1 Na dèan uaill a‑thaobh an là màireach; oir chan eil fhios agad ciod a bheir là uaithe.

2 Moladh neach eile thu, agus na b’e do bheul fhèin; coigreach, agus na b’iad do bhilean fhèin.

3 Is trom clach, agus is cudthromach a’ ghaineamh; ach is truime corraich amadain na iad le chèile.

4 Is an‑iochdmhor corraich, agus mar thuil tha fearg: ach cò as urrainn seasamh am fianais tnù?

5 Is fheàrr achmhasan follaiseach na gràdh falaichte.

6 Is dìleas lotan caraid; ach is cealgach pògan eascaraid.

7 Gabhaidh an t‑anam làn gràin den chìr-mheala; ach don anam acrach is milis gach nì searbh.

8 Mar eun air seachran o a nead, mar sin tha am fear a thèid air seachran o a àite fhèin.

9 Nì ola-ungaidh agus boltrach an cridhe ait: mar sin nì mìlsead caraid duine le comhairle a chridhe.

10 Na trèig do charaid fhèin, no caraid d’athar, agus na rach a‑steach do thaigh do bhràthar ann an là d’àmhghair: is fheàrr coimhearsnach am fagas na bràthair fad as.

11 Bi glic, a mhic, agus dèan mo chridhe ait, agus bidh freagradh agam dhàsan a bheir masladh dhomh.

12 Chì an duine crìonna olc, agus falaichidh e e fhèin; ach gabhaidh na daoine baoghalta air an aghaidh, agus fuilingidh iad peanas.

13 Gabh aodach an tì a chaidh an urras air coigreach, agus airson ban-choigrich gabh an geall uaithe.

14 An tì a bheannaicheas a charaid le guth àrd, ag èirigh gu moch anns a’ mhadainn, measar e dha mar mhallachadh.

15 Tha sìor-shileadh uisge ann an là frasach agus bean aimhreiteach cosmhail ri a chèile.

16 Ge bè dh’fhalaicheas i, falaichidh e a’ ghaoth, agus ola-ungaidh a làimhe deise a bhrathas i fhèin.

17 Geuraichear iarann air iarann, agus geuraichidh duine gnùis a charaid.

18 Ge bè ghleidheas craobh-fhìge, ithidh e de a toradh; mar sin esan a dh’fheitheas air a mhaighistir, gheibh e urram.

19 Mar ann an uisge fhreagras aghaidh do aghaidh, mar sin freagraidh cridhe duine do dhuine.

20 Cha sàsaichear ifrinn agus lèirsgrios, agus cha sàsaichear sùilean dhaoine.

21 Mar a’ phoit-ghlanaidh airson an airgid, agus an àmhainn airson an òir, mar sin tha duine do bheul an tì a mholas e.

22 Ged phronn thu amadan ann an soitheach-pronnaidh am measg cruithneachd le bruthadair, cha dealaich a amaideachd ris.

23 Biodh aithne mhath agad air staid do chaorach; thoir an aire dod threudan:

24 Oir cha mhair beartas gu bràth: agus am mair an crùn o linn gu linn?

25 Nochdar am feur geàrrte, agus taisbeanaidh am feur maoth e fhèin, agus cruinnichear luibhean nam beann.

26 Bidh na h‑uain a‑chum d’aodaich; agus is iad na gobhair luach d’fhearainn.

27 Agus bidh nas leòr de bhainne ghobhar agad a‑chum bìdh, a‑chum biadh do theaghlaich, agus a‑chum beathachadh do mhaighdeannan.