2 Samuel 3

1 וַתְּהִ֤י הַמִּלְחָמָה֙ אֲרֻכָּ֔ה בֵּ֚ין בֵּ֣ית שָׁא֔וּל וּבֵ֖ין בֵּ֣ית דָּוִ֑ד וְדָוִד֙ הֹלֵ֣ךְ וְחָזֵ֔ק וּבֵ֥ית שָׁא֖וּל הֹלְכִ֥ים וְדַלִּֽים׃ ס 2 וילדו לְדָוִ֛ד בָּנִ֖ים בְּחֶבְר֑וֹן וַיְהִ֤י בְכוֹרוֹ֙ אַמְנ֔וֹן לַאֲחִינֹ֖עַם הַיִּזְרְעֵאלִֽת׃ 3 וּמִשְׁנֵ֣הוּ כִלְאָ֔ב לאביגל אֵ֖שֶׁת נָבָ֣ל הַֽכַּרְמְלִ֑י וְהַשְּׁלִשִׁי֙ אַבְשָׁל֣וֹם בֶּֽן־מַעֲכָ֔ה בַּת־תַּלְמַ֖י מֶ֥לֶךְ גְּשֽׁוּר׃ 4 וְהָרְבִיעִ֖י אֲדֹנִיָּ֣ה בֶן־חַגִּ֑ית וְהַחֲמִישִׁ֖י שְׁפַטְיָ֥ה בֶן־אֲבִיטָֽל׃ 5 וְהַשִּׁשִּׁ֣י יִתְרְעָ֔ם לְעֶגְלָ֖ה אֵ֣שֶׁת דָּוִ֑ד אֵ֛לֶּה יֻלְּד֥וּ לְדָוִ֖ד בְּחֶבְרֽוֹן׃ פ 6 וַיְהִ֗י בִּֽהְיוֹת֙ הַמִּלְחָמָ֔ה בֵּ֚ין בֵּ֣ית שָׁא֔וּל וּבֵ֖ין בֵּ֣ית דָּוִ֑ד וְאַבְנֵ֛ר הָיָ֥ה מִתְחַזֵּ֖ק בְּבֵ֥ית שָׁאֽוּל׃ 7 וּלְשָׁא֣וּל פִּלֶ֔גֶשׁ וּשְׁמָ֖הּ רִצְפָּ֣ה בַת־אַיָּ֑ה וַיֹּ֨אמֶר֙ אֶל־אַבְנֵ֔ר מַדּ֥וּעַ בָּ֖אתָה אֶל־פִּילֶ֥גֶשׁ אָבִֽי׃ 8 וַיִּחַר֩ לְאַבְנֵ֨ר מְאֹ֜ד עַל־דִּבְרֵ֣י אִֽישׁ־בֹּ֗שֶׁת וַיֹּ֨אמֶר֙ הֲרֹ֨אשׁ כֶּ֥לֶב אָנֹ֘כִי֮ אֲשֶׁ֣ר לִֽיהוּדָה֒ הַיּ֨וֹם אֶֽעֱשֶׂה־חֶ֜סֶד עִם־בֵּ֣ית ׀ שָׁא֣וּל אָבִ֗יךָ אֶל־אֶחָיו֙ וְאֶל־מֵ֣רֵעֵ֔הוּ וְלֹ֥א הִמְצִיתִ֖ךָ בְּיַד־דָּוִ֑ד וַתִּפְקֹ֥ד עָלַ֛י עֲוֺ֥ן הָאִשָּׁ֖ה הַיּֽוֹם׃ 9 כֹּֽה־יַעֲשֶׂ֤ה אֱלֹהִים֙ לְאַבְנֵ֔ר וְכֹ֖ה יֹסִ֣יף ל֑וֹ כִּ֗י כַּאֲשֶׁ֨ר נִשְׁבַּ֤ע יְהוָה֙ לְדָוִ֔ד כִּֽי־כֵ֖ן אֶֽעֱשֶׂה־לּֽוֹ׃ 10 לְהַֽעֲבִ֥יר הַמַּמְלָכָ֖ה מִבֵּ֣ית שָׁא֑וּל וּלְהָקִ֞ים אֶת־כִּסֵּ֣א דָוִ֗ד עַל־יִשְׂרָאֵל֙ וְעַל־יְהוּדָ֔ה מִדָּ֖ן וְעַד־בְּאֵ֥ר שָֽׁבַע׃ 11 וְלֹֽא־יָכֹ֣ל ע֔וֹד לְהָשִׁ֥יב אֶת־אַבְנֵ֖ר דָּבָ֑ר מִיִּרְאָת֖וֹ אֹתֽוֹ׃ ס 12 וַיִּשְׁלַח֩ אַבְנֵ֨ר מַלְאָכִ֧ים ׀ אֶל־דָּוִ֛ד תחתו לֵאמֹ֖ר לְמִי־אָ֑רֶץ לֵאמֹ֗ר כָּרְתָ֤ה בְרִֽיתְךָ֙ אִתִּ֔י וְהִנֵּה֙ יָדִ֣י עִמָּ֔ךְ לְהָסֵ֥ב אֵלֶ֖יךָ אֶת־כָּל־יִשְׂרָאֵֽל׃ 13 וַיֹּ֣אמֶר ט֔וֹב אֲנִ֕י אֶכְרֹ֥ת אִתְּךָ֖ בְּרִ֑ית אַ֣ךְ דָּבָ֣ר אֶחָ֡ד אָנֹכִי֩ שֹׁאֵ֨ל מֵאִתְּךָ֤ לֵאמֹר֙ לֹא־תִרְאֶ֣ה אֶת־פָּנַ֔י כִּ֣י ׀ אִם־לִפְנֵ֣י הֱבִיאֲךָ֗ אֵ֚ת מִיכַ֣ל בַּת־שָׁא֔וּל בְּבֹאֲךָ֖ לִרְא֥וֹת אֶת־פָּנָֽי׃ ס 14 וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־אִֽישׁ־בֹּ֥שֶׁת