2 Samuel 12

1 וַיִּשְׁלַ֧ח יְהוָ֛ה אֶת־נָתָ֖ן אֶל־דָּוִ֑ד וַיָּבֹ֣א אֵלָ֗יו וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ שְׁנֵ֣י אֲנָשִׁ֗ים הָיוּ֙ בְּעִ֣יר אֶחָ֔ת אֶחָ֥ד עָשִׁ֖יר וְאֶחָ֥ד רָֽאשׁ׃ 2 לְעָשִׁ֗יר הָיָ֛ה צֹ֥אן וּבָקָ֖ר הַרְבֵּ֥ה מְאֹֽד׃ 3 וְלָרָ֣שׁ אֵֽין־כֹּ֗ל כִּי֩ אִם־כִּבְשָׂ֨ה אַחַ֤ת קְטַנָּה֙ אֲשֶׁ֣ר קָנָ֔ה וַיְחַיֶּ֕הָ וַתִּגְדַּ֥ל עִמּ֛וֹ וְעִם־בָּנָ֖יו יַחְדָּ֑ו מִפִּתּ֨וֹ תֹאכַ֜ל וּמִכֹּס֤וֹ תִשְׁתֶּה֙ וּבְחֵיק֣וֹ תִשְׁכָּ֔ב וַתְּהִי־ל֖וֹ כְּבַֽת׃ 4 וַיָּ֣בֹא הֵלֶךְ֮ לְאִ֣ישׁ הֶֽעָשִׁיר֒ וַיַּחְמֹ֗ל לָקַ֤חַת מִצֹּאנוֹ֙ וּמִבְּקָר֔וֹ לַעֲשׂ֕וֹת לָאֹרֵ֖חַ הַבָּא־ל֑וֹ וַיִּקַּ֗ח אֶת־כִּבְשַׂת֙ הָאִ֣ישׁ הָרָ֔אשׁ וַֽיַּעֲשֶׂ֔הָ לָאִ֖ישׁ הַבָּ֥א אֵלָֽיו׃ 5 וַיִּֽחַר־אַ֥ף דָּוִ֛ד בָּאִ֖ישׁ מְאֹ֑ד וַיֹּ֨אמֶר֙ אֶל־נָתָ֔ן חַי־יְהוָ֕ה כִּ֣י בֶן־מָ֔וֶת הָאִ֖ישׁ הָעֹשֶׂ֥ה זֹֽאת׃ 6 וְאֶת־הַכִּבְשָׂ֖ה יְשַׁלֵּ֣ם אַרְבַּעְתָּ֑יִם עֵ֗קֶב אֲשֶׁ֤ר עָשָׂה֙ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה וְעַ֖ל אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־חָמָֽל׃ 7 וַיֹּ֧אמֶר נָתָ֛ן אֶל־דָּוִ֖ד אַתָּ֣ה הָאִ֑ישׁ כֹּה־אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אָנֹכִ֞י מְשַׁחְתִּ֤יךָֽ לְמֶ֨לֶךְ֙ עַל־יִשְׂרָאֵ֔ל וְאָנֹכִ֥י הִצַּלְתִּ֖יךָ מִיַּ֥ד שָׁאֽוּל׃ 8 וָאֶתְּנָ֨ה לְךָ֜ אֶת־בֵּ֣ית אֲדֹנֶ֗יךָ וְאֶת־נְשֵׁ֤י אֲדֹנֶ֨יךָ֙ בְּחֵיקֶ֔ךָ וָאֶתְּנָ֣ה לְךָ֔ אֶת־בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל וִֽיהוּדָ֑ה וְאִ֨ם־מְעָ֔ט וְאֹסִ֥פָה לְּךָ֖ כָּהֵ֥נָּה וְכָהֵֽנָּה׃ 9 מַדּ֜וּעַ בָּזִ֣יתָ ׀ אֶת־דְּבַ֣ר יְהוָ֗ה לַעֲשׂ֣וֹת הָרַע֮ בעינו אֵ֣ת אוּרִיָּ֤ה הַֽחִתִּי֙ הִכִּ֣יתָ בַחֶ֔רֶב וְאֶ֨ת־אִשְׁתּ֔וֹ לָקַ֥חְתָּ לְּךָ֖ לְאִשָּׁ֑ה וְאֹת֣וֹ הָרַ֔גְתָּ בְּחֶ֖רֶב בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃ 10 וְעַתָּ֗ה לֹא־תָס֥וּר חֶ֛רֶב מִבֵּיתְךָ֖ עַד־עוֹלָ֑ם עֵ֚קֶב כִּ֣י בְזִתָ֔נִי וַתִּקַּ֗ח