֲצִ֣י בֵיתֶ֔ךָ לֹ֥א אָבֹ֖א עִמָּ֑ךְ וְלֹֽא־אֹ֤כַל לֶ֨חֶם֙ וְלֹ֣א אֶשְׁתֶּה־מַּ֔יִם בַּמָּק֖וֹם הַזֶּֽה׃ 9 כִּֽי־כֵ֣ן ׀ צִוָּ֣ה אֹתִ֗י בִּדְבַ֤ר יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר לֹא־תֹ֥אכַל לֶ֖חֶם וְלֹ֣א תִשְׁתֶּה־מָּ֑יִם וְלֹ֣א תָשׁ֔וּב בַּדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁ֥ר הָלָֽכְתָּ׃ 10 וַיֵּ֖לֶךְ בְּדֶ֣רֶךְ אַחֵ֑ר וְלֹֽא־שָׁ֣ב בַּדֶּ֔רֶךְ אֲשֶׁ֛ר בָּ֥א בָ֖הּ אֶל־בֵּֽית־אֵֽל׃ פ 11 וְנָבִ֤יא אֶחָד֙ זָקֵ֔ן יֹשֵׁ֖ב בְּבֵֽית־אֵ֑ל וַיָּב֣וֹא בְנ֡וֹ וַיְסַפֶּר־ל֣וֹ אֶת־כָּל־הַמַּעֲשֶׂ֣ה אֲשֶׁר־עָשָׂה֩ אִישׁ־הָאֱלֹהִ֨ים ׀ הַיּ֜וֹם בְּבֵֽית־אֵ֗ל אֶת־הַדְּבָרִים֙ אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיְסַפְּר֖וּם לַאֲבִיהֶֽם׃ 12 וַיְדַבֵּ֤ר אֲלֵהֶם֙ אֲבִיהֶ֔ם אֵֽי־זֶ֥ה הַדֶּ֖רֶךְ הָלָ֑ךְ וַיִּרְא֣וּ בָנָ֗יו אֶת־הַדֶּ֨רֶךְ֙ אֲשֶׁ֤ר הָלַךְ֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁר־בָּ֖א מִיהוּדָֽה׃ 13 וַיֹּ֨אמֶר֙ אֶל־בָּנָ֔יו חִבְשׁוּ־לִ֖י הַחֲמ֑וֹר וַיַּחְבְּשׁוּ־ל֣וֹ הַחֲמ֔וֹר וַיִּרְכַּ֖ב עָלָֽיו׃ 14 וַיֵּ֗לֶךְ אַֽחֲרֵי֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וַיִּ֨מְצָאֵ֔הוּ יֹשֵׁ֖ב תַּ֣חַת הָאֵלָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו הַאַתָּ֧ה אִישׁ־הָאֱלֹהִ֛ים אֲשֶׁר־בָּ֥אתָ מִֽיהוּדָ֖ה וַיֹּ֥אמֶר אָֽנִי׃ 15 וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו לֵ֥ךְ אִתִּ֖י הַבָּ֑יְתָה וֶאֱכֹ֖ל לָֽחֶם׃ 16 וַיֹּ֗אמֶר לֹ֥א אוּכַ֛ל לָשׁ֥וּב אִתָּ֖ךְ וְלָב֣וֹא אִתָּ֑ךְ וְלֹֽא־אֹ֣כַל לֶ֗חֶם וְלֹֽא־אֶשְׁתֶּ֤ה אִתְּךָ֙ מַ֔יִם בַּמָּק֖וֹם הַזֶּֽה׃ 17 כִּֽי־דָבָ֤ר אֵלַי֙ בִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה לֹֽא־תֹאכַ֣ל לֶ֔חֶם וְלֹֽא־תִשְׁתֶּ֥ה שָׁ֖ם מָ֑יִם לֹא־תָשׁ֣וּב לָלֶ֔כֶת בַּדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁר־הָלַ֥כְתָּ בָּֽהּ׃ 18 וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ גַּם־אֲנִ֣י נָבִיא֮ כָּמוֹךָ֒ וּמַלְאָ֡ךְ דִּבֶּ֣ר אֵלַי֩ בִּדְבַ֨ר יְהוָ֜ה לֵאמֹ֗ר הֲשִׁבֵ֤הוּ אִתְּךָ֙ אֶל־בֵּיתֶ֔ךָ וְיֹ֥אכַל לֶ֖חֶם וְיֵ֣שְׁתְּ מָ֑יִם כִּחֵ֖שׁ לֽוֹ׃ 19 וַיָּ֣שָׁב אִתּ֗וֹ וַיֹּ֥אכַל לֶ֛חֶם בְּבֵית֖וֹ וַיֵּ֥שְׁתְּ מָֽיִם׃ 20 וַיְהִ֕י הֵ֥ם יֹשְׁבִ֖ים אֶל־הַשֻּׁלְחָ֑ן פ וַֽיְהִי֙ דְּבַר־יְהוָ֔ה אֶל־הַנָּבִ֖יא אֲשֶׁ֥ר הֱשִׁיבֽוֹ׃ 21 וַיִּקְרָ֞א אֶל־אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים אֲשֶׁר־בָּ֤א מִֽיהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה יַ֗עַן כִּ֤י מָרִ֨יתָ֙ פִּ֣י יְהוָ֔ה וְלֹ֤א שָׁמַ֨רְתָּ֙ אֶת־הַמִּצְוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר צִוְּךָ֖ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ׃ 22 וַתָּ֗שָׁב וַתֹּ֤אכַל לֶ֨חֶם֙ וַתֵּ֣שְׁתְּ מַ֔יִם בַּמָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר אֵלֶ֔יךָ אַל־תֹּ֥אכַל לֶ֖חֶם וְאַל־תֵּ֣שְׁתְּ מָ֑יִם לֹֽא־תָב֥וֹא נִבְלָתְךָ֖ אֶל־קֶ֥בֶר אֲבֹתֶֽיךָ׃ 23 וַיְהִ֗י אַחֲרֵ֛י אָכְל֥וֹ לֶ֖חֶם וְאַחֲרֵ֣י שְׁתוֹת֑וֹ וַיַּחֲבָשׁ־ל֣וֹ הַחֲמ֔וֹר לַנָּבִ֖יא אֲשֶׁ֥ר הֱשִׁיבֽוֹ׃ 24 וַיֵּ֕לֶךְ וַיִּמְצָאֵ֧הוּ אַרְיֵ֛ה בַּדֶּ֖רֶךְ וַיְמִיתֵ֑הוּ וַתְּהִ֤י נִבְלָתוֹ֙ מֻשְׁלֶ֣כֶת בַּדֶּ֔רֶךְ וְהַחֲמוֹר֙ עֹמֵ֣ד אֶצְלָ֔הּ וְהָ֣אַרְיֵ֔ה עֹמֵ֖ד אֵ֥צֶל הַנְּבֵלָֽה׃ 25 וְהִנֵּ֧ה אֲנָשִׁ֣ים עֹבְרִ֗ים וַיִּרְא֤וּ אֶת־הַנְּבֵלָה֙ מֻשְׁלֶ֣כֶת בַּדֶּ֔רֶךְ וְאֶת־הָ֣אַרְיֵ֔ה עֹמֵ֖ד אֵ֣צֶל הַנְּבֵלָ֑ה וַיָּבֹ֨אוּ֙ וַיְדַבְּר֣וּ בָעִ֔יר אֲשֶׁ֛ר הַנָּבִ֥יא הַזָּקֵ֖ן יֹשֵׁ֥ב בָּֽהּ׃ 26 וַיִּשְׁמַ֣ע הַנָּבִיא֮ אֲשֶׁ֣ר הֱשִׁיב֣וֹ מִן־הַדֶּרֶךְ֒ וַיֹּ֨אמֶר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֣ים ה֔וּא אֲשֶׁ֥ר מָרָ֖ה אֶת־פִּ֣י יְהוָ֑ה וַיִּתְּנֵ֨הוּ יְהוָ֜ה לָאַרְיֵ֗ה וַֽיִּשְׁבְּרֵ֨הוּ֙ וַיְמִתֵ֔הוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָ֖ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּר־לֽוֹ׃ 27 וַיְדַבֵּ֤ר אֶל־בָּנָיו֙ לֵאמֹ֔ר חִבְשׁוּ־לִ֖י אֶֽת־הַחֲמ֑וֹר וַֽיַּחֲבֹֽשׁוּ׃ 28 וַיֵּ֗לֶךְ וַיִּמְצָ֤א אֶת־נִבְלָתוֹ֙ מֻשְׁלֶ֣כֶת בַּדֶּ֔רֶךְ וַֽחֲמוֹר֙ וְהָ֣אַרְיֵ֔ה עֹמְדִ֖ים אֵ֣צֶל הַנְּבֵלָ֑ה לֹֽא־אָכַ֤ל הָֽאַרְיֵה֙ אֶת־הַנְּבֵלָ֔ה וְלֹ֥א שָׁבַ֖ר אֶֽת־הַחֲמֽוֹר׃ 29 וַיִּשָּׂ֨א הַנָּבִ֜יא אֶת־נִבְלַ֧ת אִישׁ־הָאֱלֹהִ֛ים וַיַּנִּחֵ֥הוּ אֶֽל־הַחֲמ֖וֹר וַיְשִׁיבֵ֑הוּ וַיָּבֹ֗א אֶל־עִיר֙ הַנָּבִ֣יא הַזָּקֵ֔ן לִסְפֹּ֖ד וּלְקָבְרֽוֹ׃ 30 וַיַּנַּ֥ח אֶת־נִבְלָת֖וֹ בְּקִבְר֑וֹ וַיִּסְפְּד֥וּ עָלָ֖יו ה֥וֹי אָחִֽי׃ 31 וַיְהִי֮ אַחֲרֵ֣י קָבְר֣וֹ אֹתוֹ֒ וַיֹּ֤אמֶר אֶל־בָּנָיו֙ לֵאמֹ֔ר בְּמוֹתִי֙ וּקְבַרְתֶּ֣ם אֹתִ֔י בַּקֶּ֕בֶר אֲשֶׁ֛ר אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים קָב֣וּר בּ֑וֹ אֵ֚צֶל עַצְמֹתָ֔יו הַנִּ֖יחוּ אֶת־עַצְמֹתָֽי׃ 32 כִּי֩ הָיֹ֨ה יִהְיֶ֜ה הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֤ר קָרָא֙ בִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה עַל־הַמִּזְבֵּ֖חַ אֲשֶׁ֣ר בְּבֵֽית־אֵ֑ל וְעַל֙ כָּל־בָּתֵּ֣י הַבָּמ֔וֹת אֲשֶׁ֖ר בְּעָרֵ֥י שֹׁמְרֽוֹן׃ פ 33 אַחַר֙ הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה לֹֽא־שָׁ֥ב יָרָבְעָ֖ם מִדַּרְכּ֣וֹ הָרָעָ֑ה וַ֠יָּשָׁב וַיַּ֜עַשׂ מִקְצ֤וֹת הָעָם֙ כֹּהֲנֵ֣י בָמ֔וֹת הֶֽחָפֵץ֙ יְמַלֵּ֣א אֶת־יָד֔וֹ וִיהִ֖י כֹּהֲנֵ֥י בָמֽוֹת׃ 34 וַיְהִי֙ בַּדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה לְחַטַּ֖את בֵּ֣ית יָרָבְעָ֑ם וּלְהַכְחִיד֙ וּלְהַשְׁמִ֔יד מֵעַ֖ל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ פ

ယု​ဒ​ပြည်​မှ​ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ

1 ထို​အ​ခါ ယေ​ရော​ဗောင်​သည် နံ့​သာ​ပေါင်း​ကို မီး​ရှို့​ခြင်း​ငှာ ယဇ်​ပ​လ္လင်​နား​မှာ​ရပ်​နေ​စဉ်​တွင်၊ ဘု​ရား​သ​ခင်၏ လူ​တစ်​ယောက်​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နှုတ်​က​ပတ်​တော်​အ​တိုင်း၊ ယု​ဒ​ပြည်​မှ ဗေ​သ​လ​မြို့​သို့ ရောက်​လာ၍၊ 2 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နှုတ်​က​ပတ်​တော်​အ​တိုင်း ယဇ်​ပ​လ္လင်​တစ်​ဖက်၌ ကြွေး​ကြော်​လျက်၊ အို​ယဇ်​ပ​လ္လင်၊ ယဇ်​ပ​လ္လင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​မျိုး၌ ယော​ရှိ​အ​မည်​ရှိ​သော​သူ​ကို ဖွား​မြင်​လိမ့်​မည်။ သင့်​အ​ပေါ်​မှာ နံ့​သာ​ပေါင်း​ကို​မီး​ရှို့၍၊ မြင့်​သော​အ​ရပ်၌ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​လုပ်​သော​သူ​တို့​ကို ထို​သူ​သည် သင့်​အ​ပေါ်​မှာ​ပူ​ဇော်၍၊ လူ​သေ​အ​ရိုး​တို့​ကို​မီး​ရှို့​လိမ့်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို ဆင့်​ဆို၏။*၄​ရာ၊ ၂၃: ၁၅-၁၆။3 ထို​နေ့​ချင်း​တွင် ပု​ပ္ပ​နိ​မိတ်​ကို​လည်း​ပေး၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သော ပု​ပ္ပ​နိ​မိတ်​ဟူ​မူ​ကား၊ ယဇ်​ပ​လ္လင်​သည်​ကွဲ၍ ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ​ရှိ​သော​ပြာ​လည်း ယို​ကျ​လိမ့်​မည်​ဟု ဟော​လေ၏။ 4 ထို​သို့ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် ဗေ​သ​လ​မြို့ ယဇ်​ပ​လ္လင်​တစ်​ဖက်၌ ကြွေး​ကြော်​သော​စ​ကား​ကို ယေ​ရော​ဗောင်​မင်း​ကြီး​သည် ကြား​လျှင်၊ ယဇ်​ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ​ရှိ​သော မိ​မိ​လက်​ကို​ဆန့်၍ ထို​သူ​ကို​ဖမ်း​ဆီး​ကြ​ဟု​ဆို​လျက်၊ ဆန့်​သော​လက်​သည် သွေ့​ခြောက်၍ နောက်​တစ်​ဖန်​မ​ရုပ်​နိုင်။ 5 ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​အ​တိုင်း ပေး​သော​ပု​ပ္ပ​နိ​မိတ်​နှင့်​အ​ညီ ယဇ်​ပ​လ္လင်​ကွဲ၍၊ ပြာ​သည်​လည်း ပ​လ္လင်​ပေါ်​က ယို​ကျ​လေ၏။ 6 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ငါ့​လက်၌ ရောက်​သော​ရော​ဂါ​ကို ပျောက်​စေ​မည်​အ​ကြောင်း၊ ငါ့​အ​တွက်​ပ​တ္ထ​နာ​ပြု၍ သင်၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ တောင်း​ပန်​ပါ​လော့​ဟု ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​ကို​ပြော​ဆို၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို တောင်း​ပန်​သ​ဖြင့်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​လက်​သည် ရော​ဂါ​ပျောက်၍ ပ​က​တိ​အ​တိုင်း​ဖြစ်​လေ၏။ 7 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ငါ​နှင့်​အ​တူ​လိုက်၍ အား​ဖြည့်​လော့။ လက်​ဆောင်​ပေး​မည်​ဟု ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​အား​ဆို​လျှင်၊ 8 ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​က၊ နန်း​တော်​တစ်​ဝက်​ကို