13 พนองทงหลาย ขาพเจาไมถอวาขาพเจาไดฉวยไวไดแลว แตขาพเจาทำอยางหนง คอลมสงทผานพนมาแลวเสย และโนมตวออกไปหาสงทอยขางหนา14 ขาพเจากำลงบากบนมงไปสหลกชย เพอจะไดรบรางวลซงพระเจาไดทรงเรยกจากเบองบนใหเราไปรบในพระเยซครสต

12 มใชวาขาพเจาไดแลว หรอสำเรจแลว แตขาพเจากำลงบากบนมงไป เพอขาพเจาจะไดฉวยเอาตามอยางทพระเยซครสตไดทรงฉวยขาพเจาไวเปนของพระองคแลว13 พนองทงหลาย ขาพเจาไมถอวาขาพเจาไดฉวยไวไดแลว แตขาพเจาทำอยางหนง คอลมสงทผานพนมาแลวเสย และโนมตวออกไปหาสงทอยขางหนา14 ขาพเจากำลงบากบนมงไปสหลกชย เพอจะไดรบรางวลซงพระเจาไดทรงเรยกจากเบองบนใหเราไปรบในพระเยซครสต15 เหตฉะนนใหเราซงเปนผใหญแลวมใจคดอยางนน และถาทานคดอยางอน พระเจากจะทรงโปรดสำแดงสงนใหแกทานดวย

17 เหตฉะนนถาผใดอยในพระครสต ผนนกเปนคนทถกสรางใหมแลว สงสารพดทเกาๆกลวงไป ดเถด กลายเปนสงใหมทงนน

3 จงถวายสรรเสรญแดพระเจาพระบดาแหงพระเยซครสตองคพระผเปนเจาของเรา ผไดทรงพระมหากรณาแกเรา ทรงโปรดใหเราบงเกดใหม เขาสความหวงใจอนมชวตอย โดยการคนพระชนมจากความตายของพระเยซครสต

10 ขาแตพระเจา ขอทรงสรางใจสะอาดภายในขาพระองค และฟนนำใจทหนกแนนขนใหมภายในขาพระองค11 ขออยาทรงเหวยงขาพระองคไปเสยจากเบองพระพกตรพระองค และขออยาทรงนำพระวญญาณบรสทธของพระองคไปจากขาพระองค

7 จงสงบอยตอพระเยโฮวาห และเพยรรอคอยพระองคอย อยาใหใจของทานเดอดรอนเพราะเหตผทเจรญตามทางของเขา หรอเพราะเหตผทกระทำตามอบายชว

8 ขอเชญชมดแลวจะเหนวาพระเยโฮวาหประเสรฐ คนทวางใจในพระองคกเปนสข

31 แตเขาทงหลายผรอคอยพระเยโฮวาหจะเสรมเรยวแรงใหม เขาจะบนขนดวยปกเหมอนนกอนทร เขาจะวงและไมเหนดเหนอย เขาจะเดนและไมออนเปลย

11 พระเยโฮวาหตรสวา เพราะเรารแผนงานทเรามไวสำหรบเจา เปนแผนงานเพอสนตภาพ ไมใชเพอทกขภาพ เพอจะใหอนาคตตามทคาดหมายไวแกเจา

25 เราจะเอานำสะอาดพรมเจา และเจาจะสะอาดพนจากมลทนทงหลายของเจา และเราจะชำระเจาจากรปเคารพทงหลายของเจา26 เราจะใหใจใหมแกเจา และเราจะบรรจจตวญญาณใหมไวในเจา เราจะนำใจหนออกไปเสยจากเนอของเจา และจะใหใจเนอแกเจา27 และเราจะใสวญญาณของเราภายในเจา และกระทำใหเจาดำเนนตามกฎเกณฑของเรา และเจาจะรกษาคำตดสนของเราและกระทำตาม

14 แลวจงสวมความรกทบสงเหลานทงหมด เพราะความรกยอมผกพนทกสงไวใหถงซงความสมบรณ15 และจงใหสนตสขแหงพระเจาครอบครองอยในใจของทานทงหลาย ในสนตสขนนทรงเรยกทานทงหลายไวใหเปนกายอนเดยวดวย และทานทงหลายจงขอบพระคณ

11 พระองคทรงกระทำใหสรรพสงงดงามตามฤดกาลของมน พระองคทรงบรรจโลกไวในจตใจของมนษย เพอมนษยจะมองไมเหนวาพระเจาทรงกระทำอะไรไวตงแตเดมจนกาลสดปลาย

10 เพราะแทจรงบดาเหลานนตสอนเราเพยงชวเวลาเลกนอย ตามความเหนดเหนชอบของเขาเทานน แตพระองคไดทรงตสอนเราเพอประโยชนของเรา เพอใหเราไดเขาสวนในความบรสทธของพระองค11 ดงนนการตสอนทกอยางเมอกำลงถกอยนนไมเปนการชนใจเลย แตเปนการเศราใจ แตภายหลงกกระทำใหเกดผลเปนความสขสำราญแกบรรดาคนทตองทนอยนน คอความชอบธรรมนนเอง

13 ดเถด ทานทพดวา "วนนหรอพรงนเราจะเขาไปในเมองนเมองนน และจะอยทนนปหนง และจะคาขายไดกำไร"14 แตวาทานทงหลายไมรวาจะมเหตอะไรเกดขนในพรงน ชวตของทานเปนอะไรเลา กเปนเหมอนหมอกทปรากฏอยแตประเดยวหนงแลวกหายไป15 ทานทงหลายควรจะพดวา "ถาองคพระผเปนเจาทรงโปรด เราจะมชวตอย และจะกระทำสงนหรอสงนน"16 แตเดยวนทานทงหลายภมใจในการอวดอางของตน ความภมใจอยางนเปนความชวทงนน17 เหตฉะนน คนใดทรจกกระทำการด และไมไดกระทำ บาปจงมแกคนนน