1 Oração do profeta Habacuque sobre Sigionote.
2 Ouvi, Senhor, a tua palavra,
e temi;
aviva, ó Senhor, a tua obra
no meio dos anos,
no meio dos anos
faze-a conhecida;
na tua ira lembra-te
da misericórdia.
3 Deus veio de Temã,
e do monte de Parã o Santo.
A sua glória cobriu os céus,
e a terra encheu-se
do seu louvor.
4 E o resplendor se fez como a luz,
raios brilhantes saíam
da sua mão,
e ali estava o esconderijo
da sua força.
5 Adiante dele ia a peste,
e brasas ardentes saíam
dos seus passos.
6 Parou, e mediu a terra;
olhou, e separou as nações;
e os montes perpétuos
foram esmiuçados;
os outeiros eternos se abateram,
porque os caminhos eternos
lhe pertencem.
7 Vi as tendas de Cusã
em aflição;
tremiam as cortinas
da terra de Midiã.
8 Acaso é contra os rios,
Senhor, que estás irado?
É contra os ribeiros a tua ira,
ou contra o mar o teu furor,
visto que andas montado
sobre os teus cavalos,
e nos teus carros de salvação?
9 Descoberto se movimentou
o teu arco;
os juramentos feitos às tribos
foram uma palavra segura.
Tu fendeste a terra com rios.
10 Os montes te viram,
e tremeram;
a inundação das águas passou;
o abismo deu a sua voz,
levantou ao alto as suas mãos.
11 O sol e a lua pararam
nas suas moradas;
andaram à luz das tuas flechas,
ao resplendor do relâmpago
da tua lança.
12 Com indignação marchaste
pela terra,
com ira trilhaste os gentios.
13 Tu saíste para salvação
do teu povo,
para salvação do teu ungido;
tu feriste a cabeça
da casa do ímpio,
descobrindo o alicerce
até ao pescoço.
14 Tu traspassaste
com as suas próprias lanças
a cabeça das suas vilas;
eles me acometeram tempestuosos
para me espalharem;
alegravam-se, como se
estivessem para devorar
o pobre em segredo.
15 Tu com os teus cavalos
marchaste pelo mar,
pela massa de grandes águas.
16 Ouvindo-o eu,
o meu ventre se comoveu,
à sua voz tremeram
os meus lábios;
entrou a podridão
nos meus ossos,
e estremeci dentro de mim;
no dia da angústia descansarei,
quando subir contra o povo
que invadirá com suas tropas.
17 Porque ainda que a figueira
não floresça,
nem haja fruto na vide;
ainda que decepcione
o produto da oliveira,
e os campos não produzam
mantimento;
ainda que as ovelhas da malhada
sejam arrebatadas,
e nos currais não haja gado;
18 Todavia eu me alegrarei
no Senhor;
exultarei no Deus
da minha salvação.
19 O Senhor Deus
é a minha força,
e fará os meus pés
como os das cervas,
e me fará andar
sobre as minhas alturas.
(Para o cantor-mor sobre os meus instrumentos de corda).
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!
1 'n GEBED van Hábakuk, die profeet, op die wysie van Sjigjonōt.
2 Here, ek het die tyding aangaande U verneem, ek het gevrees! Here, roep u werk in die lewe in die midde van die jare; in die midde van die jare laat dit bekend word. In toorn, dink aan ontferming.
3 God kom van Teman en die Heilige van die berg Paran. Sela. Sy majesteit bedek die hemel, en die aarde is vol van sy lof.
4 En glans soos sonlig is daar, ligstrale aan sy sy; en dáár is die omhulsel van sy krag.
5 Voor Hom uit loop die pes, en 'n koorsgloed trek uit agter Hom aan.
6 Hy tree op en laat die aarde wankel, Hy kyk en laat nasies opskrik; verpletterd lê die ewige berge, en neergesink die ou, ou heuwels — paaie van die ou tyd vir Hom.
7 Ek sien die tente van Kusan met onheil oordek, en die tentdoeke van die land Mídian bewe.
8 Is dit teen riviere, o Here, teen die riviere, dat u toorn ontvlam het? Of geld u grimmigheid die see dat U ry met u perde, u oorwinningswaens?
9 Heeltemal ontbloot is u boog; besweer is die pyle deur die woord. Sela. Tot riviere splyt U die aarde.
10 Die berge sien U en bewe van angs, 'n wolkbreuk storm verby, die wêreldvloed verhef sy stem, steek sy hande omhoog.
11 Die son, die maan bly in hulle woonplek by die lig van u pyle wat verbyskiet, by die glans van flikkerende spies.
12 In grimmigheid betree U die aarde, in toorn dors U die nasies.
13 U trek uit tot redding van u volk, tot redding van u Gesalfde. U verbrysel die kop van die huis van die goddelose en ontbloot die fondament tot by die nek. Sela.
14 U deurboor met sy eie pyle die hoof van sy leiers wat storm om my te verstrooi; wie se gejuig is asof hulle die ellendige in die skuilhoek wil verslind.
15 U betree die see met u perde, 'n hoop magtige waters.
16 Toe ek dit hoor, het my ingewande gebewe; my lippe het getril by die geluid, bederf het gekom in my gebeente, ja, ek het gebewe waar ek staan, omdat ek rustig moes wag op die dag van benoudheid dat dit aanbreek vir die volk wat op ons 'n aanval maak.
17 Alhoewel die vyeboom nie sal bloei en aan die wingerdstokke geen vrug sal wees nie, die drag van die olyfboom sal teleurstel en die saailande geen voedsel oplewer nie, die kleinvee uit die kraal verdwyn en geen beeste in die stalle sal wees nie —
18 nogtans sal ek jubel in die Here, ek sal juig in die God van my heil.
19 Die Here Here is my sterkte, en Hy maak my voete soos dié van herte, en Hy laat my tree op my hoogtes. Vir die musiekleier op snaarinstrumente.