בֶּן־שָׁא֖וּל לֵאמֹ֑ר תְּנָ֤ה אֶת־אִשְׁתִּי֙ אֶת־מִיכַ֔ל אֲשֶׁר֙ אֵרַ֣שְׂתִּי לִ֔י בְּמֵאָ֖ה עָרְל֥וֹת פְּלִשְׁתִּֽים׃ 15 וַיִּשְׁלַח֙ אִ֣ישׁ בֹּ֔שֶׁת וַיִּקָּחֶ֖הָ מֵ֣עִֽם אִ֑ישׁ מֵעִ֖ם פַּלְטִיאֵ֥ל בֶּן־לוש׃ 16 וַיֵּ֨לֶךְ אִתָּ֜הּ אִישָׁ֗הּ הָל֧וֹךְ וּבָכֹ֛ה אַחֲרֶ֖יהָ עַד־בַּֽחֻרִ֑ים וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֥יו אַבְנֵ֛ר לֵ֥ךְ שׁ֖וּב וַיָּשֹֽׁב׃ 17 וּדְבַר־אַבְנֵ֣ר הָיָ֔ה עִם־זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר גַּם־תְּמוֹל֙ גַּם־שִׁלְשֹׁ֔ם הֱיִיתֶ֞ם מְבַקְשִׁ֧ים אֶת־דָּוִ֛ד לְמֶ֖לֶךְ עֲלֵיכֶֽם׃ 18 וְעַתָּ֖ה עֲשׂ֑וּ כִּ֣י יְהוָ֗ה אָמַ֤ר אֶל־דָּוִד֙ לֵאמֹ֔ר בְּיַ֣ד ׀ דָּוִ֣ד עַבְדִּ֗י הוֹשִׁ֜יעַ אֶת־עַמִּ֤י יִשְׂרָאֵל֙ מִיַּ֣ד פְּלִשְׁתִּ֔ים וּמִיַּ֖ד כָּל־אֹיְבֵיהֶֽם׃ 19 וַיְדַבֵּ֥ר גַּם־אַבְנֵ֖ר בְּאָזְנֵ֣י בִנְיָמִ֑ין וַיֵּ֣לֶךְ גַּם־אַבְנֵ֗ר לְדַבֵּ֞ר בְּאָזְנֵ֤י דָוִד֙ בְּחֶבְר֔וֹן אֵ֤ת כָּל־אֲשֶׁר־טוֹב֙ בְּעֵינֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וּבְעֵינֵ֖י כָּל־בֵּ֥ית בִּנְיָמִֽן׃ 20 וַיָּבֹ֨א אַבְנֵ֤ר אֶל־דָּוִד֙ חֶבְר֔וֹן וְאִתּ֖וֹ עֶשְׂרִ֣ים אֲנָשִׁ֑ים וַיַּ֨עַשׂ דָּוִ֧ד לְאַבְנֵ֛ר וְלַאֲנָשִׁ֥ים אֲשֶׁר־אִתּ֖וֹ מִשְׁתֶּֽה׃ 21 וַיֹּ֣אמֶר אַבְנֵ֣ר אֶל־דָּוִ֡ד אָק֣וּמָה ׀ וְֽאֵלֵ֡כָה וְאֶקְבְּצָה֩ אֶל־אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־כָּל־יִשְׂרָאֵ֗ל וְיִכְרְת֤וּ אִתְּךָ֙ בְּרִ֔ית וּמָ֣לַכְתָּ֔ בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־תְּאַוֶּ֖ה נַפְשֶׁ֑ךָ וַיְּשַׁלַּ֥ח דָּוִ֛ד אֶת־אַבְנֵ֖ר וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם׃ 22 וְהִנֵּה֩ עַבְדֵ֨י דָוִ֤ד וְיוֹאָב֙ בָּ֣א מֵֽהַגְּד֔וּד וְשָׁלָ֥ל רָ֖ב עִמָּ֣ם הֵבִ֑יאוּ וְאַבְנֵ֗ר אֵינֶ֤נּוּ עִם־דָּוִד֙ בְּחֶבְר֔וֹן כִּ֥י שִׁלְּח֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם׃ 23 וְיוֹאָ֛ב וְכָל־הַצָּבָ֥א אֲשֶׁר־אִתּ֖וֹ בָּ֑אוּ וַיַּגִּ֤דוּ לְיוֹאָב֙ לֵאמֹ֔ר בָּֽא־אַבְנֵ֤ר בֶּן־נֵר֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיְשַׁלְּחֵ֖הוּ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם׃ 24 