Resistir
Resistir ao diabo e às forças do mal é um imperativo bíblico. Deus nos deu autoridade, armas espirituais e poder para enfrentar e vencer toda investida do inimigo.
Autoridade em Cristo
Jesus deu aos seus discípulos autoridade sobre todo o poder do inimigo. Em seu nome, temos domínio sobre as trevas.
Dekho, maiṅ ne tum ko sāṅpoṅ aur bichchhuoṅ par chalne kā iḳhtiyār diyā hai. Tum ko dushman kī pūrī tāqat par iḳhtiyār hāsil hai. Kuchh bhī tum ko nuqsān nahīṅ pahuṅchā sakegā.
72 shāgird lauṭ āe. Wuh bahut ḳhush the aur kahne lage, "Ḳhudāwand, jab ham āp kā nām lete haiṅ to badrūheṅ bhī hamāre tābe ho jātī haiṅ."
Is ke bād Īsā ne apne bārah shāgirdoṅ ko ikaṭṭhā karke unheṅ badrūhoṅ ko nikālne aur marīzoṅ ko shafā dene kī quwwat aur iḳhtiyār diyā.
Phir Īsā ne apne bārah rasūloṅ ko bulā kar unheṅ nāpāk rūh nikālne aur har qism ke marz aur alālat se shafā dene kā iḳhtiyār diyā.
Maiṅ tujhe āsmān kī bādshāhī kī kunjiyāṅ de dūṅgā. Jo kuchh tū zamīn par bāndhegā wuh āsmān par bhī bandhegā. Aur jo kuchh tū zamīn par kholegā wuh āsmān par bhī khulegā."
A armadura de Deus
Somos chamados a revestir a armadura completa de Deus para resistir às ciladas do diabo e permanecer firmes na batalha espiritual.
Ek āḳhirī bāt, Ḳhudāwand aur us kī zabardast quwwat meṅ tāqatwar ban jāeṅ. Allāh kā pūrā zirābaktar pahan leṅ tāki Iblīs kī chāloṅ kā sāmnā kar sakeṅ.
warnā āp Iblīs ko apnī zindagī meṅ kām karne kā mauqā deṅge.
Aur jo hathiyār ham is jang meṅ istemāl karte haiṅ wuh is duniyā ke nahīṅ haiṅ, balki unheṅ Allāh kī taraf se qile ḍhā dene kī quwwat hāsil hai. In se ham ġhalat ḳhayālāt ke ḍhāṅche aur har ūṅchī chīz ḍhā dete haiṅ jo Allāh ke ilm-o-irfān ke ḳhilāf khaṛī ho jātī hai. Aur ham har ḳhayāl ko qaid karke Masīh ke tābe kar dete haiṅ.
Firmes na resistência
Resistir ao diabo é um ato de fé ativa. A Bíblia nos garante que quando resistimos, ele foge, e que maior é o que está em nós do que o que está no mundo.
Hoshmand raheṅ, jāgte raheṅ. Āp kā dushman Iblīs garajte hue sherbabar kī tarah ghūmtā-phirtā aur kisī ko haṛap kar lene kī talāsh meṅ rahtā hai. Īmān meṅ mazbūt rah kar us kā muqābalā kareṅ. Āp ko to mālūm hai ki pūrī duniyā meṅ āp ke bhāī isī qism kā dukh uṭhā rahe haiṅ.
Lekin āp pyāre bachcho, Allāh se haiṅ aur un par ġhālib ā gae haiṅ. Kyoṅki jo āp meṅ hai wuh us se baṛā hai jo duniyā meṅ hai.
Jo gunāh kartā hai wuh Iblīs se hai, kyoṅki Iblīs shurū hī se gunāh kartā āyā hai. Allāh kā Farzand isī lie zāhir huā ki Iblīs kā kām tabāh kare.
Īsā muṛ kar shāgirdoṅ kī taraf deḳhne lagā. Us ne Patras ko ḍānṭā, "Shaitān, mere sāmne se haṭ jā! Tū Allāh kī soch nahīṅ rakhtā balki insān kī."
Tab insān maġhrib meṅ Rab ke nām kā ḳhauf māneṅge aur mashriq meṅ use jalāl deṅge. Kyoṅki wuh Rab kī phūṅk se chalāe hue zordār sailāb kī tarah un par ṭūṭ paṛegā.