1 Lembra-te, Senhor,

do que nos tem sucedido;

considera, e olha

o nosso opróbrio.

2 A nossa herança passou

a estrangeiros,

e as nossas casas

a forasteiros.

3 Órfãos somos sem pai,

nossas mães são como viúvas.

4 A nossa água por dinheiro

a bebemos,

por preço vem

a nossa lenha.

5 Os nossos perseguidores

estão sobre os nossos pescoços;

estamos cansados,

e não temos descanso.

6 Aos egípcios

e aos assírios

estendemos as mãos,

para nos fartarem de pão.

7 Nossos pais pecaram,

e já não existem;

e nós levamos

as suas maldades.

8 Servos dominam sobre nós;

ninguém há que nos livre

da sua mão.

9 Com perigo de nossas vidas

trazemos o nosso pão,

por causa da espada

do deserto.

10 Nossa pele se queimou

como um forno,

por causa do ardor da fome.

11 Forçaram as mulheres em Sião,

as virgens nas cidades de Judá.

12 Os príncipes foram enforcados

pelas mãos deles;

as faces dos velhos

não foram reverenciadas.

13 Aos jovens obrigaram a moer,

e os meninos caíram

debaixo das cargas de lenha.

14 Os velhos já não estão mais

às portas,

os jovens já deixaram

a sua música.

15 Cessou o gozo

de nosso coração;

converteu-se em lamentação

a nossa dança.

16 Caiu a coroa da nossa cabeça;

ai de nós, porque pecamos!

17 Por isso desmaiou

o nosso coração;

por isso se escureceram

os nossos olhos.

18 Pelo monte de Sião,

que está assolado,

andam as raposas.

19 Tu, Senhor,

permaneces eternamente,

e o teu trono subsiste

de geração em geração.

20 Por que te esquecerias

de nós para sempre?

Por que nos desampararias

por tanto tempo?

21 Converte-nos a ti, Senhor,

e seremos convertidos;

renova os nossos dias

como dantes.

22 Mas tu nos rejeitaste totalmente.

Tu estás muito enfurecido

contra nós.

1 Θυμήσου, Κύριε, τι μας συνέβηκε·

κοίτα να δεις και μόνος σου την προσβολή μας!

2 Τη χώρα που μας έδωσες την πήραν οι αλλοεθνείς,

τα σπίτια μας οι ξένοι.

3 Μείναμε ορφανοί χωρίς πατέρα,

έγιναν χήρες οι μανάδες μας.

4 Πληρώνουμε για το νερό που πίνουμε

και πρέπει ν’ αγοράζουμε τα ξύλα της φωτιάς μας.

5 Οι διώκτες μας μάς κάθισαν στον τράχηλο·

δυνάμεις πια δεν έχουμε

και δεν υπάρχει ανάπαυση για μας.

6 Απλώσαμε ικετευτικά τα χέρια μας στην Αίγυπτο,

στην Ασσυρία, για να χορτάσουμε ψωμί.

7 Οι πρόγονοί μας αμαρτήσανε·

αυτοί όμως δεν υπάρχουν πια,

κι εμείς σηκώνουμε το βάρος των κριμάτων τους.

8 Οι δούλοι έγιναν τώρα αφεντικά μας·

κανείς δεν μας γλιτώνει από τα χέρια τους.

9 Τη ζωή μας τη διακινδυνεύουμε

για να μαζέψουμε τη συγκομιδή μας,

μας απειλούνε της ερήμου οι ληστές.

10 Καίει το δέρμα μας σαν να ’μαστε σε κλίβανο·

τόσο μας βασανίζει η πείνα.

11 Γυναίκες της Σιών κακοποιήθηκαν,

παρθένες μες στις πόλεις του Ιούδα.

12 Πήραν τους άρχοντες της πόλης και τους κρέμασαν,

στους γέροντες δεν δείξανε κανένα σεβασμό.

13 Οι νέοι γυρίζουνε σαν σκλάβοι τη μυλόπετρα,

και τα παιδιά κάτω απ’ το φόρτωμα των ξύλων

γονατίζουν.

14 Οι γέροντες δεν κάθονται στην πύλη πια

να συσκεφθούν,

οι νέοι δεν παίζουν πια τη μουσική τους.

15 Έπαψε της καρδιάς μας η χαρά,

σε πένθος μεταβλήθηκε ο χορός μας.

16 Της δόξας το στεφάνι έπεσε απ’ το κεφάλι μας·

αλίμονο σε μας, γιατί αμαρτήσαμε!

17 Γι’ αυτό ατόνησε η καρδιά μας·

γι’ αυτό θολώσανε τα μάτια μας·

18 γιατί το όρος Σιών γέμισε ερείπια

κι απάνω του τρέχουν αλεπούδες.

19 Εσύ, όμως, Κύριε, αιώνια βασιλεύεις,

μένει ο θρόνος σου από γενιά σ’ άλλη γενιά.

20 Γιατί θέλεις για πάντα να μας λησμονήσεις,

να μας εγκαταλείψεις για όλη τη ζωή μας;

21 Φέρε μας, Κύριε, πάλι κοντά σου

και θα επιστρέψουμε·

δώσε μας πάλι τη ζωή, όπως παλιά.

22 Μήπως μας έχεις εντελώς εγκαταλείψει;

ή μήπως είναι ο θυμός σου εναντίον μας ασίγαστος;