אֶת־אֵ֨שֶׁת֙ אוּרִיָּ֣ה הַחִתִּ֔י לִהְי֥וֹת לְךָ֖ לְאִשָּֽׁה׃ ס 11 כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנְנִי֩ מֵקִ֨ים עָלֶ֤יךָ רָעָה֙ מִבֵּיתֶ֔ךָ וְלָקַחְתִּ֤י אֶת־נָשֶׁ֨יךָ֙ לְעֵינֶ֔יךָ וְנָתַתִּ֖י לְרֵעֶ֑יךָ וְשָׁכַב֙ עִם־נָשֶׁ֔יךָ לְעֵינֵ֖י הַשֶּׁ֥מֶשׁ הַזֹּֽאת׃ 12 כִּ֥י אַתָּ֖ה עָשִׂ֣יתָ בַסָּ֑תֶר וַאֲנִ֗י אֶעֱשֶׂה֙ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה נֶ֥גֶד כָּל־יִשְׂרָאֵ֖ל וְנֶ֥גֶד הַשָּֽׁמֶשׁ׃ ס 13 וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל־נָתָ֔ן חָטָ֖אתִי לַֽיהוָ֑ה ס וַיֹּ֨אמֶר נָתָ֜ן אֶל־דָּוִ֗ד גַּם־יְהוָ֛ה הֶעֱבִ֥יר חַטָּאתְךָ֖ לֹ֥א תָמֽוּת׃ 14 אֶ֗פֶס כִּֽי־נִאֵ֤ץ נִאַ֨צְתָּ֙ אֶת־אֹיְבֵ֣י יְהוָ֔ה בַּדָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה גַּ֗ם הַבֵּ֛ן הַיִּלּ֥וֹד לְךָ֖ מ֥וֹת יָמֽוּת׃ 15 וַיֵּ֥לֶךְ נָתָ֖ן אֶל־בֵּית֑וֹ וַיִּגֹּ֣ף יְהוָ֗ה אֶת־הַיֶּ֜לֶד אֲשֶׁ֨ר יָלְדָ֧ה אֵֽשֶׁת־אוּרִיָּ֛ה לְדָוִ֖ד וַיֵּאָנַֽשׁ׃ 16 וַיְבַקֵּ֥שׁ דָּוִ֛ד אֶת־הָאֱלֹהִ֖ים בְּעַ֣ד הַנָּ֑עַר וַיָּ֤צָם דָּוִד֙ צ֔וֹם וּבָ֥א וְלָ֖ן וְשָׁכַ֥ב אָֽרְצָה׃ 17 וַיָּקֻ֜מוּ זִקְנֵ֤י בֵיתוֹ֙ עָלָ֔יו לַהֲקִימ֖וֹ מִן־הָאָ֑רֶץ וְלֹ֣א אָבָ֔ה וְלֹֽא־בָרָ֥א אִתָּ֖ם לָֽחֶם׃ 18 וַיְהִ֛י בַּיּ֥וֹם הַשְּׁבִיעִ֖י וַיָּ֣מָת הַיָּ֑לֶד וַיִּֽרְאוּ֩ עַבְדֵ֨י דָוִ֜ד לְהַגִּ֥יד ל֣וֹ ׀ כִּי־מֵ֣ת הַיֶּ֗לֶד כִּ֤י אָֽמְרוּ֙ הִנֵּה֩ בִהְי֨וֹת הַיֶּ֜לֶד חַ֗י דִּבַּ֤רְנוּ אֵלָיו֙ וְלֹא־שָׁמַ֣ע בְּקוֹלֵ֔נוּ וְאֵ֨יךְ נֹאמַ֥ר אֵלָ֛יו מֵ֥ת הַיֶּ֖לֶד וְעָשָׂ֥ה רָעָֽה׃ 19 וַיַּ֣רְא דָּוִ֗ד כִּ֤י עֲבָדָיו֙ מִֽתְלַחֲשִׁ֔ים וַיָּ֥בֶן דָּוִ֖ד כִּ֣י מֵ֣ת הַיָּ֑לֶד וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֧ד אֶל־עֲבָדָ֛יו הֲמֵ֥ת הַיֶּ֖לֶד וַיֹּ֥אמְרוּ מֵֽת׃ 20 וַיָּקָם֩ דָּוִ֨ד מֵהָאָ֜רֶץ וַיִּרְחַ֣ץ וַיָּ֗סֶךְ וַיְחַלֵּף֙ שמלתו וַיָּבֹ֥א בֵית־יְהוָ֖ה וַיִּשְׁתָּ֑חוּ וַיָּבֹא֙ אֶל־בֵּית֔וֹ וַיִּשְׁאַ֕ל וַיָּשִׂ֥ימוּ ל֛וֹ לֶ֖חֶם וַיֹּאכַֽל׃ 21 וַיֹּאמְר֤וּ עֲבָדָיו֙ אֵלָ֔יו מָֽה־הַדָּבָ֥ר הַזֶּ֖ה אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֑יתָה בַּעֲב֞וּר הַיֶּ֤לֶד חַי֙ צַ֣מְתָּ וַתֵּ֔בְךְּ וְכַֽאֲשֶׁר֙ מֵ֣ת הַיֶּ֔לֶד קַ֖מְתָּ וַתֹּ֥אכַל לָֽחֶם׃ 22 וַיֹּ֕אמֶר בְּעוֹד֙ הַיֶּ֣לֶד חַ֔י צַ֖מְתִּי וָֽאֶבְכֶּ֑ה כִּ֤י אָמַ֨רְתִּי֙ מִ֣י יוֹדֵ֔עַ יחנני יְהוָ֖ה וְחַ֥י הַיָּֽלֶד׃ 23 וְעַתָּ֣ה ׀ מֵ֗ת לָ֤מָּה זֶּה֙ אֲנִ֣י צָ֔ם הַאוּכַ֥ל לַהֲשִׁיב֖וֹ ע֑וֹד אֲנִי֙ הֹלֵ֣ךְ אֵלָ֔יו וְה֖וּא לֹֽא־יָשׁ֥וּב אֵלָֽי׃ 24 וַיְנַחֵ֣ם דָּוִ֗ד אֵ֚ת בַּת־שֶׁ֣בַע אִשְׁתּ֔וֹ וַיָּבֹ֥א אֵלֶ֖יהָ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֑הּ וַתֵּ֣לֶד בֵּ֗ן ויקרא אֶת־שְׁמוֹ֙ שְׁלֹמֹ֔ה וַיהוָ֖ה אֲהֵבֽוֹ׃ 25 וַיִּשְׁלַ֗ח בְּיַד֙ נָתָ֣ן הַנָּבִ֔יא וַיִּקְרָ֥א אֶת־שְׁמ֖וֹ יְדִ֣ידְיָ֑הּ בַּעֲב֖וּר יְהוָֽה׃ פ 26 וַיִּלָּ֣חֶם יוֹאָ֔ב בְּרַבַּ֖ת בְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן וַיִּלְכֹּ֖ד אֶת־עִ֥יר הַמְּלוּכָֽה׃ 27 וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב מַלְאָכִ֖ים אֶל־דָּוִ֑ד וַיֹּ֨אמֶר֙ נִלְחַ֣מְתִּי בְרַבָּ֔ה גַּם־לָכַ֖דְתִּי אֶת־עִ֥יר הַמָּֽיִם׃ 28 וְעַתָּ֗ה אֱסֹף֙ אֶת־יֶ֣תֶר הָעָ֔ם וַחֲנֵ֥ה עַל־הָעִ֖יר וְלָכְדָ֑הּ פֶּן־אֶלְכֹּ֤ד אֲנִי֙ אֶת־הָעִ֔יר וְנִקְרָ֥א שְׁמִ֖י עָלֶֽיהָ׃ 29 וַיֶּאֱסֹ֥ף דָּוִ֛ד אֶת־כָּל־הָעָ֖ם וַיֵּ֣לֶךְ רַבָּ֑תָה וַיִּלָּ֥חֶם בָּ֖הּ וַֽיִּלְכְּדָֽהּ׃ 30 וַיִּקַּ֣ח אֶת־עֲטֶֽרֶת־מַלְכָּם֩ מֵעַ֨ל רֹאשׁ֜וֹ וּמִשְׁקָלָ֨הּ כִּכַּ֤ר זָהָב֙ וְאֶ֣בֶן יְקָרָ֔ה וַתְּהִ֖י עַל־רֹ֣אשׁ דָּוִ֑ד וּשְׁלַ֥ל הָעִ֛יר הוֹצִ֖יא הַרְבֵּ֥ה מְאֹֽד׃ 31 וְאֶת־הָעָ֨ם אֲשֶׁר־בָּ֜הּ הוֹצִ֗יא וַיָּ֣שֶׂם בַּ֠מְּגֵרָה וּבַחֲרִצֵ֨י הַבַּרְזֶ֜ל וּֽבְמַגְזְרֹ֣ת הַבַּרְזֶ֗ל וְהֶעֱבִ֤יר אוֹתָם֙ במלכן וְכֵ֣ן יַעֲשֶׂ֔ה לְכֹ֖ל עָרֵ֣י בְנֵֽי־עַמּ֑וֹן וַיָּ֧שָׁב דָּוִ֛ד וְכָל־הָעָ֖ם יְרוּשָׁלִָֽם׃ פ

နာ​သန်​၏​ဆုံး​မ​ခြင်း​နှ​င့်​ဒါ​ဝိဒ်​၏​နောင်​တ

