Iob 17

1 Thruailleadh m’anail; ghearradh as mo làithean; tha na h-uaighean air mo shon-sa.

2 Nach eil luchd-fanaid maille rium? Agus nam brosnachadh nach eil mo shùil a’ buanachadh?

3 Cuir sìos a-nis, thoir dhomh urras maille riut: cò esan a ghlacas mo làmh?

4 Oir dh’fhalaich thu an cridhe o thuigse; uime sin chan àrdaich thu iad.

5 Esan a nì miodal ra chàirdean, fàilnichidh sùilean a chloinne.

6 Agus rinn e mi am ghnàth-fhacal don t-sluagh; agus tha mi mar bhall-fochaid romhpa.

7 Agus dhorchaich mo shùil le bròn, agus tha mo bhuill uile mar sgàil.

8 Bidh uamhas air na h-ionracain airson seo; agus dùisgidh an neo-chiontach an aghaidh a’ chealgair.

9 Agus cumaidh an duine cothromach a shlighe; agus gheibh esan a tha glan na làmhan tuilleadh neirt.

10 Ach air ur son-se uile, tillibh agus thigibh a-nis; agus chan fhaigh mi duine glic nur measg.

11 Chaidh mo làithean thairis, bhriseadh mo smuaintean air falbh, seilbh mo chridhe.

12 An oidhche tionndaidhidh iad gu là: tha solas goirid a-thaobh dorchadais.

13 Ma dh’fheitheas mi, is i an uaigh mo thaigh: anns an dorchadas rinn mi mo leabaidh.

14 Ri truaillidheachd thubhairt mi, Is tu m’athair; ris a’ chnuimh, Is tu mo mhàthair, agus mo phiuthar.

15 Agus càit a-nis a bheil mo dhòchas? Seadh, mo dhòchas-sa, cò a chì e?

16 Gu crannan an t-sluic thèid iad sìos: an sin bidh ar fois cuideachd anns an duslach.