1 Agus fhreagair Iob, agus thubhairt e,

2 Gu deimhinn tha fhios agam gu bheil e mar sin: oir cionnas a shaoras duine e fhèin am fianais Dhè?

3 Mas àill leis a chùis a thagradh na làthair, cha fhreagair e e aon uair as a’ mhìle.

4 Glic ann an cridhe, agus treun ann an neart, cò a chruadhaich e fhèin na aghaidh, agus a shoirbhich?

5 A dh’atharraicheas na beanntan, agus cha bhi fios aca air, a thilgeas bun-os‑cionn iad na fheirg:

6 A chrathas an talamh as a àit, agus criothnaichidh a phuist:

7 A dh’àithneas don ghrèin, agus chan èirich i; agus air na reultan a chuireas seula:

8 A sgaoileas a‑mach na nèamhan na aonar, agus a shaltras air tonnan na fairge:

9 A tha a’ dèanamh Arcturuis, Orioin, agus Phleiades, agus seòmraichean na h‑àird a deas:

10 A tha a’ dèanamh nithean mòra, nach bi e an comas fhaghail a‑mach, agus nithean iongantach nach gabh àireamh.

11 Feuch, thèid e seachad orm, agus chan fhaic mi e; agus gabhaidh e thairis, ach cha mhothaich mi e.

12 Feuch, ma bheir e air falbh, cò a bhacas e? Cò a their ris, Ciod a tha thu a’ dèanamh?

13 Cha tionndaidh Dia air falbh a fhearg: foidhe cromaidh fir-chuideachaidh an àrdain;

14 Nach ro‑lugha na sin a fhreagras mise e, a thaghas mi mo bhriathran ris?

15 Oir ged bhithinn ionraic, cha fhreagrainn e; air mo bhritheamh dh’aslaichinn.

16 Nan gairminn, agus gum freagradh e mi, cha chreidinn gun d’èisd e rim ghuth:

17 Oir le doineann tha e gam bhruthadh, agus a’ dèanamh mo lot lìonmhor gun adhbhar.

18 Cha leig e leam m’anail a tharraing, ach lìonaidh e mi le seirbhe.

19 Ma labhrar mu neart, feuch, tha e làidir; agus ma labhrar mu bhreitheanas, cò a shuidhicheas àm air mo shon?

20 Ma dh’fhìreanaicheas mi mi fhèin, dìtidh mo bheul fhèin mi; agus foirfe ma nì mi mi fhèin, nochdaidh e fiar mi.

21 Foirfe ged bhithinn, chan aithnichinn e: am anam dhèanainn tàir air mo bheatha.

22 Is aon nì e: uime sin thubhairt mi, Am foirfe agus an t‑aingidh tha e a’ sgrios.

23 Ma mharbhas an t‑slat gu h‑obann, ri deuchainn nan neochiontach gàiridh e.

24 Thugadh an talamh ann an làimh an aingidh: aghaidhean a bhritheamhan còmhdaichidh e: mura dèan e mar seo, càite, cò esan a nì?

25 Bha mo làithean na bu luaithe na gille-ruith: theich iad air falbh, chan fhaca iad math.

26 Ghabh iad seachad mar na longan luatha; mar an iolair a’ dol air iteig a‑chum cobhartaich.

27 Ma their mi, Dìochuimhnichidh mi mo ghearan, leigidh mi dhìom mo dhubhachas, agus bheir mi comhfhurtachd dhomh fhèin;

28 Tha eagal orm ro mo dhoilgheasan uile; tha fhios agam nach meas thu neochiontach mi.

29 Ma bhios mi aingidh, carson, matà, a shaothraichinn gu dìomhain?

30 Ma nigheas mi mi fhèin ann an uisgeachan sneachda, agus ma ghlanas mi gu glan mo làmhan;

31 An sin tumaidh tu mi anns an t‑sloc, agus gabhaidh m’aodach fhèin gràin dhìom.

32 Oir cha duine e mar a tha mise, gum freagrainn e, gun tigeamaid cuideachd gu breitheanas.

33 Chan eil fear-rèite eadarainn, a chuireadh a làmh oirnn le chèile.

34 Thugadh e air falbh a shlat dhìom, agus na cuireadh eagal roimhe uamhas orm.

35 An sin labhrainn, agus cha bhiodh eagal orm roimhe: ach chan eil mi mar sin agam fhèin.