1 နောက်​တစ်​ဖန် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်​ကို ဒါ​ဝိဒ်​ထံ​သို့ စေ​လွှတ်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ နာ​သန်​သည်​ဝင်၍၊ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ဤ​မည်​သော​မြို့​တွင် သူ​ဌေး​တစ်​ဦး၊ ဆင်း​ရဲ​သား​တစ်​ဦး​ရှိ​ပါ၏။*ဆာ၊ ၅၁ ခေါင်း​စဉ်။2 သူ​ဌေး​သည် အ​လွန်​များ​စွာ​သော သိုး​နွား​မှ​စ​သည်​တို့​နှင့် ကြွယ်​ဝ​ပြည့်​စုံ​ပါ၏။ 3 ဆင်း​ရဲ​သား​မူ​ကား၊ မိ​မိ​ဝယ်၍ မွေး​စား​သော​သိုး​မ​က​လေး တစ်​ကောင်​တည်း​မှ​တစ်​ပါး တ​ခြား​သော​ဥ​စ္စာ​မ​ရှိ​ပါ။ ထို​သိုး​မ​က​လေး​သည် အ​ရှင်​နှင့်​လည်း​ကောင်း၊ အ​ရှင်၏ သား​သ​မီး​တို့​နှင့်​လည်း​ကောင်း ပေါင်း၍ ကြီး​ပွား၏။ အ​ရှင်၏​အ​စာ​ကို စား​တတ်၏။ အ​ရှင်၏​ရေ​ခွက်၌ သောက်​တတ်၏။ အ​ရှင်၏​ရင်​ခွင်၌​အိပ်၍ သ​မီး​ကဲ့​သို့​ဖြစ်၏။ 4 သူ​ဌေး​အိမ်​သို့ ဧည့်​သည်​တစ်​ဦး​ရောက်၍ သူ​ဌေး​သည် ဧည့်​သည်​ကို​လုပ်​ကျွေး​ဖို့ မိ​မိ​သိုး​နွား​များ​ကို နှ​မြော​သော​ကြောင့် မ​ယူ၊ ဆင်း​ရဲ​သား၏ သိုး​မ​က​လေး​ကို​ယူ၍ ဧည့်​သည်​ကို​လုပ်​ကျွေး​ဖို့ ချက်​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လေ​သော်၊ 5 ဒါ​ဝိဒ်​သည် ထို​သူ​ဌေး​ကို ပြင်း​စွာ​အ​မျက်​ထွက်၍၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း ထို​သို့​ပြု​သော​သူ​သည် အ​မှန်​သေ​ရ​မည်။ 6 က​ရု​ဏာ​စိတ်​မ​ရှိ​ဘဲ ထို​အ​မှု​ကို​ပြု​သော​ကြောင့်၊ ထို​သိုး​မ​က​လေး​အ​တွက် လေး​ဆ​ပြန်​ပေး​ရ​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 7 နာ​သန်​က​လည်း၊ ထို​သူ​သည်​ကား အ​ခြား​သူ​မ​ဟုတ်။ ကိုယ်​တော်​ပင် ဖြစ်​ပါ၏။ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ငါ​သည် ဘိ​သိက်​ပေး၍ သင့်​ကို ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ခန့်​ထား​ပြီ။ ရှော​လု​လက်​မှ​လည်း ကယ်​လွှတ်​ပြီ။ 8 သင့်​သ​ခင်၏ အ​ဆွေ​အ​မျိုး​ကို​လည်း​ကောင်း၊ သင့်​သ​ခင်၏​မ​ယား​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း၊ သင်၏​ရင်​ခွင်၌ ငါ​အပ်​ပေး​ပြီ။ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​နှင့် ယု​ဒ​အ​မျိုး​ကို ငါ​ပေး​ပြီ။ ထို​အ​ရာ​များ​မ​လောက်​လျှင် အ​ခြား​တစ်​ပါး​သော​အ​ရာ​ရာ​တို့​ကို ပေး​ခြင်း​ငှာ ငါ​အ​လို​ရှိ၏။ 9 သင်​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ ပ​ညတ်​တ​ရား​တော်​ကို​မ​ထီ​မဲ့​မြင်​ပြု၍ ရှေ့​တော်၌​ဒု​စ​ရိုက်​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့် ပြု​ဘိ​သ​နည်း။ ဟိ​တ္တိ​လူ၊ ဥ​ရိ​ယ၏​အ​သက်​ကို ဓား​ဖြင့်​သတ်၍ သူ၏​မ​ယား​ကို သိမ်း​လေ​ပြီ​တ​ကား။ ထို​သူ​ကို အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​ဓား​နှင့် သတ်​လေ​ပြီ​တ​ကား။ 10 ယ​ခု​မှာ​သင်​သည် ငါ့​ကို​မ​ထီ​မဲ့​မြင်​ပြု၍ ဟိ​တ္တိ​လူ၊ ဥ​ရိ​ယ၏​မ​ယား​ကို​သိမ်း​သော​ကြောင့်၊ သင့်​အ​ဆွေ​အ​မျိုး​တို့​သည် ဓား​ဘေး​နှင့်​အ​စဉ် တွေ့​ကြုံ​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်။ 11 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင်၌ ရန်​ဘက်​ပြု​သော​သူ​ကို သင်၏​အ​ဆွေ​အ​မျိုး​တို့​အ​ထဲ​က ငါ​ပေါ်​စေ​မည်။ သင့်​မျက်​မှောက်​တွင် သင်၏​မ​ယား​တို့​ကို​ငါ​ယူ၍ သင့်​အိမ်​နီး​ချင်း၌​အပ်​သ​ဖြင့်၊ သူ​သည် နေ​ရှေ့​မှာ သင်၏​မ​ယား​တို့​နှင့် ပေါင်း​ဖော်​လိမ့်​မည်။ 12 သင်​သည် ဤ​အ​မှု​ကို မ​ထင်​မ​ရှား​ပြု​သော်​လည်း၊ နေ​ရှေ့​မှာ​ငါ​လှန်​ပြ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သော​စ​ကား​ကို ပြန်​ကြား​လေ၏။*၂​ရာ၊၁၆:၂၂။13 ဒါ​ဝိဒ်​က​လည်း၊ ငါ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို ပြစ်​မှား​ပါ​ပြီ​ဟု နာ​သန်​အား​ဝန်​ချ၍ နာ​သန်​က၊ အ​သက်​တော်​ကို ချမ်း​သာ​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ကိုယ်​တော်​အ​ပြစ်​ကို ပယ်​တော်​မူ​ပြီ။ 14 သို့​သော်​လည်း ကိုယ်​တော်​သည် ထို​သို့​ပြစ်​မှား​သော​အား​ဖြင့်၊ ကဲ့​ရဲ့​စ​ရာ​အ​ခွင့်​ကြီး​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​ရန်​သူ​တို့​အား​ပေး​သော​ကြောင့်၊ ယ​ခု​မြင်​သော​သား​သည် ဆက်​ဆက်​သေ​ရ​မည်​ဟု ဒါ​ဝိဒ်​အား​လျှောက်​ဆို​ပြီး​လျှင်၊

ဒါ​ဝိဒ်​၏​သား​ငယ်​သေ​ဆုံး​ခြင်း