וַיָּבֹ֤א יוֹאָב֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣ה עָשִׂ֑יתָה הִנֵּה־בָ֤א אַבְנֵר֙ אֵלֶ֔יךָ לָמָּה־זֶּ֥ה שִׁלַּחְתּ֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ הָלֽוֹךְ׃ 25 יָדַ֨עְתָּ֙ אֶת־אַבְנֵ֣ר בֶּן־נֵ֔ר כִּ֥י לְפַתֹּתְךָ֖ בָּ֑א וְלָדַ֜עַת אֶת־מוֹצָֽאֲךָ֙ וְאֶת־מבואך וְלָדַ֕עַת אֵ֛ת כָּל־אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֖ה עֹשֶֽׂה׃ 26 וַיֵּצֵ֤א יוֹאָב֙ מֵעִ֣ם דָּוִ֔ד וַיִּשְׁלַ֤ח מַלְאָכִים֙ אַחֲרֵ֣י אַבְנֵ֔ר וַיָּשִׁ֥בוּ אֹת֖וֹ מִבּ֣וֹר הַסִּרָ֑ה וְדָוִ֖ד לֹ֥א יָדָֽע׃ 27 וַיָּ֤שָׁב אַבְנֵר֙ חֶבְר֔וֹן וַיַּטֵּ֤הוּ יוֹאָב֙ אֶל־תּ֣וֹךְ הַשַּׁ֔עַר לְדַבֵּ֥ר אִתּ֖וֹ בַּשֶּׁ֑לִי וַיַּכֵּ֤הוּ שָׁם֙ הַחֹ֔מֶשׁ וַיָּ֕מָת בְּדַ֖ם עֲשָׂה־אֵ֥ל אָחִֽיו׃ 28 וַיִּשְׁמַ֤ע דָּוִד֙ מֵאַ֣חֲרֵי כֵ֔ן וַיֹּ֗אמֶר נָקִ֨י אָנֹכִ֧י וּמַמְלַכְתִּ֛י מֵעִ֥ם יְהוָ֖ה עַד־עוֹלָ֑ם מִדְּמֵ֖י אַבְנֵ֥ר בֶּן־נֵֽר׃ 29 יָחֻ֨לוּ֙ עַל־רֹ֣אשׁ יוֹאָ֔ב וְאֶ֖ל כָּל־בֵּ֣ית אָבִ֑יו וְֽאַל־יִכָּרֵ֣ת מִבֵּ֣ית יוֹאָ֡ב זָ֠ב וּמְצֹרָ֞ע וּמַחֲזִ֥יק בַּפֶּ֛לֶךְ וְנֹפֵ֥ל בַּחֶ֖רֶב וַחֲסַר־לָֽחֶם׃ 30 וְיוֹאָב֙ וַאֲבִישַׁ֣י אָחִ֔יו הָרְג֖וּ לְאַבְנֵ֑ר עַל֩ אֲשֶׁ֨ר הֵמִ֜ית אֶת־עֲשָׂהאֵ֧ל אֲחִיהֶ֛ם בְּגִבְע֖וֹן בַּמִּלְחָמָֽה׃ פ 31 וַיֹּאמֶר֩ דָּוִ֨ד אֶל־יוֹאָ֜ב וְאֶל־כָּל־הָעָ֣ם אֲשֶׁר־אִתּ֗וֹ קִרְע֤וּ בִגְדֵיכֶם֙ וְחִגְר֣וּ שַׂקִּ֔ים וְסִפְד֖וּ לִפְנֵ֣י אַבְנֵ֑ר וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֔ד הֹלֵ֖ךְ אַחֲרֵ֥י הַמִּטָּֽה׃ 32 וַיִּקְבְּר֥וּ אֶת־אַבְנֵ֖ר בְּחֶבְר֑וֹן וַיִשָּׂ֧א הַמֶּ֣לֶךְ אֶת־קוֹל֗וֹ וַיֵּבְךְּ֙ אֶל־קֶ֣בֶר אַבְנֵ֔ר וַיִּבְכּ֖וּ כָּל־הָעָֽם׃ פ 33 וַיְקֹנֵ֥ן הַמֶּ֛לֶךְ אֶל־אַבְנֵ֖ר וַיֹּאמַ֑ר הַכְּמ֥וֹת נָבָ֖ל יָמ֥וּת אַבְנֵֽר׃ 34 יָדֶ֣ךָ לֹֽא־אֲסֻר֗וֹת וְרַגְלֶ֨יךָ֙ לֹא־לִנְחֻשְׁתַּ֣יִם הֻגָּ֔שׁוּ כִּנְפ֛וֹל לִפְנֵ֥י בְנֵֽי־עַוְלָ֖ה נָפָ֑לְתָּ וַיֹּסִ֥פוּ כָל־הָעָ֖ם לִבְכּ֥וֹת עָלָֽיו׃ 35 וַיָּבֹ֣א כָל־הָעָ֗ם לְהַבְר֧וֹת אֶת־דָּוִ֛ד לֶ֖חֶם בְּע֣וֹד הַיּ֑וֹם וַיִּשָּׁבַ֨ע דָּוִ֜ד לֵאמֹ֗ר כֹּ֣ה יַעֲשֶׂה־לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יֹסִ֔יף כִּ֣י אִם־לִפְנֵ֧י