Pular para o conteúdo
Publicidade

Homem: o que a Bíblia diz sobre sua criação e queda

Criado à imagem de Deus e marcado pela queda

A Bíblia apresenta o homem como uma criatura singular, feita à imagem e semelhança de Deus, mas profundamente afetada pela entrada do pecado no mundo. Em vez de exaltar a autossuficiência humana, a Escritura revela a fragilidade da nossa condição e aponta para a redenção em Jesus Cristo.

Em Gênesis, a criação da humanidade estabelece sua dignidade e sua responsabilidade no cuidado da terra:

Awo Katonda n’agamba nti, "Tukole omuntu mu kifaananyi kyaffe mu ngeri yaffe. Bafugenga ebyennyanja eby’omu nnyanja, n’ebinyonyi eby’omu bbanga, n’ensolo zonna, n’ensi yonna, era bafugenga na buli ekyewalulira ku nsi kyonna."

Bw’atyo Katonda n’atonda omuntu mu kifaananyi kye,

mu kifaananyi kya Katonda mwe yamutondera;

n’abatonda omusajja n’omukazi.(Olubereberye 1:26,27)

A comunhão com o Criador foi rompida quando Adão e Eva desobedeceram e se esconderam da presença divina:

Awo ne bawulira eddoboozi lya Mukama Katonda ng’atambula mu nnimiro, mu budde obuweeweevu. Omusajja n’omukazi ne beekweka mu miti Mukama Katonda aleme okubalaba.(Olubereberye 3:8)

O apóstolo Paulo explica que a desobediência de Adão introduziu o pecado e a morte na experiência humana:

Ekibi kyajja mu nsi olw’omuntu omu, ne kireeta okufa mu nsi. Mu ngeri y’emu olw’okuba nga bonna baayonoona, bonna balifa.(Abaruumi 5:12)

A resposta de Deus a essa ruptura é Cristo, o último Adão, que dá vida espiritual aos que nele creem:

kyekyava kiwandiikibwa nti, "Adamu, omuntu eyasooka, yatondebwa ng’alina obulamu." Kyokka Adamu ow’oluvannyuma ye Mwoyo aleeta obulamu. Naye eky’omwoyo si kye kyasooka, wabula eky’omubiri obubiri kye kyasooka, n’oluvannyuma eky’omwoyo ne kijja. Omuntu eyasooka yava mu ttaka, yakolebwa mu nfuufu. Ye omuntu owookubiri yava mu ggulu. Ng’eyakolebwa mu nfuufu bw’ali, n’abo abaakolebwa mu nfuufu bwe bali. Era nga bwe tufaanana oyo eyakolebwa mu nfuufu, era bwe tutyo bwe tulifaanana oyo eyava mu ggulu.(1 Abakkolinso 15:45-49)

A fragilidade humana e a soberania divina

A Bíblia trata a fragilidade humana com realismo: os dias do homem na terra são breves, marcados por limites e totalmente dependentes de Deus.

Em meio à dor, Jó resume a brevidade e as aflições da existência terrena:

"Omuntu azaalibwa omukazi,

abeera ku nsi akaseera katono era abeera mu kutegana.(Yobu 14:1)

Diante da santidade do Criador, nenhum ser humano pode reivindicar pureza ou justiça própria:

‘Omuntu afa ayinza okuba omutuukirivu okusinga Katonda?

Omuntu ayinza okuba omulongoofu okusinga Omutonzi we?(Yobu 4:17)

Mesmo diante da pequenez do ser humano, Deus não o abandona nem o perde de vista:

Omuntu kye ki ggwe okumugulumiza,

n’omulowoozaako?(Yobu 7:17)

O autor de Hebreus, citando o Salmo 8, lembra que Deus se importa com o homem e coroa a humanidade de glória e honra em Cristo:

Waliwo mu byawandiikibwa, omuntu we yagambira Katonda nti,

"Omuntu kye ki ggwe okumujjukira?

