Genesis 43

1 Agus bha a’ ghorta ro-mhòr anns an tìr.

2 Agus nuair a dh’ith iad suas an sìol a thug iad as an Eiphit, thubhairt an athair riu, Rachaibh a-rìs, ceannaichibh dhuinn beagan bìdh.

3 Agus labhair Iùdah ris, ag ràdh, Thug an duine dearbh-chinnt dhuinn ag ràdh, Chan fhaic sibh mo ghnùis-sa mura bi ur bràthair maille ribh.

4 Ma chuireas tu ar bràthair maille rinn, thèid sinn sìos, agus ceannaichidh sinn biadh dhut;

5 Ach mura cuir thu leinn e, cha tèid sinn sìos: oir thubhairt an duine rinn, Chan fhaic sibh mo ghnùis, mura bi ur bràthair maille ribh.

6 Agus thubhairt Israel, Carson a bhuin sibh cho olc rium, agus gun d’innis sibh don duine gu robh bràthair tuilleadh agaibh?

7 Agus thubhairt iad, Dh’fhiosraich an duine dhinn gu teann mar timcheall fhèin, agus mu thimcheall ar càirdean, ag ràdh, A bheil ur n-athair fhathast beò? A bheil bràthair eile agaibh? Agus dh’innis sinne dha a rèir brìgh nam briathar sin: am b’urrainn sinne fhios a bhith againn gu cinnteach gun abradh e, Thugaibh ur bràthair a-nuas?

8 Agus thubhairt Iùdah ri Israel a athair, Cuir an t-òganach maille riumsa, agus èiridh sinn, agus imichidh sinn, a-chum is gum bi sinn beò agus nach faigh sinn bàs, araon sinne, agus thu fhèin, agus mar an ceudna ar clann bheag.

9 Bidh mise am urras air a shon; om làimh-sa iarraidh tu e: mura toir mise ad ionnsaigh, agus mura cuir mi ad làthair e, an sin biodh a’ choire gu bràth orm:

10 Oir mura bitheamaid air dèanamh moille, gu cinnteach bha sinn a-nis air tilleadh air ar n-ais an dara uair seo.

11 Agus thubhairt Israel an athair riu, Ma dh’fheumas a’ chùis a bhith mar sin a-nis, dèanaibh seo; gabhaibh den toradh as fheàrr anns an tìr nur soithichean, agus thugaibh sìos tìodhlac don duine; beagan ìocshlaint, agus beagan meala, spìosraidh, agus mirr, cnothan, agus almoinean:

12 Agus thugaibh leibh airgead dùbailte nur làimh, agus an t-airgead a thugadh air ais am beul ur sac, thugaibh air ais e nur làimh; theagamh gur mearachd a bha ann:

13 Gabhaibh mar an ceudna ur bràthair; agus èiribh, rachaibh a-rìs a dh’ionnsaigh an duine:

14 Agus gun tugadh Dia Uile-chumhachdach tròcair dhuibh an làthair an duine, a-chum is gun leig e air falbh leibh ur bràthair eile, agus Beniàmin: ach ma chaill mise mo chlann, chaill mi iad.

15 Agus ghabh na daoine an tìodhlac sin, agus thug iad leo airgead dùbailte nan làimh, agus Beniàmin; agus dh’èirich iad, agus chaidh iad sìos don Eiphit, agus sheas iad an làthair Iòseiph.

16 Agus nuair a chunnaic Iòseph Beniàmin maille riu, thubhairt e ri fear-riaghlaidh a thaighe, Thoir na daoine sin dhachaigh, agus marbh, agus deasaich; oir maille riumsa ithidh na daoine sin air mheadhon-là.

17 Agus rinn an duine mar a dh’iarr Iòseph; agus thug e na daoine do thaigh Iòseiph.

18 Agus bha eagal air na daoine, a chionn gun tugadh iad do thaigh Iòseiph, agus thubhairt iad, Is ann airson an airgid, a chuireadh air ais nar saic a’ chiad uair, a thugadh a-steach sinn; a-chum gum faigh e cion-fàth nar n-aghaidh, agus gun tuit e oirnn, agus gun gabh e sinn mar thràillean, agus ar n-asail.

19 Agus thàinig iad am fagas do fhear-riaghlaidh taigh Iòseiph, agus labhair iad ris aig doras an taighe,

20 Agus thubhairt iad, O mo thighearna, thàinig sinn da-rìribh a-nuas an toiseach a cheannach bìdh:

21 Agus nuair a thàinig sinn don taigh-òsda, agus a dh’fhosgail sinn ar saic, feuch, bha airgead gach fir am beul a shaic, ar n-airgead na làn chothrom: agus thug sinn air ais leinn e nar làimh.

22 Agus airgead eile thug sinn a-nuas leinn nar làimh a cheannach bìdh: chan eil fhios againn cò a chuir ar n-airgead nar saic.

23 Agus thubhairt e, Sìth gu robh dhuibh, na biodh eagal oirbh: thug ur Dia fhèin agus Dia ur n-athar ionmhas dhuibh nur saic: fhuair mise ur n-airgead. Agus thug e Simeon a-mach dan ionnsaigh.

24 Agus thug an duine na daoine a-steach do thaigh Iòseiph, agus thug e uisge dhaibh, agus nigh iad an casan, agus thug e biadh dan asail.

25 Agus dh’ullaich iad an tìodhlac an coinneamh do Iòseph teachd aig meadhon-là; oir chuala iad gu robh iad gu aran ithe an sin.

26 Agus nuair a thàinig Iòseph dhachaigh thug iad da ionnsaigh an tìodhlac, a bha nan làimh, don taigh: agus chrom iad iad fhèin dha gu làr.

27 Agus dh’fheòraich e an robh iad gu math, agus thubhairt e, A bheil ur n-athair, an seann duine mun do labhair sibh, gu math? A bheil e fhathast beò?

28 Agus thubhairt iadsan, Tha do sheirbhiseach ar n-athair gu math; tha e fhathast beò. Agus chrom iad iad fhèin sìos, agus rinn iad ùmhlachd.

29 Agus thog e suas a shùilean, agus chunnaic e Beniàmin a bhràthair, mac a mhàthar, agus thubhairt e, An e seo ur bràthair as òige, mun do labhair sibh rium? Agus thubhairt e, Gu robh Dia gràsmhor dhut, a mhic.

30 Agus rinn Iòseph cabhag, oir bha a chridhe a’ tiomachadh ra bhràthair; agus dh’iarr e àit anns an guileadh e; agus chaidh e a-steach da sheòmar, agus ghuil e an sin.

31 Agus nigh e a aodann, agus chaidh e a-mach, agus chùm e air fhèin, agus thubhairt e, Cuiribh sìos aran.

32 Agus chuir iad sìos dhàsan leis fhèin, agus dhaibhsan leo fhèin, agus do na h-Eiphitich, a dh’ith maille ris, leo fhèin; a chionn nach faodadh na h-Eiphitich aran ithe maille ris na h-Eabhraidhich; oir is gràinealachd sin do na h-Eiphitich.

33 Agus shuidh iad sìos na làthair, an ciad-ghin a rèir a chòir-bhreithe, agus am fear a b’òige a rèir a òige: agus ghabh na daoine iongantas, gach fear ri chèile.

34 Agus ghabh esan, agus chuir e cuibhreannan o a làthair fhèin dan ionnsaigh: ach rinn e cuibhreann Bheniàmin còig uairean na bu mhò na cuid aoin acasan. Agus dh’òl iad, agus bha iad subhach maille ris.