בֽוֹא־הַשֶּׁ֛מֶשׁ אֶטְעַם־לֶ֖חֶם א֥וֹ כָל־מְאֽוּמָה׃ 36 וְכָל־הָעָ֣ם הִכִּ֔ירוּ וַיִּיטַ֖ב בְּעֵֽינֵיהֶ֑ם כְּכֹל֙ אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֣ה הַמֶּ֔לֶךְ בְּעֵינֵ֥י כָל־הָעָ֖ם טֽוֹב׃ 37 וַיֵּדְע֧וּ כָל־הָעָ֛ם וְכָל־יִשְׂרָאֵ֖ל בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא כִּ֣י לֹ֤א הָיְתָה֙ מֵֽהַמֶּ֔לֶךְ לְהָמִ֖ית אֶת־אַבְנֵ֥ר בֶּן־נֵֽר׃ פ 38 וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ אֶל־עֲבָדָ֑יו הֲל֣וֹא תֵדְע֔וּ כִּי־שַׂ֣ר וְגָד֗וֹל נָפַ֛ל הַיּ֥וֹם הַזֶּ֖ה בְּיִשְׂרָאֵֽל׃ 39 וְאָנֹכִ֨י הַיּ֥וֹם רַךְ֙ וּמָשׁ֣וּחַ מֶ֔לֶךְ וְהָאֲנָשִׁ֥ים הָאֵ֛לֶּה בְּנֵ֥י צְרוּיָ֖ה קָשִׁ֣ים מִמֶּ֑נִּי יְשַׁלֵּ֧ם יְהוָ֛ה לְעֹשֵׂ֥ה הָרָעָ֖ה כְּרָעָתֽוֹ׃ פ

1 ရှော​လု​အ​မျိုး​နှင့် ဒါ​ဝိဒ်​အ​မျိုး​တို့​သည် ကြာ​မြင့်​စွာ​စစ်​တိုက်၍၊ ဒါ​ဝိဒ်​သည် အား​တိုး​ပွား​လျက်၊ ရှော​လု​အ​မျိုး​သည် အား​ရွေ့​လျော့​လျက်​ရှိ​ကြ၏။

ဒါ​ဝိဒ်​၏​သား​တော်​များ

2 ဟေ​ဗြုန်​မြို့၌ ဒါ​ဝိဒ်​မြင်​သော​သား​တို့​တွင် သား​ဦး​ကား၊ ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သူ အ​ဟိ​နောင်​တွင်​မြင်​သော​သား အာ​မ​နုန်​တည်း။ 3 ဒု​တိ​ယ​သား​ကား၊ နာ​ဗ​လ​မ​ယား၊ က​ရ​မေ​လ​မြို့​သူ အ​ဘိ​ဂဲ​လ​တွင်​မြင်​သော​သား ခိ​လပ်​တည်း။ တ​တိ​ယ​သား​ကား၊ ဂေ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​တာ​လ​မဲ​သ​မီး မာ​ခါ၏​သား အ​ဗ​ရှ​လုံ​တည်း။ 4 စ​တု​တ္တ​သား​ကား၊ ဟ​ဂ္ဂိတ်၏​သား အ​ဒေါ​နိ​ယ​တည်း။ ပ​ဥ္စ​မ​သား​ကား၊ အ​ဘိ​တ​လ၏​သား ရှေ​ဖ​တိ​တည်း။ 5 ဆ​ဋ္ဌ​မ​သား​ကား၊ မြောက်​သား​တော် ဧ​ဂ​လာ​တွင်​မြင်​သော​သား ဣ​သ​ရံ​တည်း။ ဤ​ရွေ့​ကား၊ ဟေ​ဗြုန်​မြို့၌ ဒါ​ဝိဒ်​မြင်​သော​သား​တည်း။

ဒါ​ဝိဒ်​ဘက်​သို့​အာ​ဗ​နာ​ဝင်​ရောက်​လာ​ခြင်း

6 ရှော​လု​အ​မျိုး​နှင့်​ဒါ​ဝိဒ်​အ​မျိုး စစ်​တိုက်​ကြ​စဉ်​အ​ခါ၊ အာ​ဗ​နာ​သည် ရှော​လု​အ​မျိုး​ဘက်​မှာ ကိုယ်​ကို​ခိုင်​မာ​စေ၏။ 7 ရှော​လု၌ အဲ​အာ၏​သ​မီး​ရိ​ဇ​ပ​မည်​သော မ​ယား​ငယ်​တစ်​ယောက်​ရှိ၏။ ဣ​ရှ​ဗော​ရှက်​က၊ သင်​သည် ငါ့​အ​ဘ၏​မ​ယား​ငယ်​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့်​သိမ်း​သ​နည်း​ဟု အာ​ဗ​နာ​အား​ဆို​လျှင်၊ 8 ထို​စ​ကား​ကြောင့် အာ​ဗ​နာ​သည် အ​လွန်​စိတ်​ဆိုး​လျက်၊ ငါ​သည် ယု​ဒ​အ​မျိုး​ကို​ဆီး​တား၍ သင့်​အ​ဘ​ရှော​လု​အ​မျိုး​နှင့် ညီ​အစ်​ကို​အ​ဆွေ​ခင်​ပွန်း​တို့​အား ယ​နေ့​တိုင်​အောင် ကျေး​ဇူး​ပြု​သ​ဖြင့် သင့်​ကို​ဒါ​ဝိဒ်​လက်​သို့ မ​အပ်​နှံ​ဘဲ​နေ​သော်၊ သင်​သည်​ငါ့​ကို ခွေး၏​ဦး​ခေါင်း​ကဲ့​သို့​သာ​မှတ်၍ ထို​မိန်း​မ​အ​တွက် ယ​နေ့​အ​ပြစ်​တင်​ရ​မည်​လော။ 9 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် နိုင်​ငံ​တော်​ကို ရှော​လု​အ​မျိုး​မှ​နုတ်၍ 10 ဒါ​ဝိဒ်၏​အာ​ဏာ​တော်​ကို ဒန်​မြို့​မှ​စ၍ ဗေ​ရ​ရှေ​ဘ​မြို့​တိုင်​အောင် ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်၊ ယု​ဒ​ပြည်​အ​ရပ်​ရပ်​တို့၌ တည်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ဒါ​ဝိဒ်​အား​ပြု​မည်​ဟု ကျိန်​ဆို​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ ငါ​လည်း ဒါ​ဝိဒ်​အား​မ​ပြု​ဘဲ​နေ​လျှင်၊ ထို​မျှ​မ​က ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် အာ​ဗ​နာ​အား​ပြု​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော​ဟု ဆို​သော​ကြောင့်၊*၁​ရာ၊၁၅:၂၈။11 ဣ​ရှ​ဗော​ရှက်​သည် ကြောက်၍ စ​ကား​တစ်​ခွန်း​ကို​မျှ မ​ပြန်​ဝံ့။

12 ထို​နောက် အာ​ဗ​နာ​သည် မိ​မိ​အ​တွက် သံ​တ​မန်​တို့​ကို ဒါ​ဝိဒ်​ထံ​သို့​စေ​လွှတ်၍၊ ပြည့်​ရှင်​မင်း​ကား အ​ဘယ်​သူ​နည်း။ ကျွန်​တော်​နှင့် မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ဖွဲ့​တော်​မူ​ပါ။ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​အ​ပေါင်း​တို့​ကို ကိုယ်​တော်​ထံ​သို့ ပြောင်း​လဲ​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ကျွန်​တော်​သည် ကိုယ်​တော်​ဘက်​သို့ ဝင်​စား​ပါ​မည်​ဟု လျှောက်​ဆို၏။ 13 ဒါ​ဝိဒ်​က​လည်း ကောင်း​ပြီ။ သင်​နှင့်​ငါ မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ဖွဲ့​မည်။ သို့​ရာ​တွင် ငါ​တောင်း​စ​ရာ​တစ်​ခု​ရှိ၏။ ငါ့​မျက်​နှာ​ကို​မြင်​အံ့​သော​ငှာ လာ​သော​အ​ခါ၊ ရှော​လု​သ​မီး မိ​ခါ​လ​ကို​ဆောင်​ခဲ့​ရ​မည်။ သို့​မ​ဟုတ် ငါ့​မျက်​နှာ​ကို​မ​မြင်​ရ​ဟု ပြန်​ဆို၏။ 14 ဒါ​ဝိဒ်​သည်​လည်း သံ​တ​မန်​တို့​ကို ရှော​လု​သား ဣ​ရှ​ဗော​ရှက်​ထံ​သို့ စေ​လွှတ်၍၊ ငါ​သည် ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​အ​ရေ​ဖျား​တစ်​ရာ​နှင့် ဝယ်​ယူ​သော ငါ့​မ​ယား​မိ​ခါ​လ​ကို အပ်​လိုက်​ရ​မည်​ဟု မှာ​လိုက်​သည်​အ​တိုင်း၊*၁​ရာ၊၁၈:၂၇။15 ဣ​ရှ​ဗော​ရှက်​သည် စေ​လွှတ်၍ ထို​မိန်း​မ​ကို သူ၏​လင် လဲ​ရှ၏​သား​ဖာ​လ​တိ​လက်​မှ နုတ်​ယူ​လေ၏။ 16 သူ၏​လင်​သည် ငို​ကြွေး​လျက် သူ့​နောက်​သို့ ဗာ​ဟု​ရိမ်​မြို့​တိုင်​အောင်​လိုက်​လေ၏။ အာ​ဗ​နာ​က​လည်း ပြန်​သွား​တော့​ဟု​ဆို​သော် ပြန်​သွား​ရ၏။

