2 Samuel 14

1 וַיֵּ֖דַע יוֹאָ֣ב בֶּן־צְרֻיָ֑ה כִּֽי־לֵ֥ב הַמֶּ֖לֶךְ עַל־אַבְשָׁלֽוֹם׃ 2 וַיִּשְׁלַ֤ח יוֹאָב֙ תְּק֔וֹעָה וַיִּקַּ֥ח מִשָּׁ֖ם אִשָּׁ֣ה חֲכָמָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לֶיהָ הִֽתְאַבְּלִי־נָ֞א וְלִבְשִׁי־נָ֣א בִגְדֵי־אֵ֗בֶל וְאַל־תָּס֨וּכִי֙ שֶׁ֔מֶן וְהָיִ֕ית כְּאִשָּׁ֗ה זֶ֚ה יָמִ֣ים רַבִּ֔ים מִתְאַבֶּ֖לֶת עַל־מֵֽת׃ 3 וּבָאת֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וְדִבַּ֥רְתְּ אֵלָ֖יו כַּדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וַיָּ֧שֶׂם יוֹאָ֛ב אֶת־הַדְּבָרִ֖ים בְּפִֽיהָ׃ 4 וַ֠תֹּאמֶר הָאִשָּׁ֤ה הַתְּקֹעִית֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַתִּפֹּ֧ל עַל־אַפֶּ֛יהָ אַ֖רְצָה וַתִּשְׁתָּ֑חוּ וַתֹּ֖אמֶר הוֹשִׁ֥עָה הַמֶּֽלֶךְ׃ ס 5 וַיֹּֽאמֶר־לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה־לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר אֲבָ֛ל אִשָּֽׁה־אַלְמָנָ֥ה אָ֖נִי וַיָּ֥מָת אִישִֽׁי׃ 6 וּלְשִׁפְחָֽתְךָ֙ שְׁנֵ֣י בָנִ֔ים וַיִּנָּצ֤וּ שְׁנֵיהֶם֙ בַּשָּׂדֶ֔ה וְאֵ֥ין מַצִּ֖יל בֵּֽינֵיהֶ֑ם וַיַּכּ֧וֹ הָאֶחָ֛ד אֶת־הָאֶחָ֖ד וַיָּ֥מֶת אֹתֽוֹ׃ 7 וְהִנֵּה֩ קָ֨מָה כָֽל־הַמִּשְׁפָּחָ֜ה עַל־שִׁפְחָתֶ֗ךָ וַיֹּֽאמְרוּ֙ תְּנִ֣י ׀ אֶת־מַכֵּ֣ה אָחִ֗יו וּנְמִתֵ֨הוּ֙ בְּנֶ֤פֶשׁ אָחִיו֙ אֲשֶׁ֣ר הָרָ֔ג וְנַשְׁמִ֖ידָה גַּ֣ם אֶת־הַיּוֹרֵ֑שׁ וְכִבּ֗וּ אֶת־גַּֽחַלְתִּי֙ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁאָ֔רָה לְבִלְתִּ֧י שום־לְאִישִׁ֛י שֵׁ֥ם וּשְׁאֵרִ֖ית עַל־פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ פ 8 וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל־הָאִשָּׁ֖ה לְכִ֣י לְבֵיתֵ֑ךְ וַאֲנִ֖י אֲצַוֶּ֥ה עָלָֽיִךְ׃ 9 וַתֹּ֜אמֶר הָאִשָּׁ֤ה הַתְּקוֹעִית֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ עָלַ֞י אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֛לֶךְ הֶעָוֺ֖ן וְעַל־בֵּ֣ית אָבִ֑י וְהַמֶּ֥לֶךְ וְכִסְא֖וֹ נָקִֽי׃ ס 10 וַיֹּ֖אמֶר הַמֶּ֑לֶךְ הַֽמְדַבֵּ֤ר אֵלַ֨יִךְ֙ וַֽהֲבֵאת֣וֹ אֵלַ֔י וְלֹֽא־יֹסִ֥יף ע֖וֹד לָגַ֥עַת בָּֽךְ׃ 11 וַתֹּאמֶר֩ יִזְכָּר־נָ֨א הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ מהרבית גֹּאֵ֤ל הַדָּם֙ לְשַׁחֵ֔ת וְלֹ֥א יַשְׁמִ֖ידוּ אֶת־בְּנִ֑י וַיֹּ֨אמֶר֙ חַי־יְהוָ֔ה אִם־יִפֹּ֛ל מִשַּׂעֲרַ֥ת בְּנֵ֖ךְ אָֽרְצָה׃ 12 וַתֹּ֨אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה תְּדַבֶּר־נָ֧א שִׁפְחָתְךָ֛ אֶל־אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ דָּבָ֑ר וַיֹּ֖אמֶר דַּבֵּֽרִי׃ ס 13 וַתֹּ֨אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה וְלָ֧מָּה חָשַׁ֛בְתָּה כָּזֹ֖את עַל־עַ֣ם אֱלֹהִ֑ים וּמִדַּבֵּ֨ר הַמֶּ֜לֶךְ הַדָּבָ֤ר הַזֶּה֙ כְּאָשֵׁ֔ם לְבִלְתִּ֛י הָשִׁ֥יב הַמֶּ֖לֶךְ אֶֽת־נִדְּחֽוֹ׃ 14 כִּי־מ֣וֹת נָמ֔וּת וְכַמַּ֨יִם֙ הַנִּגָּרִ֣ים אַ֔רְצָה אֲשֶׁ֖ר לֹ֣א יֵאָסֵ֑פוּ וְלֹֽא־יִשָּׂ֤א אֱלֹהִים֙ נֶ֔פֶשׁ וְחָשַׁב֙ מַֽחֲשָׁב֔וֹת לְבִלְתִּ֛י יִדַּ֥ח מִמֶּ֖נּוּ נִדָּֽח׃ 15 וְ֠עַתָּה אֲשֶׁר־בָּ֜אתִי לְדַבֵּ֨ר אֶל־הַמֶּ֤לֶךְ אֲדֹנִי֙ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה כִּ֥י יֵֽרְאֻ֖נִי הָעָ֑ם וַתֹּ֤אמֶר שִׁפְחָֽתְךָ֙ אֲדַבְּרָה־נָּ֣א אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ אוּלַ֛י יַעֲשֶׂ֥ה הַמֶּ֖לֶךְ אֶת־דְּבַ֥ר אֲמָתֽוֹ׃ 16 כִּ֚י יִשְׁמַ֣ע הַמֶּ֔לֶךְ לְהַצִּ֥יל אֶת־אֲמָת֖וֹ מִכַּ֣ף הָאִ֑ישׁ לְהַשְׁמִ֨יד אֹתִ֤י וְאֶת־בְּנִי֙ יַ֔חַד מִֽנַּחֲלַ֖ת אֱלֹהִֽים׃ 17 וַתֹּ֨אמֶר֙ שִׁפְחָ֣תְךָ֔ יִֽהְיֶה־נָּ֛א דְּבַר־אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לִמְנוּחָ֑ה כִּ֣י ׀ כְּמַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֗ים כֵּ֣ן אֲדֹנִ֤י הַמֶּ֨לֶךְ֙ לִשְׁמֹ֨עַ֙ הַטּ֣וֹב וְהָרָ֔ע וַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ יְהִ֥י עִמָּֽךְ׃ פ 18 וַיַּ֣עַן הַמֶּ֗לֶךְ וַיֹּ֨אמֶר֙ אֶל־הָ֣אִשָּׁ֔ה אַל־נָ֨א תְכַחֲדִ֤י מִמֶּ֨נִּי֙ דָּבָ֔ר אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י שֹׁאֵ֣ל אֹתָ֑ךְ וַתֹּ֨אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה יְדַבֶּר־נָ֖א אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 19 וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲיַ֥ד יוֹאָ֛ב אִתָּ֖ךְ בְּכָל־זֹ֑את וַתַּ֣עַן הָאִשָּׁ֣ה וַתֹּ֡אמֶר חֵֽי־נַפְשְׁךָ֩ אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ אִם־אִ֣שׁ ׀ לְהֵמִ֣ין וּלְהַשְׂמִ֗יל מִכֹּ֤ל