1 Is fheàrr greim tioram, agus suaimhneas leis, na taigh làn de ìobairtean maille ri aimhreit.

2 Riaghlaidh seirbhiseach tuigseach os cionn a’ mhic a bhios na adhbhar nàire; agus am measg nam bràthair roinnidh e an oighreachd.

3 Tha a’ phoit-ghlanaidh airson an airgid, agus an àmhainn airson an òir; ach dearbhaidh an Tighearna na cridheachan.

4 Bheir an droch dhuine an aire do bhilean na h‑euceirt; èisdidh am breugaire ri teangaidh an aimhleis.

5 An tì a nì fanaid air a’ bhochd, bheir e masladh da Chruithear: an tì a nì gàirdeachas ri dòrainn, cha bhi e neochiontach.

6 Is iad clann an cloinne coron sheann daoine; agus is iad an athraichean urram cloinne.

7 Chan eil cainnt na mòralachd ciatach don amadan: nach lugha na sin a tha bilean na brèige ciatach do dhuine mòr.

8 Is clach uasal tìodhlac ann an sùilean an tì aig am bi e; ge bè taobh gus an tionndaidh e, soirbhichidh leis.

9 An tì a cheileas cionta, cosnaidh e gràdh; ach esan a dh’aithriseas nì, dealaichidh e càirdean.

10 Drùdhaidh achmhasan nas mò air duine glic na ceud buille air amadan.

11 Is ceannairc a‑mhàin a dh’iarras an droch dhuine; uime sin cuirear teachdaire an‑iochdmhor na aghaidh.

12 Tachradh math-ghamhainn air call a cuileanan air duine nas luaithe na amadan na amaideachd.

13 Ge bè dh’ìocas olc airson maith, cha dealaich olc ra thaigh.

14 Mar gun leigeadh neach a‑mach uisgeachan, tha toiseach aimhreit; uime sin mun sgaoil a’ chòmhstri, leig dhìot i.

15 Tha an tì a shaoras an t‑aingidh, agus an tì a dhìteas am fìrean, araon nan gràinealachd don Tighearna.

16 Carson a tha luach ann an làimh amadain a dh’fhaotainn gliocais, agus e gun rùn aige?

17 Anns gach àm gràdhaichidh caraid; agus rugadh bràthair fa chomhair teinn.

18 Is duine gun tuigse a bhuaileas a làmh, a thèid an urras am fianais a charaid.

19 Gràdhaichidh esan peacadh, a ghràdhaicheas aimhreit: an tì a dh’àrdaicheas a dhoras, iarraidh e sgrios.

20 An tì a tha fiar na chridhe, chan fhaigh e math; agus an tì a tha lùbach na theangaidh, tuitidh e ann an olc.

21 An tì a ghineas amadan, ginidh e e a‑chum a dhoilgheis fhèin; oir cha bhi sòlas air athair amadain.

22 Nì cridhe subhach math mar leigheas; ach tiormaichidh spiorad briste na cnàmhan.

23 Bheir droch dhuine tìodhlac as a uchd, a chlaonadh slighean a’ bhreitheanais.

24 Fa chomhair an duine thuigsich tha gliocas; ach tha sùilean amadain ann an iomall na talmhainn.

25 Tha am mac amaideach na dhoilgheas da athair, agus na shearbhas dhise a rug e.

26 Mar an ceudna chan eil e math peanas a dhèanamh air an fhìrean, no àrd-uaislean a bhualadh airson ceartais.

27 Caomhnaidh an tì aig a bheil eòlas a bhriathran; agus bidh fear na tuigse ciùin na spiorad.

28 Measar an t‑amadan fhèin, nuair a bhios e na thosd, na dhuine glic; agus an tì a dhruideas a bhilean na dhuine tuigseach.