1 Então Jesus, respondendo, tornou a falar-lhes em parábolas, dizendo:2 O reino dos céus é semelhante a um certo rei que celebrou as bodas de seu filho;3 E enviou os seus servos a chamar os convidados para as bodas, e estes não quiseram vir.4 Depois, enviou outros servos, dizendo: Dizei aos convidados: Eis que tenho o meu jantar preparado, os meus bois e cevados já mortos, e tudo já pronto; vinde às bodas.5 Eles, porém, não fazendo caso, foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio;6 E os outros, apoderando-se dos servos, os ultrajaram e mataram.7 E o rei, tendo notícia disto, encolerizou-se e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles homicidas, e incendiou a sua cidade.8 Então diz aos servos: As bodas, na verdade, estão preparadas, mas os convidados não eram dignos.9 Ide, pois, às saídas dos caminhos, e convidai para as bodas a todos os que encontrardes.10 E os servos, saindo pelos caminhos, ajuntaram todos quantos encontraram, tanto maus como bons; e a festa nupcial foi cheia de convidados.11 E o rei, entrando para ver os convidados, viu ali um homem que não estava trajado com veste de núpcias.12 E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo veste nupcial? E ele emudeceu.13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-o de pés e mãos, levai-o, e lançai-o nas trevas exteriores; ali haverá pranto e ranger de dentes.14 Porque muitos são chamados, mas poucos escolhidos.15 Então, retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam nalguma palavra;16 E enviaram-lhe os seus discípulos, com os herodianos, dizendo: Mestre, bem sabemos que és verdadeiro, e ensinas o caminho de Deus segundo a verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas a aparência dos homens.17 Dize-nos, pois, que te parece? É lícito pagar o tributo a César, ou não?18 Jesus, porém, conhecendo a sua malícia, disse: Por que me experimentais, hipócritas?19 Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um dinheiro.20 E ele diz-lhes: De quem é esta efígie e esta inscrição?21 Dizem-lhe eles: De César. Então ele lhes disse: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.22 E eles, ouvindo isto, maravilharam-se, e, deixando-o, se retiraram.23 No mesmo dia chegaram junto dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram,24 Dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer alguém, não tendo filhos, casará o seu irmão com a mulher dele, e suscitará descendência a seu irmão.25 Ora, houve entre nós sete irmãos; e o primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher a seu irmão.26 Da mesma sorte o segundo, e o terceiro, até ao sétimo;27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, visto que todos a possuíram?29 Jesus, porém, respondendo, disse-lhes: Errais, não conhecendo as Escrituras, nem o poder de Deus.30 Porque na ressurreição nem casam nem são dados em casamento; mas serão como os anjos de Deus no céu.31 E, acerca da ressurreição dos mortos, não tendes lido o que Deus vos declarou, dizendo:32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó? Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos.33 E, as multidões, ouvindo isto, ficaram maravilhadas da sua doutrina.34 E os fariseus, ouvindo que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se no mesmo lugar.35 E um deles, doutor da lei, interrogou-o para o experimentar, dizendo:36 Mestre, qual é o grande mandamento na lei?37 E Jesus disse-lhe: Amarás o Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu pensamento.38 Este é o primeiro e grande mandamento.39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.40 Destes dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.41 E, estando reunidos os fariseus, interrogou-os Jesus,42 Dizendo: Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Eles disseram-lhe: De Davi.43 Disse-lhes ele: Como é então que Davi, em espírito, lhe chama Senhor, dizendo:44 Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés?45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é seu filho?46 E ninguém podia responder-lhe uma palavra; nem desde aquele dia ousou mais alguém interrogá-lo.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!