אֲשֶׁר־דִּבֶּר֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי־עַבְדְּךָ֤ יוֹאָב֙ ה֣וּא צִוָּ֔נִי וְה֗וּא שָׂ֚ם בְּפִ֣י שִׁפְחָֽתְךָ֔ אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃ 20 לְבַעֲב֤וּר סַבֵּב֙ אֶת־פְּנֵ֣י הַדָּבָ֔ר עָשָׂ֛ה עַבְדְּךָ֥ יוֹאָ֖ב אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וַאדֹנִ֣י חָכָ֗ם כְּחָכְמַת֙ מַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֔ים לָדַ֖עַת אֶֽת־כָּל־אֲשֶׁ֥ר בָּאָֽרֶץ׃ ס 21 וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־יוֹאָ֔ב הִנֵּה־נָ֥א עָשִׂ֖יתִי אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וְלֵ֛ךְ הָשֵׁ֥ב אֶת־הַנַּ֖עַר אֶת־אַבְשָׁלֽוֹם׃ 22 וַיִּפֹּל֩ יוֹאָ֨ב אֶל־פָּנָ֥יו אַ֛רְצָה וַיִּשְׁתַּ֖חוּ וַיְבָ֣רֶךְ אֶת־הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡ב הַיּוֹם֩ יָדַ֨ע עַבְדְּךָ֜ כִּי־מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֨יךָ֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה הַמֶּ֖לֶךְ אֶת־דְּבַ֥ר עבדו׃ 23 וַיָּ֥קָם יוֹאָ֖ב וַיֵּ֣לֶךְ גְּשׁ֑וּרָה וַיָּבֵ֥א אֶת־אַבְשָׁל֖וֹם יְרוּשָׁלִָֽם׃ פ 24 וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ יִסֹּ֣ב אֶל־בֵּית֔וֹ וּפָנַ֖י לֹ֣א יִרְאֶ֑ה וַיִּסֹּ֤ב אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל־בֵּית֔וֹ וּפְנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לֹ֥א רָאָֽה׃ ס 25 וּכְאַבְשָׁל֗וֹם לֹא־הָיָ֧ה אִישׁ־יָפֶ֛ה בְּכָל־יִשְׂרָאֵ֖ל לְהַלֵּ֣ל מְאֹ֑ד מִכַּ֤ף רַגְלוֹ֙ וְעַ֣ד קָדְקֳד֔וֹ לֹא־הָ֥יָה ב֖וֹ מֽוּם׃ 26 וּֽבְגַלְּחוֹ֮ אֶת־רֹאשׁוֹ֒ וְֽ֠הָיָה מִקֵּ֨ץ יָמִ֤ים ׀ לַיָּמִים֙ אֲשֶׁ֣ר יְגַלֵּ֔חַ כִּֽי־כָבֵ֥ד עָלָ֖יו וְגִלְּח֑וֹ וְשָׁקַל֙ אֶת־שְׂעַ֣ר רֹאשׁ֔וֹ מָאתַ֥יִם שְׁקָלִ֖ים בְּאֶ֥בֶן הַמֶּֽלֶךְ׃ 27 וַיִּֽוָּלְד֤וּ לְאַבְשָׁלוֹם֙ שְׁלוֹשָׁ֣ה בָנִ֔ים וּבַ֥ת אַחַ֖ת וּשְׁמָ֣הּ תָּמָ֑ר הִ֣יא הָיְתָ֔ה אִשָּׁ֖ה יְפַ֥ת מַרְאֶֽה׃ פ 28 וַיֵּ֧שֶׁב אַבְשָׁל֛וֹם בִּירוּשָׁלִַ֖ם שְׁנָתַ֣יִם יָמִ֑ים וּפְנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לֹ֥א רָאָֽה׃ 29 וַיִּשְׁלַ֨ח אַבְשָׁל֜וֹם אֶל־יוֹאָ֗ב לִשְׁלֹ֤חַ אֹתוֹ֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיִּשְׁלַ֥ח