1 Nach eil gliocas ag èigheachd? Agus nach eil tuigse a’ cur a‑mach a gutha?

2 Air mullach nan àitean àrda, làimh ris an t‑slighe, ann am meadhon nan rathad tha i na seasamh.

3 Làimh ris na geatachan, aig dol a‑staigh a’ bhaile, far an tigear a‑steach air na dorsan tha i ag èigheach:

4 Ribhse, O fheara, tha mi ag èigheach; agus tha mo ghuth ri cloinn nan daoine.

5 A dhaoine baoghalta, tuigibh gliocas; agus amadana, tuigibh nur cridhe.

6 Eisdibh, oir labhraidh mi air nithean òirdheirc; agus bidh fosgladh mo bhilean air nithean cearta.

7 Oir labhraidh mo bheul fìrinn; agus is gràinealachd aingidheachd dom bhilean.

8 Ann an ceartas tha uile bhriathran mo bheòil; anntasan chan eil nì air bith olc no fiar.

9 Tha iad uile soilleir dhàsan a thuigeas, agus ceart dhaibhsan a gheibh eòlas.

10 Gabhaibh mo theagasg, agus chan e airgead, agus eòlas thar an òir thaghte.

11 Oir is fheàrr gliocas na na clachan luachmhor; agus chan eil na h‑uile nithean a dh’fhaodar a mhiannachadh rin coimeas rithe.

12 Tha mise, gliocas, am chòmhnaidh maille ri cèill, agus tha mi a’ faghail a‑mach eòlais air nithean innleachdach.

13 Is e eagal an Tighearna an t‑olc fhuathachadh; uabhar, agus àrdan, agus an droch shlighe, agus am beul fiar is fuathach leam.

14 Is leamsa comhairle, agus fìor ghliocas: is leamsa tuigse; is leamsa neart;

15 Leamsa rìoghaichidh rìghrean, agus òrdaichidh uachdarain ceartas;

16 Leamsa riaghlaidh uachdarain, agus daoine mòra, uile bhritheamhan na talmhainn.

17 Iadsan aig a bheil gràdh dhomh gràdhaichidh mi; agus iadsan a dh’iarras mi gu moch gheibh iad mi.

18 Tha beartas agus urram maille riumsa; saoibhreas maireannach agus fìreantachd.

19 Is fheàrr mo thoradh na òr, eadhon na òr fìorghlan; agus mo theachd-a‑staigh na airgead taghte.

20 Air slighe a’ cheartais treòraichidh mi; ann am meadhon ceuman a’ bhreitheanais;

21 A‑chum gun toir mi orrasan len ionmhainn mi maoin a shealbhachadh; agus lìonaidh mi an ionmhasan.

22 Bha mise aig an Tighearna ann an toiseach a shlighe, ro a obraichean o shean.

23 O shìorraidheachd chuireadh suas mi, on toiseach, mun robh an talamh ann.

24 Mun robh doimhneachdan ann, ghineadh mise; nuair nach robh tobraichean ann, làn de uisgeachan.

25 Mun do shuidhicheadh na beanntan; ro na cnocan ghineadh mise.

26 Mun do rinn e fhathast an talamh, no na machraichean, no a’ chuid as àirde de dhuslach an domhain.

27 Nuair a dheasaich e na nèamhan, bha mi an sin; nuair a tharraing e cuairt air aghaidh na doimhne;

28 Nuair a dhaingnich e an t‑adhar shuas; nuair a neartaich e tobraichean na doimhne;

29 Nuair a thug e a reachd don fhairge, nach rachadh na h‑uisgeachan thar a aithne; nuair a shuidhich e bunaitean na talmhainn;

30 An sin bha mise aige mar neach a dh’altramadh maille ris; agus bu mhi a thlachd gach là, a’ dèanamh gàirdeachais na fhianais an còmhnaidh;

31 A’ dèanamh gàirdeachais anns a’ chuid a dh’àitichear de a thalamh, agus mo thlachd maille ri cloinn nan daoine.

32 A‑nis uime sin, a chlann, èisdibh rium; oir is sona iadsan a ghleidheas mo shlighean.

33 Eisdibh ri teagasg, agus bithibh glic, agus na diùltaibh e.

34 Is beannaichte an duine a dh’èisdeas rium, a’ dèanamh faire aig mo gheatachan gach là, a’ feitheamh aig ursainnean mo dhorsan.

35 Oir esan a gheibh mise, gheibh e beatha, agus gheibh e deagh-ghean on Tighearna.

36 Ach esan a pheacaicheas am aghaidh-sa, nì e cron da anam fhèin: iadsan uile a dh’fhuathaicheas mi, gràdhaichidh iad am bàs.