1 In finem, pro filiis Core. Psalmus.

2 Omnes gentes, plaudite manibus ;

jubilate Deo in voce exsultationis :

3 quoniam Dominus excelsus, terribilis,

rex magnus super omnem terram.

2 Bonum est confiteri Domino,

et psallere nomini tuo, Altissime :

8 Quia fuisti adjutor meus,

et in velamento alarum tuarum exsultabo.

9 et ipse judicabit orbem terræ in æquitate :

judicabit populos in justitia.

10 Et factus est Dominus refugium pauperi ;

adjutor in opportunitatibus, in tribulatione.

9 Quoniam omnes dies nostri defecerunt,

et in ira tua defecimus.

Anni nostri sicut aranea meditabuntur ;

4 effabuntur et loquentur iniquitatem ;

loquentur omnes qui operantur injustitiam ?

35 Quis ergo nos separabit a caritate Christi ? tribulatio ? an angustia ? an fames ? an nuditas ? an periculum ? an persecutio ? an gladius ? 36 (Sicut scriptum est :

Quia propter te mortificamur tota die :

æstimati sumus sicut oves occisionis.)

37 Sed in his omnibus superamus propter eum qui dilexit nos. 38 Certus sum enim quia neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque fortitudo, 39 neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Jesu Domino nostro.

16 hydria farinæ non defecit, et lecythus olei non est imminutus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Eliæ.

39 et contaminata est in operibus eorum :

et fornicati sunt in adinventionibus suis.

40 Et iratus est furore Dominus in populum suum,

et abominatus est hæreditatem suam.

41 Et tradidit eos in manus gentium ;

et dominati sunt eorum qui oderunt eos.

18 Quoniam ego in flagella paratus sum,

et dolor meus in conspectu meo semper.

19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo,

et cogitabo pro peccato meo.

3 Effundam enim aquas super sitientem,

et fluenta super aridam ;

effundam spiritum meum super semen tuum,

et benedictionem meam super stirpem tuam :

4 quia factus es fortitudo pauperi,

fortitudo egeno in tribulatione sua,

spes a turbine,

umbraculum ab æstu ;

spiritus enim robustorum

quasi turbo impellens parietem.

6 Et tabernaculum erit in umbraculum,

diei ab æstu,

et in securitatem et absconsionem

a turbine et a pluvia.

2 Cum transieris per aquas, tecum ero,

et flumina non operient te ;

cum ambulaveris in igne, non combureris, et flamma non ardebit in te.

8 In omnibus tribulationem patimur, sed non angustiamur : aporiamur, sed non destituimur : 9 persecutionem patimur, sed non derelinquimur : dejicimur, sed non perimus :

7 Bonus Dominus,

et confortans in die tribulationis,

et sciens sperantes in se.

8 Qui ligat aquas in nubibus suis,

ut non erumpant pariter deorsum.

9 Qui tenet vultum solii sui,

et expandit super illud nebulam suam.

10 Terminum circumdedit aquis,

usque dum finiantur lux et tenebræ.

21 A flagello linguæ absconderis,

et non timebis calamitatem cum venerit.

26 Et dicit eis Jesus : Quid timidi estis, modicæ fidei ? Tunc surgens imperavit ventis, et mari, et facta est tranquillitas magna. 27 Porro homines mirati sunt, dicentes : Qualis est hic, quia venti et mare obediunt ei ?

30 Si autem fœnum agri, quod hodie est, et cras in clibanum mittitur, Deus sic vestit, quanto magis vos modicæ fidei ? 31 Nolite ergo solliciti esse, dicentes : Quid manducabimus, aut quid bibemus, aut quo operiemur ?

6 et mulier fugit in solitudinem ubi habebat locum paratum a Deo, ut ibi pascant eam diebus mille ducentis sexaginta.

19 Ecce dedi vobis potestatem calcandi supra serpentes, et scorpiones, et super omnem virtutem inimici : et nihil vobis nocebit.