עוֹד֙ שֵׁנִ֔ית וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָבֽוֹא׃ 30 וַיֹּ֨אמֶר אֶל־עֲבָדָ֜יו רְאוּ֩ חֶלְקַ֨ת יוֹאָ֤ב אֶל־יָדִי֙ וְלוֹ־שָׁ֣ם שְׂעֹרִ֔ים לְכ֖וּ והוצתיה בָאֵ֑שׁ וַיַּצִּ֜תוּ עַבְדֵ֧י אַבְשָׁל֛וֹם אֶת־הַחֶלְקָ֖ה בָּאֵֽשׁ׃ פ 31 וַיָּ֣קָם יוֹאָ֔ב וַיָּבֹ֥א אֶל־אַבְשָׁל֖וֹם הַבָּ֑יְתָה וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו לָ֣מָּה הִצִּ֧יתוּ עֲבָדֶ֛ךָ אֶת־הַחֶלְקָ֥ה אֲשֶׁר־לִ֖י בָּאֵֽשׁ׃ 32 וַיֹּ֣אמֶר אַבְשָׁל֣וֹם אֶל־יוֹאָ֡ב הִנֵּ֣ה שָׁלַ֣חְתִּי אֵלֶ֣יךָ ׀ לֵאמֹ֡ר בֹּ֣א הֵ֠נָּה וְאֶשְׁלְחָה֩ אֹתְךָ֨ אֶל־הַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר לָ֤מָּה בָּ֨אתִי֙ מִגְּשׁ֔וּר ט֥וֹב לִ֖י עֹ֣ד אֲנִי־שָׁ֑ם וְעַתָּ֗ה אֶרְאֶה֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם־יֶשׁ־בִּ֥י עָוֺ֖ן וֶהֱמִתָֽנִי׃ 33 וַיָּבֹ֨א יוֹאָ֣ב אֶל־הַמֶּלֶךְ֮ וַיַּגֶּד־לוֹ֒ וַיִּקְרָ֤א אֶל־אַבְשָׁלוֹם֙ וַיָּבֹ֣א אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּשְׁתַּ֨חוּ ל֧וֹ עַל־אַפָּ֛יו אַ֖רְצָה לִפְנֵ֣י הַמֶּ֑לֶךְ וַיִּשַּׁ֥ק הַמֶּ֖לֶךְ לְאַבְשָׁלֽוֹם׃ פ

ယေရုရှလင်သို့အ​ဗ​ရှ​လုံ​ပြန်​လာ​ခြင်း

1 ထို​သို့​ရှင်​ဘု​ရင်၏​စိတ်​နှ​လုံး​သည် အ​ဗ​ရှ​လုံ​သို့ ပါ​သွား​ကြောင်း​ကို ဇေ​ရု​ယာ​သား​ယွာ​ဘ​သည် ရိပ်​မိ​သော​အ​ခါ၊ 2 တေ​ကော​မြို့​သို့​စေ​လွှတ်၍ ပ​ညာ​ရှိ​သော​မိန်း​မ​ကို​ခေါ်​ပြီး​လျှင်၊ သင်​သည် ဆီ​မ​လိမ်း​ပါ​နှင့်။ စိတ်​မ​သာ ညည်း​တွား​ဟန်​ပြု၍ မ​သာ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​ပါ​တော့။ လူ​သေ​အ​တွက် ကြာ​မြင့်​စွာ ငို​ကြွေး​သော​မိန်း​မ ယောင်​ဆောင်​လျက်၊ 3 ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်​သို့​ဝင်၍ ဤ​သို့​လျှောက်​ရ​မည်​ဟု သွန်​သင်​လေ၏။ 4 ထို​တေ​ကော​မြို့​သူ​မိန်း​မ​သည် အ​ထံ​တော်​သို့​ဝင်၍ မြေ​ပေါ်​မှာ ပျပ်​ဝပ်​ရှိ​ခိုး​လျက်၊ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကယ်​မ​သ​နား​တော်​မူ​ပါ​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 5 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ အ​ဘယ်​အ​မှု​ရှိ​သ​နည်း​ဟု မေး​တော်​မူ​လျှင် မိန်း​မ​က၊ ကျွန်​တော်​မ​သည် လင်​သေ​သော မု​ဆိုး​မ​ဖြစ်​ပါ၏။ 6 ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ၌ သား​နှစ်​ယောက်​ရှိ​ပါ၏။ ထို​သား​နှစ်​ယောက်​တို့​သည် ခိုက်​ရန်​ပြု​ကြ​ပါ၏။ ဖျန်​ဖြေ​သော​သူ​မ​ရှိ​သော​ကြောင့် တစ်​ယောက်​သည်​တစ်​ယောက်​ကို သေ​သည်​တိုင်​အောင် လုပ်​ကြံ​ပါ၏။ 7 ယ​ခု​မှာ အ​ဆွေ​အ​မျိုး​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ​တစ်​ဖက်၌ ထ​ကြ၍ အစ်​ကို​ကို​သတ်​သော​သူ​ကို သေ​စား​သေ​စေ​ခြင်း​ငှာ အပ်​ရ​မည်။ အ​မွေ​ခံ​ကို​လည်း ငါ​တို့​ပယ်​ရှင်း​မည်​ဟု ဆို​ကြ​ပါ၏။ ထို​သို့​ပြု​လျှင်၊ ကျွန်​တော်​မ၌ ကျန်​ကြွင်း​သေး​သော​မီး​ခဲ​ကို သူ​တို့​သည် သတ်​ကြ​ပါ​လိမ့်​မည်။ ကျွန်​တော်​မ​လင်၏​အ​မည်​ကို​လည်း​ကောင်း၊ အ​ကျန်​အ​ကြွင်း​ကို​လည်း​ကောင်း၊ မြေ​ကြီး​ပေါ်​က သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​ကြ​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​လေ​သော်၊ 8 ရှင်​ဘု​ရင်​က သင့်​အိမ်​သို့ ပြန်​သွား​လော့။ သင့်​အ​မှု​ကို ငါ​စီ​ရင်​မည်​ဟု မိန်း​မ​အား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 9 တေ​ကော​မြို့​သူ​မိန်း​မ​က​လည်း၊ အို​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကျွန်​တော်​မ​နှင့် ကျွန်​တော်​မ​အ​ဆွေ​အ​မျိုး၌ အ​ပြစ်​ရောက်​ပါ​စေ။ ရှင်​ဘု​ရင်​နှင့် ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​တော်​သည် အ​ပြစ်​လွတ်​ပါ​စေ​ဟု​လျှောက်​လျှင်၊ 10 ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ သင်၌​အ​ပြစ်​တင်​သော​သူ​ကို ငါ့​ထံ​သို့​ခေါ်​ခဲ့​လော့။ နောက်​တစ်​ဖန် သင့်​ကို မ​နှောင့်​ယှက်​ရ​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သော်၊ 11 မိန်း​မ​က၊ သေ​စား​သေ​စေ​သော​သူ​တို့​သည် ကျွန်​တော်​မ၏​သား​ကို​သတ်​မည်​ဟု စိုး​ရိမ်​ပါ​သည်​ဖြစ်၍၊ သူ​တို့​သည် အ​ထူး​သ​ဖြင့် မ​ဖျက်​ဆီး​စေ​ခြင်း​ငှာ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​သည် ကိုယ်​တော်၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို အောက်​မေ့​တော်​မူ​ပါ​ဟု လျှောက်​ပြန်​သော်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ သင့်​သား၏​ဆံ​ပင်​တစ်​ပင်​မျှ မြေ​ပေါ်​သို့​မ​ကျ​ရ​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 12 တစ်​ဖန် မိန်း​မ​က​လည်း၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ​သည် အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​အား စ​ကား​တစ်​ခွန်း​လျှောက်​ရ​သော​အ​ခွင့်​ကို