1 Air mo leabaidh anns an oidhche dh’iarr mi an tì da bheil gràdh aig m’anam: dh’iarr mi e, ach cha d’fhuair mi e.

2 Eiridh mi a‑nis, agus thèid mi mun cuairt anns a’ chathair, anns na sràidean agus anns na slighean farsaing iarraidh mi esan da bheil gràdh aig m’anam: dh’iarr mi e, ach cha d’fhuair mi e.

3 Thachair orm an luchd-faire a’ dol mun cuairt anns a’ chathair: Am faca sibh an tì da bheil gràdh aig m’anam?

4 Cha deachaidh mi ach beagan air m’aghaidh uapa, nuair a fhuair mi esan da bheil gràdh aig m’anam; rinn mi greim air, agus cha leiginn as e, gus an tug mi e do thaigh mo mhàthar, agus da seòmar-se a rug mi.

5 Cuiream mar fhiachaibh oirbh, a nigheanan Ierusaleim, air earban agus air èildean na machrach, nach cuir sibh dragh air, agus nach dùisg sibh mo ghràdh, gus an àill leis fhèin.

6 Cò ise a tha ag èirigh suas as an fhàsach mar stuaghan deataich, cùbhraidh le mirr agus tùis, le uile mhìn-dhus ceannaiche nan spìosraidh?

7 Feuch, uirigh Sholaimh! Trì-fichead treun-fhear ma timcheall de threun-fhir Israeil.

8 Fir-chlaidheimh uile, cleachdte ann an cogadh; gach fear le a chlaidheamh air a leis, an aghaidh gàbhadh na h‑oidhche.

9 Rinn Solamh an Rìgh leabaidh-phòsaidh dha fhèin de chroinn Lebanoin.

10 A puist dhealbh e de airgead, a h‑ìochdar de òr, a còmhdach de chorcar; bha a meadhon air obrachadh le samhlaidhean gràidh le nigheanan Ierusaleim.

11 Rachaibh a‑mach, a nigheanan Shioin, agus faicibh Rìgh Solamh leis a’ chrùn leis an do chrùn a mhàthair e air là a phòsaidh, agus air là subhachas a chridhe.