17 အာ​ဗ​နာ​သည်​လည်း၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​နှင့် တိုင်​ပင်​လျက်၊ သင်​တို့​သည် အ​ထက်​က ဒါ​ဝိဒ်​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ချီး​မြှောက်​ချင်​သော​စိတ်​ရှိ​ကြ​သည်​ဖြစ်၍၊ 18 ယ​ခု ချီး​မြှောက်​ကြ​လော့။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က၊ ငါ့​ကျွန်​ဒါ​ဝိဒ်​လက်​ဖြင့် ငါ၏​လူ​ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​လက်​မှ​လည်း​ကောင်း၊ ရန်​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​လက်​မှ​လည်း​ကောင်း၊ ငါ​ကယ်​နုတ်​မည်​ဟု ဒါ​ဝိဒ်​အ​ဖို့ မိန့်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု ဆို​လေ၏။ 19 တစ်​ဖန် အာ​ဗ​နာ​သည် ဗင်္ယာ​မိန်​အ​မျိုး​သား​တို့​ကို​လည်း သွေး​ဆောင်​လေ၏၊ နောက်​တစ်​ဖန် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး အ​လို​ရှိ​သ​မျှ​အ​ရာ၊ ဗင်္ယာ​မိန်​အ​မျိုး​တ​ညီ​တ​ညွတ်​တည်း အ​လို​ရှိ​သ​မျှ​သော​အ​ရာ​တို့​ကို ဟေ​ဗြုန်​မြို့၌ ဒါ​ဝိဒ်​အား ပြန်​လျှောက်​ခြင်း​ငှာ​သွား၍၊ 20 လူ​နှစ်​ကျိပ်​ပါ​လျက် ဒါ​ဝိဒ်​ရှိ​ရာ​ဟေ​ဗြုန်​မြို့​သို့​ရောက်​သ​ဖြင့်၊ ဒါ​ဝိဒ်​သည်​ပွဲ​လုပ်၍ အာ​ဗ​နာ​နှင့် သူ၏​လူ​တို့​ကို ကျွေး၏။ 21 အာ​ဗ​နာ​က​လည်း၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကိုယ်​တော်​နှင့် မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ဖွဲ့​စေ​ခြင်း​ငှာ​လည်း​ကောင်း၊ ကိုယ်​တော်​သည် အ​လို​တော်​ရှိ​သ​မျှ​အ​တိုင်း​စိုး​စံ​စေ​ခြင်း​ငှာ​လည်း​ကောင်း၊ ကျွန်​တော်​ထ​သွား၍ ထို​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို ကျွန်​တော်​သ​ခင်၊ ကျွန်​တော်​ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်၌ စု​ဝေး​စေ​ပါ​မည်​ဟု​လျှောက်​ပြီး​မှ၊ ဒါ​ဝိဒ်​လွှတ်​လိုက်၍ သူ​သည် ငြိမ်​ဝပ်​စွာ​သွား​လေ၏။

အာ​ဗ​နာ​အ​သတ်​ခံ​ရ​ခြင်း

