Esposo

1 Quão formosos são os teus pés

nos sapatos,

ó filha do príncipe!

Os contornos de tuas coxas

são como joias, trabalhadas

por mãos de artista.

2 O teu umbigo

como uma taça redonda,

a que não falta bebida;

o teu ventre como montão de trigo,

cercado de lírios.

3 Os teus dois seios como

dois filhos gêmeos

de gazela.

4 O teu pescoço como

a torre de marfim;

os teus olhos como

as piscinas de Hesbom,

junto à porta de Bate-Rabim;

o teu nariz como

torre do Líbano,

que olha para Damasco.

5 A tua cabeça sobre ti é como

o monte Carmelo;

e os cabelos da tua cabeça

como a púrpura;

o rei está preso nas galerias.

6 Quão formosa, e quão aprazível és,

ó amor em delícias!

7 A tua estatura

é semelhante à palmeira;

e os teus seios

são semelhantes aos cachos de uvas.

8 Dizia eu: Subirei à palmeira,

pegarei em seus ramos;

e então os teus seios serão

como os cachos na vide,

e o cheiro da tua respiração

como o das maçãs.

9 E a tua boca

como o bom vinho

Esposa

que se bebe suavemente

para o meu amado,

e faz com que falem os lábios

dos que dormem.

10 Eu sou do meu amado,

e ele me tem afeição.

11 Vem, ó amado meu,

saiamos ao campo,

passemos as noites nas aldeias.

12 Levantemo-nos de manhã

para ir às vinhas,

vejamos se florescem as vides,

se já aparecem as tenras uvas,

se já brotam as romãzeiras;

ali te darei os meus amores.

13 As mandrágoras exalam

o seu perfume,

e às nossas portas há todo o gênero

de excelentes frutos,

novos e velhos;

ó amado meu, eu os guardei

para ti.

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ:

1 Γύρισε γύρω γύρω,*Σε ορισμένες μετ. οι στ. 1-12 του παρόντος κεφ. αριθμούνται ως 6:13–7:13.

γύρισε, Σουλαμίτισσα,

γύρισε να σε καμαρώσουμε!

ΕΚΕΙΝΗ:

Τι έχετε στη Σουλαμίτισσα να δείτε

καθώς χορεύει τον κυκλοτερή

χορό των στρατοπέδων;

ΕΚΕΙΝΟΣ:

2 Τι όμορφα που ’ναι τα βήματά σου

με τα σανδάλια σου,

αρχοντογεννημένη!

Είν’ η καμπύλη των μηρών σου περιδέραιο

από τεχνίτη χέρια σμιλεμένο.

3 Ο κόλπος σου κρατήρας τορνευτός,

και το κρασί το ευωδιαστό δεν του απολείπει.

Είν’ η κοιλιά σου θημωνιά σταριού

φραγμένη ολόγυρα με κρίνα.

4 Τα στήθη σου τα δυο σαν δυο ελαφόπουλα,

δίδυμα ζαρκαδάκια.

5 Ο τράχηλός σου πύργος από φίλντισι,

τα μάτια σου σαν της Εσεβών τις στέρνες

κοντά στην πύλη Βαθ-Ραβίμ,

η μύτη σου σαν πύργος του Λιβάνου

αντίκρυ από τη Δαμασκό.

6 Η κεφαλή σου σαν τον Κάρμηλο υψώνεται

και τα χυτά σου τα μαλλιά σαν την πορφύρα,

κι ο βασιλιάς στα κύματά τους δέσμιος.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

7 Τι όμορφη που είσαι και τι θελκτική

μέσα στα χάδια, αγάπη μου!

8 Μοιάζει η κορμοστασιά σου με το φοίνικα,

τα στήθη σου τσαμπιά χουρμάδες.

9 Είπα: «Θ’ ανέβω απά’ στο φοίνικα

τα βάγια του θα πιάσω,

θα γίνουνε τα στήθη σου σαν τα σταφύλια του αμπελιού,

και της ανάσας σου η οσμή μοσκοβολιά από μήλα.

10 Το στόμα σου θα γίνει

σαν το εξαίσιο το κρασί...»

ΕΚΕΙΝΗ:

«...Κρασί οπού κυλάει γλυκά

μόνο για τον αγαπημένο μου,

και βρέχει του τα χείλη και τα δόντια».

ΕΚΕΙΝΗ:

11 Δική του είμ’ εγώ του αγαπημένου μου

κι εκείνου η λαχτάρα είναι για μένα!

12 Έλα κι ας βγούμε στα χωράφια, αγαπημένε μου,

ας την περάσουμε τη νύχτα στα χωριά,

13 κι ας πάμε ξημερώματα στ’ αμπέλια

να δούμε αν βλάστησαν τα κλήματα,

του σταφυλιού ο ανθός αν άνοιξε,

αν λουλουδίσαν οι ροδιές.

Εκεί τον έρωτά μου θα σου δώσω.*Για την αρίθμηση των στ. βλ. υποσ. εις στ. 1.

ΕΚΕΙΝΗ:

14 Οι μανδραγόρες χύνουν το άρωμά τους,

καρποί εξαίσιοι, νέοι και παλιοί,

μπροστά στη θύρα μας,

που τους έχω για σένα, αγαπημένε μου, φυλάξει.