Oba Omwana w’Omuntu ye ani ggwe okumussaako omwoyo?(Abaebbulaniya 2:6)

Salomão ensina que os passos da vida pertencem ao Senhor, superando a capacidade do homem de controlar o próprio caminho:

Amakubo g’omuntu gategekebwa Mukama,

omuntu ayinza atya okutegeera ekkubo lya Mukama?(Engero 20:24)

Os limites humanos e o perigo da autossuficiência

O ser humano tende a confiar nas próprias forças ou na força de outros, mas a Bíblia adverte contra o engano de afastar o coração de Deus.

O profeta Jeremias denuncia a ruína de depositar a esperança final na força humana em vez de confiar no Senhor:

Bw’ati bw’ayogera Mukama nti,

Akolimiddwa oyo eyeesiga omuntu

era eyeesiga omubiri okuba amaanyi ge,

era alina omutima oguva ku Katonda.(Yeremiya 17:5)

Tiago adverte que a indecisão e a falta de fé tornam o homem inconstante em todas as suas atitudes:

Omuntu ng’oyo bw’atasaba na kukkiriza tasuubira Mukama kumuwaayo kintu kyonna. Kubanga omuntu ow’emyoyo ebiri, buli gy’adda tanywererayo.(Yakobo 1:7,8)

Nenhuma atitude humana fica encoberta; os olhos do Senhor observam todos os caminhos:

Kubanga Mukama alaba amakubo g’omuntu gonna,

era n’akebera n’amakubo ge gonna.(Engero 5:21)

O coração humano faz planos e traça objetivos, mas a soberania final de cada resposta pertence a Deus:

Omuntu ateekateeka by’ayagala okukola mu mutima gwe,

Naye okuddamu kuva eri Mukama.(Engero 16:1)

O novo homem em Cristo e o chamado à maturidade

O evangelho chama o homem a abandonar velhos hábitos corrompidos pelo pecado para viver uma nova vida guiada pela verdade, pelo amor e pelo serviço ao próximo.

A conversão exige despojar-se da antiga natureza e revestir-se do novo homem, criado segundo Deus em verdadeira justiça:

kale mwambulemu obulamu obw’omuntu ow’edda, avunda olw’okwegomba okw’obulimba. Mufuuke baggya olw’Omwoyo afuga ebirowoozo byammwe, era mwambale omuntu omuggya, eyatondebwa mu kifaananyi kya Katonda mu butuukirivu ne mu kutukuzibwa okw’amazima.(Abaefeso 4:22-24)

Na cruz, Cristo desfez as divisões entre os povos, criando em si mesmo uma nova humanidade em paz:

Yadibya n’etteeka mu mateeka, alyoke yeetondemu omuntu omuggya ava mu babiri, ng’aleeta emirembe,(Abaefeso 2:15)

A maturidade cristã exige superar atitudes infantis e assumir a responsabilidade de uma vida fundamentada no amor:

Bwe nnali omuto, nayogeranga ng’omuto, nalowoozanga ng’omuto, ne byonna nga mbiraba mu ngeri ya kito. Naye bwe nakula ne ndeka eby’ekito.(1 Abakkolinso 13:11)

Paulo instrui Timóteo como "homem de Deus" a fugir das paixões egoístas e a seguir a justiça, a fé e a mansidão:

Naye ggwe, omuntu wa Katonda, ddukanga ebintu ebyo, ogobererenga obutuukirivu, n’okutya Katonda, n’okukkiriza, n’okwagala, n’okugumiikiriza, n’obuwombeefu.(1 Timoseewo 6:11)

Essa maturidade se manifesta no convívio diário: honrar os homens mais velhos como pais e os mais jovens como irmãos:

Tokambuwaliranga musajja mukulu, wabula omubuuliriranga nga kitaawo. Abavubuka bayisenga nga baganda bo,(1 Timoseewo 5:1)

Seja o primeiro

Este artigo te tocou? Faça uma oração!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.