ပေး​တော်​မူ​ပါ​ဟု တောင်း​ပန်​လျှင်၊ လျှောက်​လော့​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 13 မိန်း​မ​က​လည်း၊ သို့​ဖြစ်​လျှင် ကိုယ်​တော်​သည် ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​တို့​တစ်​ဖက်၌ အ​ဘယ်​ကြောင့် ကြံ​စည်​တော်​မူ​သ​နည်း။ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး နှင်​ထုတ်​သော​သူ​ကို တစ်​ဖန်​ခေါ်​တော်​မ​မူ​သ​ဖြင့်၊ ကိုယ်​ကို​အ​ပြစ်​တင်၍ စီ​ရင်​တော်​မူ​ပါ​ပြီ​တ​ကား။ 14 ငါ​တို့​သည် သေ​အံ့​သော​သူ ဖြစ်​ကြ၏။ မြေ​ပေါ်​မှာ​သွန်​ပြီး​လျှင် နောက်​တစ်​ဖန်​ကျုံး၍ မ​ယူ​နိုင်​သော​ရေ​နှင့် တူ​ကြ​ပါ၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် လူ​မျက်​နှာ​ကို မ​ထောက်​သော်​လည်း၊ နှင်​ထုတ်​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​သော​သူ​သည် အ​စဉ်​နှင်​ထုတ်​ခြင်း​ကို​ခံ၍ မ​နေ​ရ​မည်​အ​ကြောင်း ကြံ​စည်​တော်​မူ၏။ 15 သို့​ဖြစ်၍ ကျွန်​တော်​မ​သည်​လာ၍ ဤ​အ​မှု​ကို အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​အား လျှောက်​ရ​သည်​အ​ကြောင်း​မှာ၊ ကျွန်​တော်​မ​ကြောက်​အောင် လူ​များ​တို့​သည် ပြု​ကြ​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ​က​လည်း၊ ရှင်​ဘု​ရင်​ကို ငါ​လျှောက်​မည်။ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ငါ​တောင်း​ပန်​သည်​အ​တိုင်း ပြု​ကောင်း​ပြု​တော်​မူ​မည်။ 16 ငါ​နှင့် ငါ့​သား​ကို ဘု​ရား​သ​ခင်၏​အ​မွေ​တော်​မြေ​ပေါ်​က သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​သော သူ၏​လက်​မှ ငါ့​ကို​နုတ်​အံ့​သော​ငှာ နား​ထောင်​တော်​မူ​လိမ့်​မည်​ဟု ဆို​ပါ၏။ 17 ကိုယ်​တော် ကျွန်​မ​က​လည်း၊ ငါ့​သ​ခင်​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၏ အ​မိန့်​တော်​ကြောင့် ချမ်း​သာ​ရ​မည်။ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​ကောင်း​ကင်​တ​မန်​ကဲ့​သို့ ငါ့​သ​ခင်​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​သည် ကောင်း​မ​ကောင်း​ကို ပိုင်း​ခြား၍ သိ​တော်​မူ၏​ဟု အောက်​မေ့​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်၏​ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ကိုယ်​တော်​နှင့်​အ​တူ ရှိ​တော်​မူ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။*၂​ရာ၊၁၉:၂၇။18 ထို​အ​ခါ ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ငါ​မေး​မြန်း​သည်​အ​မှု​ကို