Cânticos 7

1 Cia àillidh do chasan ann am brògan, a nighean rìoghail! Tha uilt do shliasad mar usgraichean, obair làmhan fir-ceàirde:

2 Tha d’imleag mar chuaich chruinn, air nach bi easbhaidh dibhe; do bhalg mar dhùn cruithneachd, cuartaichte le lilidhean.

3 Tha do dhà chìch mar dhà mheann earba, càraid na maoislich.

4 Tha do mhuineal mar thùr ìbhoraidh; do shùilean mar lochan èisg ann an Hesbon, làimh ri geata Bhat-rabaim; do shròn mar thùr Lebanoin, a sheallas a làimh Dhamascais.

5 Tha do cheann ort cosmhail ri Carmel, agus falt do chinn cosmhail ri corcar: tha an rìgh ceangailte na sheòmraichean.

6 Cia àillidh, agus cia taitneach a tha thu, a ghaoil, ann ad mhaisealachd!

7 Tha an àirde sin agad cosmhail ri craoibh-phailme, agus tha do chìochan mar bhagaidean fhìondhearc.

8 Thubhairt mi, Sreapaidh mi suas don chraoibh-phailme, gabhaidh mi greim de a geugan: agus a-nis bidh do chìochan mar bhagaidean den fhìon-chraoibh, agus cùbhraidheachd d’aodainn mar chùbhraidheachd nan ubhall:

9 Mar an ceudna do chàirean mar am fìon as fheàrr, airson mo ghràidh, a thèid sìos gu milis, a’ toirt cainnte do bhilean an dream a chaidleas.

10 Is le fear mo ghràidh mise, agus is ann ormsa a tha a chion.

11 Thig, fhir mo ghràidh, rachamaid a-mach don mhachair; fanamaid rè na h-oidhche anns na bailtean.

12 Anns a’ mhoch-thràth rachamaid do na fìonliosan, seallamaid a bheil an fhìonchraobh air teachd fo bhlàth, a bheil an fhìondhearc bheag ga nochdadh fhèin, a bheil na pomgranatan air briseadh a-mach: an sin bheir mi mo ghràdh dhut.

13 Tha na mandragan a’ tabhairt fàile cùbhraidh uapa; agus aig ar geatachan, gach meas as taghte, ùr agus sean, fhir mo ghràidh, thaisg mi dhutsa.