ပေး​သော်​လည်း သင်​နှင့်​အ​တူ ငါ​မ​လိုက်။ ဤ​အ​ရပ်၌ မုန့်​ကို​မ​စား၊ ရေ​ကို​လည်း မ​သောက်​ရ။ 9 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​က၊ မုန့်​ကို မ​စား​နှင့်။ ရေ​ကို မ​သောက်​နှင့်။ လာ​သော​လမ်း​ဖြင့် မ​ပြန်​နှင့်​ဟု ငါ့​အား​ပ​ညတ်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု ရှင်​ဘု​ရင်​အား ပြော​ဆို၏။ 10 ထို​နောက် ဗေ​သ​လ​မြို့​သို့ လာ​သော​လမ်း​ကို​ရှောင်၍ အ​ခြား​သော​လမ်း​ဖြင့် ပြန်​သွား၏။

ဗေ​သ​လ​မြို့​ရှိ​ပ​ရော​ဖက်​အို​ကြီး

11 ထို​ကာ​လ၌ ဗေ​သ​လ​မြို့​တွင် အ​သက်​ကြီး​သော ပ​ရော​ဖက်​တစ်​ယောက်​ရှိ၏။ သူ၏​သား​တို့​သည်​လာ၍ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် ထို​နေ့၌ ဗေ​သ​လ​မြို့​မှာ ပြု​သော​အ​မှု​ရှိ​သ​မျှ​နှင့် ရှင်​ဘု​ရင်​အား​ပြော​သော​စ​ကား​များ​ကို အ​ဘ​အား​ပြန်​ကြား​လျှင်၊ 12 ယု​ဒ​ပြည်​မှ​လာ​သော ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် အ​ဘယ်​လမ်း​ဖြင့် ပြန်​သွား​သည်​ကို မြင်​ကြ​သော​ကြောင့်၊ အ​ဘ​က ထို​သူ​သည် အ​ဘယ်​လမ်း​ဖြင့် ပြန်​သွား​သ​နည်း​ဟု မေး​ပြီး​လျှင်၊ 13 မြည်း​ကို ကုန်း​နှီး​တင်​ကြ​လော့​ဟု ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ သား​တို့​သည် မြည်း​ကို​ကုန်း​နှီး​တင်၍ အ​ဘ​သည် စီး​သွား​လျက်၊ 14 ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​ကို​လိုက်​လေ၏။ သ​ပိတ်​ပင်​အောက်​မှာ ထိုင်​လျက်​ရှိ​သည်​ကို တွေ့​လျင်၊ သင်​သည် ယု​ဒ​ပြည်​မှ​လာ​သော ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ မှန်​သ​လော​ဟု​မေး​သော်၊ ငါ​မှန်​သည်​ဟု ပြန်​ဆို၏။ 15 ပ​ရော​ဖက်​က​လည်း၊ ငါ​နှင့်​အ​တူ ငါ့​အိမ်​သို့​လိုက်၍ မုန့်​ကို​စား​ပါ​လော့​ဟု ခေါ်​ပင့်​လျှင်၊ 16 ငါ​သည် သင်​နှင့်​အ​တူ မ​လိုက်​ရ၊ သင့်​အိမ်​သို့ မ​ဝင်​ရ။ ဤ​အ​ရပ်၌ မုန့်​ကို​မ​စား၊ ရေ​ကို​လည်း မ​သောက်​ရ။ 17 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က၊ ထို​အ​ရပ်၌ မုန့်​ကို​မ​စား​နှင့်။ ရေ​ကို မ​သောက်​နှင့်။ လာ​သော​လမ်း​ဖြင့် မ​ပြန်​နှင့်​ဟု ငါ့​အား​မိန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို ပြော​ဆို၏။ 18 ပ​ရော​ဖက်​က​လည်း၊ ငါ​သည် သင်​ကဲ့​သို့​ပ​ရော​ဖက်​ဖြစ်၏။ သင်​သည် မုန့်​ကို​စား၍ ရေ​ကို​သောက်​စေ​ခြင်း​ငှာ သင့်​ကို​ငါ့​အိမ်​သို့ ခေါ်​ရ​မည်​အ​ကြောင်း၊ ကောင်း​ကင်​တ​မန်​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​အား​ဖြင့် မှာ​ထား​ပြီ​ဟု မု​သား​သုံး၍​ပြော​ဆို၏။ 19 ထို​ကြောင့် ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် ပ​ရော​ဖက်​နှင့်​အ​တူ​ပြန်​လာ၍၊ သူ၏​အိမ်​မှာ မုန့်​ကို​စား၏။ ရေ​ကို​လည်း သောက်၏။ 20 ထို​သူ​နှစ်​ပါး​တို့​သည် စား​ပွဲ​နား​မှာ​ထိုင်​စဉ်​တွင်၊ ခေါ်​ခဲ့​သော ပ​ရော​ဖက်​သို့ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​သည်​ရောက်၍၊ 21 ယု​ဒ​ပြည်​မှ​လာ​သော ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​အား၊ သင်​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​တော်​ထွက်​ကို နား​မ​ထောင်၊ သင်၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား ထား​တော်​မူ​သော ပ​ညတ်​တော်​ကို​မ​စောင့်၊ 22 ဤ​မည်​သော​အ​ရပ်၌ မုန့်​ကို​မ​စား​နှင့်။ ရေ​ကို​မ​သောက်​နှင့်​ဟု ပ​ညတ်​တော်​မူ​သော​အ​ရပ်​သို့ ပြန်​လာ၍ မုန့်​နှင့်​ရေ​ကို စား​သောက်​သော​ကြောင့်၊ သင်၏​အ​လောင်း​သည် ဘိုး​ဘေး​တို့၏​သင်္ချိုင်း​သို့ မ​ရောက်​ရ​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို အော်​ဟစ်၍​ဆင့်​ဆို၏။ 23 မုန့်​နှင့်​ရေ​ကို စား​သောက်​ပြီး​မှ၊ ထို​ပ​ရော​ဖက်​သည် ပြန်​လာ​သော ပ​ရော​ဖက်​အ​ဖို့ မိ​မိ​မြည်း​ကို​ကုန်း​နှီး​တင်၍ လွှတ်​လိုက်​လေ၏။ 24 လမ်း​မှာ ခြင်္သေ့​တွေ့၍​သတ်၏။ အ​သေ​ကောင်​သည် လမ်း၌​လဲ၍၊ မြည်း​နှင့်​ခြင်္သေ့​သည် အ​နား​မှာ​ရပ်​နေ၏။ 25 အ​သေ​ကောင်​သည် လမ်း၌​လဲ၍ မြည်း​နှင့်​ခြင်္သေ့​သည် အ​နား​မှာ​ရပ်​နေ​သည်​ကို ခ​ရီး​သွား​သော​သူ​တို့​သည် မြင်​လျှင်၊ အ​သက်​ကြီး​သော ပ​ရော​ဖက်​နေ​သော​မြို့​သို့​လာ၍ သ​တင်း​ပြော​ကြ၏။ 26 ခေါ်​ခဲ့​သော​ပ​ရော​ဖက်​သည် ထို​သ​တင်း​ကို​ကြား​လျှင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ အ​မိန့်​တော်​ကို နား​မ​ထောင်​သော ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ထို​သူ​အား​မိန့်​တော်​မူ​သော​စ​ကား​အ​တိုင်း၊ သူ့​ကို​ခြင်္သေ့၌ အပ်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ ခြင်္သေ့​သည် ကိုက်​သတ်​လေ​ပြီ​တ​ကား​ဟု ဆို​လျက်၊ 27 မြည်း​ပေါ်​မှာ ကုန်း​နှီး​ကို​တင်​ကြ​လော့​ဟု သား​တို့​အား​ဆို​သည်​အ​တိုင်း သူ​တို့​သည် ကုန်း​နှီး​တင်​ကြ၏။ 28 ပ​ရော​ဖက်​သွား၍ အ​သေ​ကောင်​သည် လမ်း၌​လဲ​လျက်၊ မြည်း​နှင့်​ခြင်္သေ့​သည် အ​နား​မှာ ရပ်​နေ​လျက်​ရှိ​သည်​ကို တွေ့၏။ ခြင်္သေ့​သည် အ​သေ​ကောင်​ကို မ​စား၊ မြည်း​ကို​လည်း မ​ကိုက်။ 29 အ​သက်​ကြီး​သော​ပ​ရော​ဖက်​သည် ဘု​ရား​သ​ခင်၏ လူအလောင်း​ကောင်​ကို မြည်း​ပေါ်​သို့​ချီ၍ တင်​ပြီး​လျှင် ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ခြင်း​ကို ပြု၍၊ သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း​ငှာ မိ​မိ​မြို့​သို့ ဆောင်​သွား၏။ 30 အ​လောင်း​ကောင်ကို မိ​မိ​သင်္ချိုင်း​တွင်း၌ ထား​လျက်၊ အို​ငါ့​ညီ​ဟူ၍ ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ခြင်း​ကို ပြု၏။ 31 သင်္ဂြိုဟ်​ပြီး​မှ သား​တို့​ကို​ခေါ်၍၊ ငါ​သေ​သော​အ​ခါ ဘု​ရား​သ​ခင်၏ လူ​သင်္ချိုင်း​တွင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်​ကြ​လော့။ ငါ့​အ​ရိုး​တို့​ကို သူ့​အ​ရိုး​တို့​အ​နား​မှာ ထား​ကြ​လော့။ 32 ဗေ​သ​လ​မြို့ ယဇ်​ပ​လ္လင်​တစ်​ဖက် ရှ​မာ​ရိ​မြို့​ရွာ​တွင်၊ မြင့်​သော​အ​ရပ်​ပေါ်​မှာ ဆောက်​သော အိမ်​များ​တစ်​ဖက်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နှုတ်​က​ပတ်​တော်​အ​တိုင်း ကြွေး​ကြော်​သော​စ​ကား​သည် စင်​စစ်​ပြည့်​စုံ​လိမ့်​မည်​ဟု မှာ​ထား​လေ၏။

ယေ​ရော​ဗောင်​၏​ကြီး​လေး​သော​အ​ပြစ်

33 ထို​နောက်​မှ ယေ​ရော​ဗောင်​သည် မိ​မိ​အ​ဓ​မ္မ​လမ်း​ကို မ​ရှောင်။ သာ​မ​ည​လူ​တို့​ကို မြင့်​သော​အ​ရပ်​တွင် ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​အ​ရာ၌ ထပ်၍​ခန့်​ထား၏။ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​လုပ်​ချင်​သော​သူ​ရှိ​သ​မျှ​ကို ချီး​မြှောက်​သ​ဖြင့်၊ သူ​တို့​သည် မြင့်​သော​အ​ရပ်​တွင် ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် ဖြစ်​ကြ၏။ 34 ထို​သို့​ပြု​သော​ကြောင့် ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​ကို မြေ​ကြီး​ပြင်​မှ သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​စေ​သော​အ​ပြစ် ရောက်​သ​တည်း။