22 ထို​အ​ခါ ယွာ​ဘ​နှင့် ဒါ​ဝိဒ်၏​ကျွန်​တို့​သည် ရန်​သူ​အ​လုံး​အ​ရင်း​ကို လိုက်​ရာ​မှ​ပြန်​လာ၍၊ လက်​ရ​ဥ​စ္စာ​များ​ကို​ယူ​ခဲ့​ကြ၏။ အာ​ဗ​နာ​သည် ဒါ​ဝိဒ်​နှင့်​အ​တူ ဟေ​ဗြုန်​မြို့၌ မ​ရှိ။ ဒါ​ဝိဒ်​သည် လွှတ်​လိုက်၍ သူ​သည်​ငြိမ်​ဝပ်​စွာ သွား​နှင့်​ပြီ။ 23 ယွာ​ဘ​နှင့် သူ၌​ပါ​သော စစ်​သူ​ရဲ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ရောက်​ကြ​သော​အ​ခါ၊ နေ​ရ၏​သား အာ​ဗ​နာ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်​သို့ လာ​ပြီ။ ရှင်​ဘု​ရင်​သည်​လည်း လွှတ်​လိုက်၍၊ သူ​သည်​ငြိမ်​ဝပ်​စွာ​သွား​ပြီ​ဟု ယွာ​ဘ​အား​ကြား​ပြော​လျှင်၊ 24 ယွာ​ဘ​သည် ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​တော်​သို့​ဝင်၍၊ ကိုယ်​တော်​သည် အ​ဘယ်​သို့​ပြု​တော်​မူ​သ​နည်း။ အာ​ဗ​နာ​သည် အ​ထံ​တော်​သို့​လာ​ပြီး​မှ တစ်​ဖန် အ​လွတ်​သွား​စေ​ခြင်း​ငှာ အ​ဘယ်​ကြောင့် လွှတ်​လိုက်​တော်​မူ​သ​နည်း။ 25 နေ​ရ၏​သား အာ​ဗ​နာ​သည် ကိုယ်​တော်​ကို​လှည့်​စား၍ ကိုယ်​တော်​ထွက်​ဝင်​တော်​မူ​ခြင်း၊ စီ​ရင်​တော်​မူ​ခြင်း​အ​လုံး​စုံ​ကို သိ​အံ့​သော​ငှာ​သာ လာ​သည်​ကို ကိုယ်​တော်​သိ​တော်​မူ၏​ဟု လျှောက်​ပြီး​လျှင်၊ 26 အ​ထံ​တော်​က​ထွက်၍ အာ​ဗ​နာ​နောက်​သို့ တ​မန်​တို့​ကို​စေ​လွှတ်​လျက်၊ သိ​ရ​ရေ​တွင်း​မှ ခေါ်​လေ၏။ ထို​အ​မှု​ကို ဒါ​ဝိဒ်​မ​သိ။ 27 အာ​ဗ​နာ​သည် ဟေ​ဗြုန်​မြို့​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ ယွာ​ဘ​သည် အ​သင့်​အ​တင့်​နှုတ်​ဆက်​ခြင်း​ငှာ၊ မြို့​တံ​ခါး​နား​သို့ ခေါ်​ပြီး​လျှင်၊ ညီ​အာ​သ​ဟေ​လ သေ​သည်​အ​တွက် သူ၏​ဝမ်း​ကို​ထိုး၍ သူ​သည်​လည်း​သေ၏။

28 ထို​နောက်​ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကြား​သော​အ​ခါ၊ နေ​ရ၏​သား အာ​ဗ​နာ​ကို သတ်​သော​အ​ပြစ်​နှင့် ငါ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ လွတ်​ပါ​စေ။ ငါ့​နိုင်​ငံ လွတ်​ပါ​စေ။ 29 ယွာ​ဘ​ခေါင်း၊ သူ့​အ​ဆွေ​အ​မျိုး​အ​ပေါင်း​တို့၏ ခေါင်း​ပေါ်​သို့ ရောက်​ပါ​စေ။ ယွာ​ဘ၏​အ​ဆွေ​အ​မျိုး၌ ရိ​နာ​စွဲ​သော​သူ၊ နူ​နာ​စွဲ​သော​သူ၊ ကျော​ကုန်း​သော​သူ၊ ဓား​ဖြင့်​သေ​သော​သူ၊ ငတ်​မွတ်​သော​သူ မ​ပြတ်​စေ​နှင့်​ဟု မြွက်​ဆို၏။ 30 ထို​သို့​ယွာ​ဘ​နှင့် ညီ​အ​ဘိ​ရှဲ​သည် အာ​ဗ​နာ​ကို​သတ်၏။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ သူ​တို့​ညီ အာ​သ​ဟေ​လ​ကို ဂိ​ဗောင်​စစ်​တိုက်​ပွဲ၌ အာ​ဗ​နာ​သတ်​သ​တည်း။

အာ​ဗ​နာ​ကို​သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း