မ​ထိမ်​မ​ဝှက်​ပါ​နှင့် ဟု​အ​မိန့်​ရှိ​သော်၊ မိန်း​မ​က အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​အ​မိန့်​ရှိ​တော်​မူ​ပါ​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 19 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ဤ​အ​မှု၌ ယွာ​ဘ​သည် သင့်​အား အ​ကြံ​ပေး​သည်​မ​ဟုတ်​လော​ဟု​မေး​သော်၊ မိန်း​မ​က အို​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကိုယ်​တော်​အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​မိန့်​တော်​မူ​သော စ​ကား​လမ်း​မှ လက်​ယာ​ဘက်​လက်​ဝဲ​ဘက်​သို့ အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​လွှဲ​နိုင်​ရာ။ အ​ကယ်​စင်​စစ် ကိုယ်​တော်​ကျွန်​ယွာ​ဘ​သည် ကျွန်​တော်​မ​ကို​မှာ​ထား၍ ဤ​စ​ကား​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို သွန်​သင်​ပါ၏။ 20 ပ​ရိ​ယာယ်​ပြု၍ ဤ​သို့​အ​ယောင်​ဆောင်​စေ​ခြင်း​ငှာ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​ယွာ​ဘ​သည် စီ​ရင်​ပါ၏။ အ​ရှင်​သ​ခင်​သည်​လည်း မြေ​ကြီး​ပေါ်​မှာ ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို သိ​နိုင်​သည်​တိုင်​အောင် ဘု​ရား​သ​ခင်၏ ကောင်း​ကင်​တ​မန်​သည် ပ​ညာ​ရှိ​သ​ကဲ့​သို့ ပ​ညာ​ရှိ​တော်​မူ​သည်​ဟု ပြန်​လျှောက်​လေ၏။

21 ထို​အ​ခါ​ရှင် ဘု​ရင်​က၊ ဤ​အ​မှု​ကို ငါ​စီ​ရင်​ရ၏။ သင်​သွား၍ ထို​လု​လင်​အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို တစ်​ဖန်​ခေါ်​ရ​မည်​ဟု ယွာ​ဘ​အား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 22 ယွာ​ဘ​သည်​လည်း မြေ​ပေါ်​မှာ ဦး​ချ​ပျပ်​ဝပ်​လျက်၊ ကျွန်​တော်​သ​ခင်​အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန် အ​သ​နား​တော်​ခံ​သည်​အ​တိုင်း အ​ရှင်​မင်း​ကြီး ပြု​တော်​မူ​သော​ကြောင့်၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​သည် ရှေ့​တော်၌ မျက်​နှာ​ရ​ကြောင်း​ကို ကျွန်​တော်​သိ​ပါ​သည်​ဟု ကျေး​ဇူး​တော်​ကို ဝန်​ခံ​လေ၏။ 23 ထို​နောက် ယွာ​ဘ​သည်​ထ၍ ဂေ​ရှု​ရ​မြို့​သို့​သွား​သ​ဖြင့်၊ အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သို့ ဆောင်​ခဲ့​လေ၏။ 24 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ မိ​မိ​အိမ်​သို့​သွား​စေ။ ငါ့​မျက်​နှာ​ကို မ​မြင်​စေ​နှင့်​ဟု အ​မိန့်​တော်​ရှိ​သည်​အ​တိုင်း၊ အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် မိ​မိ​အိမ်​သို့​သွား၍ ရှင်​ဘု​ရင်၏​မျက်​နှာ​တော်​ကို မ​မြင်​ရ။

