1 Eu sou a rosa de Sarom,

o lírio dos vales.

Esposo

2 Qual o lírio entre os espinhos,

tal é meu amor

entre as filhas.

Esposa

3 Qual a macieira

entre as árvores do bosque,

tal é o meu amado

entre os filhos;

desejo muito a sua sombra,

e debaixo dela me assento;

e o seu fruto é doce

ao meu paladar.

4 Levou-me à casa do banquete,

e o seu estandarte sobre mim

era o amor.

5 Sustentai-me com passas,

confortai-me com maçãs,

porque desfaleço de amor.

6 A sua mão esquerda

esteja debaixo da minha cabeça,

e a sua mão direita me abrace.

7 Conjuro-vos, ó filhas de Jerusalém,

pelas gazelas

e cervas do campo,

que não acordeis

nem desperteis o meu amor,

até que queira.

Esposa

8 Esta é a voz do meu amado;

ei-lo aí, que já vem

saltando sobre os montes,

pulando sobre os outeiros.

9 O meu amado é semelhante

ao gamo,

ou ao filho do veado;

eis que está detrás

da nossa parede,

olhando pelas janelas,

espreitando pelas grades.

10 O meu amado fala e me diz:

Esposo

Levanta-te, meu amor,

formosa minha, e vem.

11 Porque eis que passou o inverno;

a chuva cessou, e se foi;

12 Aparecem as flores na terra,

o tempo de cantar chega,

e a voz da rola

ouve-se em nossa terra.

13 A figueira já deu

os seus figos verdes,

e as vides em flor

exalam o seu aroma;

levanta-te, meu amor,

formosa minha, e vem.

14 Pomba minha,

que andas pelas fendas

das penhas,

no oculto

das ladeiras,

mostra-me a tua face,

faze-me ouvir a tua voz;

porque a tua voz é doce,

e a tua face graciosa.

Esposa

15 Apanhai-nos as raposas,

as raposinhas,

que fazem mal às vinhas,

porque as nossas vinhas

estão em flor.

16 O meu amado é meu,

e eu sou dele;

ele apascenta o seu rebanho

entre os lírios.

17 Até que refresque o dia

e fujam as sombras,

volta, amado meu;

faze-te semelhante ao gamo

ou ao filho dos veados

sobre os montes de Beter.

ΕΚΕΙΝΗ:

1 Εγώ είμαι της Σαρών ο νάρκισσος,

το κρίνο των κοιλάδων.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

2 Καθώς το κρίνο ανάμεσα στ’ αγκάθια,

έτσι η αγαπημένη μου

μέσα στις νέες κοπέλες.

ΕΚΕΙΝΗ:

3 Καθώς μηλιά μες στου δρυμού τα δέντρα,

έτσι ο αγαπημένος μου

στα παλικάρια ανάμεσα.

Κάθισα στη σκιά του, όπως λαχτάρησα,

κι είναι γλυκός στον ουρανίσκο μου ο καρπός του.

ΕΚΕΙΝΗ:

4 Στου συμποσίου μ’ έφερε τα δώματα

κι η αγάπη του φλάμπουρο πάνωθέ μου.

5 Με τόνωσε με σταφιδόψωμα

και με ζωντάνεψε με μήλα,

γιατί πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

6 Το αριστερό του χέρι κάτω απ’ το κεφάλι μου

και το δεξί του με κρατάει στην αγκαλιά του.

7 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες*Τα ζαρκάδια και οι ελαφίνες για τους αρχαίους πολιτισμούς ήταν σύμβολα του έρωτα. έχει ο κάμπος,

μην την ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας,

ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

ΕΚΕΙΝΗ:

8 Ακούω τον αγαπημένο μου! Νάτος που έρχεται

πηδώντας πάνω απ’ τα βουνά,

τρέχοντας πάνω από τους λόφους.

9 Ζαρκάδι μοιάζει ο αγαπημένος μου,

μοιάζει μικρό ελαφόπουλο.

Νάτος που στέκεται έξω απ’ το σπίτι μας,

κοιτάει απ’ το παράθυρο,

ρίχνει ματιές απ’ το καφασωτό.

10 Ο αγαπημένος μου μιλάει και μου λέει:

ΕΚΕΙΝΟΣ:

«Σήκω αγαπημένη μου,

πανέμορφή μου, έλα.

11 Γιατί ο χειμώνας, κοίτα, πέρασε,

οι βροχές φύγανε, διαβήκαν.

12 Τ’ άνθη προβάλλουνε στη γη,

του τραγουδιού έφτασε η ώρα,

και της τρυγόνας μες στους κάμπους μας

ακούγεται η φωνή.

13 Τον πρώτο της καρπό δένει η συκιά

κι ευωδιές χύνουν τ’ ανθισμένα αμπέλια.

Σήκω, αγαπημένη μου,

πανέμορφή μου, έλα.

14 Κρυμμένη περιστέρα μου

στη σχισματιά του βράχου,

στη χαραμάδα του γκρεμού,

το πρόσωπό σου δείξε μου

κι άσε ν’ ακούσω τη φωνή σου,

γιατί γλυκιά σου είν’ η φωνή

και θελκτική σου η όψη».

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

15 Πιάστε μας τις αλεπούδες,

τις μικρές αλεπουδίτσες,

που αφανίζουνε τ’ αμπέλια μας

τώρα που είναι πάνω στον ανθό τους.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Δικός μου ο αγαπημένος μου

κι εγώ είμαι δική του,

στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.

17 Πριν να φυσήξει η αύρα η πρωινή

και φύγουν τα σκοτάδια,

γύρισε πίσω, αγαπημένε μου,

γίνε σαν το ζαρκάδι

σαν το μικρό ελαφόπουλο*Βλ. υποσ. εις στ. 7. πάνω στου Βέθερ τα βουνά.