31 ဒါ​ဝိဒ်​က​လည်း၊ ယွာ​ဘ​နှင့် မိ​မိ၌​ရှိ​သော​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​အား၊ သင်​တို့​အ​ဝတ်​ကို​ဆုတ်၍ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​လျက်၊ အာ​ဗ​နာ​အ​တွက် ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ခြင်း​ကို ပြု​ကြ​လော့​ဟု အ​မိန့်​တော်​ရှိ၍ ကိုယ်​တော်​တိုင် မ​သာ​လိုက်​လေ၏။ 32 အာ​ဗ​နာ​ကို​ဟေ​ဗြုန်​မြို့၌ သင်္ဂြိုဟ်​ကြ၏။ သင်္ချိုင်း​အ​နား​မှာ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် အ​သံ​ကို​လွှင့်၍ ငို​ကြွေး၏။ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည်​လည်း ငို​ကြွေး​ကြ၏။ 33 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် အာ​ဗ​နာ​အ​တွက် မြည်​တမ်း​သည်​ကား၊ အာ​ဗ​နာ​သည် လူ​မိုက်​ကဲ့​သို့​သေ​သ​လော။ 34 သင်၏​လက်​ကို​မ​ချည်၊ သံ​ချေ​ချင်း​မ​ခတ်​ဘဲ လူ​ဆိုး​လက်​ဖြင့် သေ​သ​ကဲ့​သို့ သေ​ရှာ​ပါ​ပြီ​တ​ကား​ဟု မြွက်​ဆို၏။ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည်​လည်း တစ်​ဖန် ငို​ကြွေး​ကြ၏။ 35 မိုး​မ​ချုပ်​မီ ဒါ​ဝိဒ်​သည် စား​တော်​ခေါ်​မည်​အ​ကြောင်း လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ချဉ်း​ကပ်​ကြ​သော်​လည်း၊ ဒါ​ဝိဒ်​က၊ နေ​မ​ဝင်​မီ မုန့်​အ​စ​ရှိ​သော စား​စ​ရာ​တစ်​စုံ​တစ်​ခု​ကို ငါ​မြည်း​စမ်း​လျှင်၊ ထို​မျှ​မ​က ငါ၌ ဘု​ရား​သ​ခင်​ပြု​တော်​မူ​စေ​သ​တည်း​ဟု ကျိန်​ဆို၏ 36 ထို​အ​မှု​ကို လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည်​မှတ်၍ နှစ်​သက်​ကြ၏။ ပြု​တော်​မူ​သ​မျှ​တို့​ကို​လည်း လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် နှစ်​သက်​ကြ၏။ 37 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် နေ​ရ၏​သား​အာ​ဗ​နာ​ကို သတ်​စေ​ခြင်း​ငှာ​အ​လို​မ​ရှိ​ဟု ထို​နေ့၌ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​များ​နှင့် လူ​များ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် သိ​နား​လည်​ကြ၏။ 38 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၌ မင်း​သား​ဖြစ်​သော​သူ၊ ကြီး​မြတ်​သော​သူ​တစ်​ပါး​သည် ယ​နေ့​ဆုံး​ကြောင်း​ကို သင်​တို့​မ​သိ​သ​လော။ 39 ငါ​သည် ဘိ​သိက်​ခံ​ရ၍ ရှင်​ဘု​ရင်​ဖြစ်​သော်​လည်း ယ​နေ့​အား​နည်း၏။ ဇေ​ရု​ယာသား​ဖြစ်​သော ဤ​သူ​တို့​သည် ငါ့​ထက်​လွန်၍ အား​ကြီး​ကြ၏။ မ​တ​ရား​သ​ဖြင့် ပြု​သော​သူ​ကို မိ​မိ​အ​ပြစ်​နှင့်​အ​လျောက် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ပေး​ဆပ်​တော်​မူ​စေ​သ​တည်း​ဟု မိ​မိ​ကျွန်​တို့​အား မိန့်​တော်​မူ၏။