1 και αποκριθεις ο ιησους παλιν ειπεν αυτοις εν παραβολαις λεγων2 ωμοιωθη η βασιλεια των ουρανων ανθρωπω βασιλει οστις εποιησεν γαμους τω υιω αυτου3 και απεστειλεν τους δουλους αυτου καλεσαι τους κεκλημενους εις τους γαμους και ουκ ηθελον ελθειν4 παλιν απεστειλεν αλλους δουλους λεγων ειπατε τοις κεκλημενοις ιδου το αριστον μου ητοιμασα οι ταυροι μου και τα σιτιστα τεθυμενα και παντα ετοιμα δευτε εις τους γαμους5 οι δε αμελησαντες απηλθον ο μεν εις τον ιδιον αγρον ο δε εις την εμποριαν αυτου6 οι δε λοιποι κρατησαντες τους δουλους αυτου υβρισαν και απεκτειναν7 ακουσας δε ο βασιλευς ωργισθη και πεμψας τα στρατευματα αυτου απωλεσεν τους φονεις εκεινους και την πολιν αυτων ενεπρησεν8 τοτε λεγει τοις δουλοις αυτου ο μεν γαμος ετοιμος εστιν οι δε κεκλημενοι ουκ ησαν αξιοι9 πορευεσθε ουν επι τας διεξοδους των οδων και οσους αν ευρητε καλεσατε εις τους γαμους10 και εξελθοντες οι δουλοι εκεινοι εις τας οδους συνηγαγον παντας οσους ευρον πονηρους τε και αγαθους και επλησθη ο γαμος ανακειμενων11 εισελθων δε ο βασιλευς θεασασθαι τους ανακειμενους ειδεν εκει ανθρωπον ουκ ενδεδυμενον ενδυμα γαμου12 και λεγει αυτω εταιρε πως εισηλθες ωδε μη εχων ενδυμα γαμου ο δε εφιμωθη13 τοτε ειπεν ο βασιλευς τοις διακονοις δησαντες αυτου ποδας και χειρας αρατε αυτον και εκβαλετε εις το σκοτος το εξωτερον εκει εσται ο κλαυθμος και ο βρυγμος των οδοντων14 πολλοι γαρ εισιν κλητοι ολιγοι δε εκλεκτοι15 τοτε πορευθεντες οι φαρισαιοι συμβουλιον ελαβον οπως αυτον παγιδευσωσιν εν λογω16 και αποστελλουσιν αυτω τους μαθητας αυτων μετα των ηρωδιανων λεγοντες διδασκαλε οιδαμεν οτι αληθης ει και την οδον του θεου εν αληθεια διδασκεις και ου μελει σοι περι ουδενος ου γαρ βλεπεις εις προσωπον ανθρωπων17 ειπε ουν ημιν τι σοι δοκει εξεστιν δουναι κηνσον καισαρι η ου18 γνους δε ο ιησους την πονηριαν αυτων ειπεν τι με πειραζετε υποκριται19 επιδειξατε μοι το νομισμα του κηνσου οι δε προσηνεγκαν αυτω δηναριον20 και λεγει αυτοις τινος η εικων αυτη και η επιγραφη21 λεγουσιν αυτω καισαρος τοτε λεγει αυτοις αποδοτε ουν τα καισαρος καισαρι και τα του θεου τω θεω22 και ακουσαντες εθαυμασαν και αφεντες αυτον απηλθον23 εν εκεινη τη ημερα προσηλθον αυτω σαδδουκαιοι οι λεγοντες μη ειναι αναστασιν και επηρωτησαν αυτον24 λεγοντες διδασκαλε μωσης ειπεν εαν τις αποθανη μη εχων τεκνα επιγαμβρευσει ο αδελφος αυτου την γυναικα αυτου και αναστησει σπερμα τω αδελφω αυτου25 ησαν δε παρ ημιν επτα αδελφοι και ο πρωτος γαμησας ετελευτησεν και μη εχων σπερμα αφηκεν την γυναικα αυτου τω αδελφω αυτου26 ομοιως και ο δευτερος και ο τριτος εως των επτα27 υστερον δε παντων απεθανεν και η γυνη28 εν τη ουν αναστασει τινος των επτα εσται γυνη παντες γαρ εσχον αυτην29 αποκριθεις δε ο ιησους ειπεν αυτοις πλανασθε μη ειδοτες τας γραφας μηδε την δυναμιν του θεου30 εν γαρ τη αναστασει ουτε γαμουσιν ουτε εκγαμιζονται αλλ ως αγγελοι του θεου εν ουρανω εισιν31 περι δε της αναστασεως των νεκρων ουκ ανεγνωτε το ρηθεν υμιν υπο του θεου λεγοντος32 εγω ειμι ο θεος αβρααμ και ο θεος ισαακ και ο θεος ιακωβ ουκ εστιν ο θεος θεος νεκρων αλλα ζωντων33 και ακουσαντες οι οχλοι εξεπλησσοντο επι τη διδαχη αυτου34 οι δε φαρισαιοι ακουσαντες οτι εφιμωσεν τους σαδδουκαιους συνηχθησαν επι το αυτο35 και επηρωτησεν εις εξ αυτων νομικος πειραζων αυτον και λεγων36 διδασκαλε ποια εντολη μεγαλη εν τω νομω37 ο δε ιησους ειπεν αυτω αγαπησεις κυριον τον θεον σου εν ολη τη καρδια σου και εν ολη τη ψυχη σου και εν ολη τη διανοια σου38 αυτη εστιν πρωτη και μεγαλη εντολη39 δευτερα δε ομοια αυτη αγαπησεις τον πλησιον σου ως σεαυτον40 εν ταυταις ταις δυσιν εντολαις ολος ο νομος και οι προφηται κρεμανται41 συνηγμενων δε των φαρισαιων επηρωτησεν αυτους ο ιησους42 λεγων τι υμιν δοκει περι του χριστου τινος υιος εστιν λεγουσιν αυτω του δαβιδ43 λεγει αυτοις πως ουν δαβιδ εν πνευματι κυριον αυτον καλει λεγων44 ειπεν ο κυριος τω κυριω μου καθου εκ δεξιων μου εως αν θω τους εχθρους σου υποποδιον των ποδων σου45 ει ουν δαβιδ καλει αυτον κυριον πως υιος αυτου εστιν46 και ουδεις εδυνατο αυτω αποκριθηναι λογον ουδε ετολμησεν τις απ εκεινης της ημερας επερωτησαι αυτον ουκετι