1 De noite, em minha cama,

busquei aquele a quem ama a minha alma;

busquei-o, e não o achei.

2 Levantar-me-ei, pois,

e rodearei a cidade;

pelas ruas e pelas praças

buscarei aquele a quem ama a minha alma;

busquei-o, e não o achei.

3 Acharam-me os guardas,

que rondavam pela cidade;

eu lhes perguntei:

Vistes aquele a quem ama

a minha alma?

4 Apartando-me eu um pouco deles,

logo achei aquele a quem ama a minha alma;

agarrei-me a ele

e não o larguei,

até que o introduzi

em casa de minha mãe,

na câmara daquela

que me gerou.

5 Conjuro-vos, ó filhas de Jerusalém,

pelas gazelas

e cervas do campo,

que não acordeis,

nem desperteis o meu amor,

até que queira.

Coro

6 Quem é esta que sobe

do deserto,

como colunas de fumaça,

perfumada de mirra, de incenso,

e de todos os pós

dos mercadores?

7 Eis que é a liteira de Salomão;

sessenta valentes

estão ao redor dela,

dos valentes de Israel;

8 Todos armados de espadas,

destros na guerra;

cada um com a sua espada à cinta

por causa dos temores noturnos.

9 O rei Salomão fez para si

uma carruagem

de madeira do Líbano.

10 Fez-lhe as colunas de prata,

o estrado de ouro,

o assento de púrpura,

o interior revestido com amor,

pelas filhas de Jerusalém.

11 Saí, ó filhas de Sião,

e contemplai ao rei Salomão

com a coroa

com que o coroou sua mãe

no dia do seu desposório

e no dia do júbilo do seu coração.

ΕΚΕΙΝΗ:

1 Τις νύχτες στο κρεβάτι μου

γύρευα κείνον που αγαπώ.

Τον γύρευα μα δεν τον βρήκα.

2 Θα σηκωθώ και θα γυρίσω όλη την πόλη,

μέσα στους δρόμους, μέσα στις πλατείες,

και θα γυρέψω κείνον που αγαπώ.

Τον γύρεψα μα δεν τον βρήκα.

3 Με συναπάντησαν οι φύλακες

που τριγυρνάνε μες στην πόλη.

«Είδατε τον αγαπημένο μου;» τους ρώτησα.

4 Μόλις τους είχα προσπεράσει

και βρήκα κείνον που αγαπώ.

Τον άδραξα και δε θα τον αφήσω

ώσπου στης μάνας μου το σπίτι να τον φέρω,

στον κοιτώνα εκείνης που με γέννησε.

5 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7. έχει ο κάμπος,

μην την ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας

ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΤΡΩΝ:

6 Τι να ’ναι τούτο που ανεβαίνει από την έρημο;

Μοιάζει κολόνα από καπνό

μες σε θυμίαμα από σμύρνα και λιβάνι

κι όλες τις σκόνες τις εξωτικές.

7 Να το ανάκλιντρο του Σολομώντα.

Εξήντα ρωμαλέοι άντρες τριγύρω του

απ’ τους πολέμαρχους του Ισραήλ.

8 Κρατούν όλοι τους ξίφος,

μαθημένοι είναι να μάχονται·

είναι καθένας τους ζωσμένος το σπαθί

μην τύχει αιφνίδιο νυχτερινό επεισόδιο.

9 Ο βασιλιάς ο Σολομών έφτιαξε

το θρόνο του το φορητό με ξύλα του Λιβάνου.

10 Τους στύλους του τους έφτιαξε ασημένιους,

τη ράχη του από μάλαμα,

το κάθισμα πορφύρα,

και το απομέσα στολισμένο, ομορφοκέντητο μ’ αγάπη

από τις κόρες της Ιερουσαλήμ.

11 Βγείτε, κορίτσια της Σιών,

και δείτε τον το βασιλιά το Σολομώντα

με το στεφάνι που τον έστεψε η μητέρα του

στου γάμου του τη μέρα,

τη μέρα της ευτυχίας του και της χαράς του.