ဒါ​ဝိဒ်​နှ​င့်​အ​ဗ​ရှ​လုံ​ပြန်​လည်​သ​င့်​မြတ်​ခြင်း

25 ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး တစ်​မျိုး​လုံး​တွင် အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကဲ့​သို့ အ​ဆင်း​လှ၍ ချီး​မွမ်း​ရ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ရှိ။ ခြေ​ဖ​ဝါး​မှ​သည် ဦး​ထိပ်​တိုင်​အောင် အ​ပြစ်​တစ်​ခု​မျှ​မ​ရှိ။ 26 ဆံ​ပင်​လေး​သော​ကြောင့်၊ နှစ်​တိုင်း​ဖြတ်၍ တစ်​နှစ်​လျှင် အ​ကျပ်​တော်​အ​တိုင်း အ​ကျပ်​သုံး​ဆယ်​ရ​တတ်၏။ 27 အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် သား​သုံး​ယောက်​နှင့် တာ​မာ​အ​မည်​ရှိ​သော သ​မီး​တစ်​ယောက်​ကို​မြင်​လေ၏။ သ​မီး​သည် အ​လွန်​လှ​သော​သူ​ဖြစ်၏။

28 အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်၏​မျက်​နှာ​တော်​ကို​မ​မြင်​ရ​ဘဲ နှစ်​နှစ်​ပတ်​လုံး ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌​နေ​ပြီး​မှ၊ 29 ယွာ​ဘ​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်​သို့ စေ​လွှတ်​မည်​အ​ကြံ​နှင့် ခေါ်​သော​အ​ခါ ယွာ​ဘ​သည်​မ​လာ။ 30 ဒု​တိ​ယ​အ​ကြိမ်​ခေါ်​သော်​လည်း​မ​လာ။ ထို​ကြောင့် ကျွန်​တို့​အား၊ ယွာ​ဘ၏​လယ်​သည် ငါ​တို့​နေ​ရာ နှင့်​နီး​ပြီ။ မု​ယော​စ​ပါး​ရှိ၏။ သွား၍​မီး​ရှို့​ကြ​ဟု စီ​ရင်​သည်​အ​တိုင်း အ​ဗ​ရှ​လုံ၏​ကျွန်​တို့​သည်​မီး​ရှို့​ကြ၏။ 31 ထို​အ​ခါ ယွာ​ဘ​သည် အ​ဗ​ရှ​လုံ​အိမ်​သို့​ထ​သွား၍၊ ကိုယ်​တော်၏​ကျွန်​တို့​သည် ကျွန်​တော်​လယ်​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့် မီး​ရှို့​ကြ​သ​နည်း​ဟု မေး​သော်၊ 32 အ​ဗ​ရှ​လုံ​က၊ ငါ​သည် ဂေ​ရှု​ရ​မြို့​မှ အ​ဘယ်​ကြောင့် လာ​ရ​သ​နည်း။ ထို​မြို့၌ ယ​ခု​တိုင်​အောင် နေ​ကောင်း​သည်​ဟု လျှောက်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ သင့်​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်​သို့ စေ​လွှတ်​မည်​ဟု ငါ​ခေါ်၏။ ယ​ခု​မှာ ရှင်​ဘု​ရင်၏​မျက်​နှာ​တော်​ကို ငါ​မြင်​ရ​ပါ​စေ။ အ​ပြစ်​ရှိ​လျှင် သတ်​တော်​မူ​ပါ​စေ​ဟု ယွာ​ဘ​အား​ပြော​ဆို​သော်၊ 33 ယွာ​ဘ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်​သို့​သွား၍ လျှောက်​သ​ဖြင့်၊ အ​ဗ​ရှ​လုံ​ကို ခေါ်​တော်​မူ၏။ အ​ဗ​ရှ​လုံ​သည်​လာ၍ ရှင်​ဘု​ရင်​ရှေ့​တော်၌ ဦး​ချ​ပျပ်​ဝပ်၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် သူ​ကို​နမ်း​တော်​မူ၏။