15 နန်း​တော်​မှ ထွက်​သွား​သော​နောက်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဒဏ်​ခတ်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ ဥ​ရိ​ယ​မ​ယား​တွင် ဖွား​မြင်​သော​ဒါ​ဝိဒ်၏​သား​သည် ပြင်း​စွာ​သော​ဝေ​ဒ​နာ​ကို ခံ​ရ၏။ 16 ဒါ​ဝိဒ်​သည် သူ​ငယ်​အ​တွက် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား တောင်း​ပန်​လေ၏။ အ​စာ​ကို​ရှောင်​လျက်၊ အ​ထဲ​သို့​ဝင်၍ တစ်​ည​လုံး​မြေ​ပေါ်​မှာ အိပ်​လျက်​နေ၏။ 17 နန်း​တော်​သား အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​သည်​ထ၍ ကိုယ်​တော်​ကို ချီ​ကြွ​အံ့​သော​ငှာ ချဉ်း​ကပ်​ကြ​သော်​လည်း၊ ဒါ​ဝိဒ်​သည်​ငြင်း​ပယ်၍ သူ​တို့​နှင့်​အ​တူ အ​စာ​မ​စား​ဘဲ​နေ၏။ 18 ခု​နစ်​ရက်​စေ့​သော် သူ​ငယ်​သေ၏။ ဒါ​ဝိဒ်၏​ကျွန်​တို့​က​လည်း၊ သူ​ငယ်​အ​သက်​ရှင်​စဉ်​အ​ခါ ငါ​တို့​လျှောက်​သော​စ​ကား​ကို နား​ထောင်​တော်​မ​မူ​သည်​ဖြစ်၍၊ သူ​ငယ်​သေ​ကြောင်း​ကို လျှောက်​လျှင် အ​လွန်​ကိုယ်​ကို​ကိုယ် ညှဉ်း​ဆဲ​တော်​မူ​လိမ့်​မည်​ဟု​ဆို​လျက် သူ​ငယ်​သေ​ကြောင်း​ကို မ​လျှောက်​ဝံ့​ကြ။ 19 သို့​ရာ​တွင် ကျွန်​တို့​သည် တိုး​တိုး​ပြော​သော​စ​ကား​ကို ဒါ​ဝိဒ်​သည်​ကြား​လျှင်၊ သူ​ငယ်​သေ​ကြောင်း​ကို​ရိပ်​မိ​သ​ဖြင့်၊ သူ​ငယ်​သေ​ပြီ​လော​ဟု ကျွန်​တို့​ကို မေး​တော်​မူ၏။ သူ​တို့​က​လည်း သေ​ပါ​ပြီ​ဟု လျှောက်​ကြ၏။ 20 ထို​အ​ခါ ဒါ​ဝိဒ်​သည် မြေ​မှ​ထ၍ ရေ​ချိုး​ခြင်း၊ ဆီ​လိမ်း​ခြင်း၊ အ​ဝတ်​လဲ​ခြင်း​ကို ပြု​ပြီး​လျှင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ အိမ်​တော်​သို့​သွား၍ ကိုး​ကွယ်၏။ ထို​နောက် နန်း​တော်​သို့​ပြန်​လာ၍ စား​စ​ရာ​ကို​တောင်း​သော​အ​ခါ၊ ကျွန်​တို့​သည် စား​ပွဲ​တော်​ကို​ပြင်၍ မင်း​ကြီး​သည် စား​တော်​မူ၏။ 21 ကျွန်​တို့​က​လည်း၊ ကိုယ်​တော်​သည် အ​ဘယ်​သို့ ပြု​တော်​မူ​သ​နည်း။ သူ​ငယ်​အ​သက်​ရှင်​စဉ်​အ​ခါ၊ သူ​ငယ်​အ​တွက် အ​စာ​ရှောင်​လျက် ငို​ကြွေး​လျက် နေ​တော်​မူ၏။ သူ​ငယ်​သေ​သော​အ​ခါ ထ၍ စား​တော်​ခေါ်​ပါ​သည်​တ​ကား​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ 22 ဒါ​ဝိဒ်​က၊ သူ​ငယ်​အ​သက်​ရှင်​စဉ်​အ​ခါ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် ငါ့​ကို​သ​နား​တော်​မူ၍၊ သူ​ငယ်​အ​သက်​ကို ချမ်း​သာ​ပေး​တော်​မူ​မည် မ​မူ​မည်​ကို အ​ဘယ်​သူ ဆို​နိုင်​သ​နည်း​ဟု အောက်​မေ့​လျက် ငါ​သည်​အ​စာ​ရှောင်၍ ငို​ကြွေး​လျက်​နေ၏။ 23 ယ​ခု​မှာ သူ​ငယ်​သေ​ပြီ။ အ​ဘယ်​ကြောင့် အ​စာ​ရှောင်​ရ​မည်​နည်း။ သူ​ငယ်​ကို​ပြန်၍ ဆောင်​ခဲ့​နိုင်​သ​လော။ သူ​ရှိ​ရာ​သို့ ငါ​သွား​ရ​မည်။ သူ​သည် ငါ​ရှိ​ရာ​သို့ မ​ပြန်​မ​လာ​ရ​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။

ရှော​လ​မုန်​မွေး​ဖွား​ခြင်း

24 တစ်​ဖန် ဒါ​ဝိဒ်​သည် ခင်​ပွန်း​ဗာ​သ​ရှေ​ဘ​ကို နှစ်​သိမ့်​စေ​သ​ဖြင့်၊ သူ့​ထံ​သို့​ဝင်၍ ဆက်​ဆံ​လေ၏။ သူ​သည်​လည်း သား​ယောက်ျား​ကို ဖွား​မြင်၍ ရှော​လ​မုန်​အ​မည်​ဖြင့် အ​ဘ​မှည့်​လေ၏။ 25 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ထို​သူ​ငယ်​ကို​ချစ်၍​ကျေး​ဇူး​ပြု​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ ပ​ရော​ဖက်​နာ​သန်​ကို စေ​ခိုင်း၍ ယေ​ဒိ​ဒိ​အ​မည်​ဖြင့် မှည့်​တော်​မူ၏။

ရ​ဗ္ဗာ​မြို့​ကို​သိမ်း​ယူ​ခြင်း

26 ယွာ​ဘ​သည်​လည်း အ​မ္မုန်​ပြည်၊ ရ​ဗ္ဗာ​မြို့​ကို​တိုက်၍ မြို့​တော်​ကို​ရ​ပြီး​မှ၊ 27 ဒါ​ဝိဒ်​ထံ​တော်​သို့ လူ​ကို​စေ​လွှတ်၍၊ ကျွန်​တော်​သည် ရ​ဗ္ဗာ​မြို့​ကို​တိုက်၍ ကန်​တော်​ရှိ​ရာ​မြို့​ကို​ရ​ပါ​ပြီ။ 28 ယ​ခု​မှာ ကြွင်း​သော​လူ​တို့​ကို စု​ဝေး​စေ​သ​ဖြင့်၊ မြို့​နား​မှာ တပ်​တော်​ချ၍ တိုက်​ယူ​တော်​မူ​ပါ။ သို့​မ​ဟုတ် ကျွန်​တော်​ယူ၍ ကျွန်​တော်​အ​မည်​ဖြင့် မြို့​ကို သ​မုတ်​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ 29 ဒါ​ဝိဒ်​သည် လူ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို စု​ဝေး​စေ​သ​ဖြင့်၊ ရ​ဗ္ဗာ​မြို့​သို့ ချီ​သွား၍ တိုက်​ယူ​လေ၏။ 30 မင်း​ကြီး၏​သ​ရ​ဖူ​ကို​ချွတ်​ယူ၍ ခေါင်း​တော်​ပေါ် မှာ​တင်​ကြ၏။ သ​ရ​ဖူ​အ​ချိန်​ကား ကျောက်​မြတ်​ကို​မ​ဆို​ဘဲ ရွှေ​အ​ခွက်​တစ်​ဆယ် ရှိ​သ​တည်း။ မြို့၌​လု​ယူ​သော ဥ​စ္စာ​အ​များ​ကို​လည်း ထုတ်​လေ၏။ 31 မြို့​သား​တို့​ကို​လည်း ထုတ်​ဆောင်၍ လွှ​တိုက်​မှု၊ သံ​ထွန်၊ သံ​ပု​ဆိန်​နှင့်​အ​လုပ်​မှု​ကို လုပ်​စေ၍ အုတ်​ဖို၌​လည်း ကျင်​လည်​စေ၏။ ထို​သို့ ဒါ​ဝိဒ်​သည် အ​မ္မုန်​မြို့​သူ ရွာ​သား​အ​ပေါင်း​တို့၌ ပြု​ပြီး​မှ၊ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​နှင့်​အ​တူ ယေ​ရု​ရှလင်​မြို့​သို့ ပြန်​လေ၏။