Esposo

1 Eis que és formosa,

meu amor,

eis que és formosa;

os teus olhos são como os das pombas

entre as tuas tranças;

o teu cabelo é como o rebanho de cabras

que pastam no monte de Gileade.

2 Os teus dentes são como o rebanho

das ovelhas tosquiadas,

que sobem do lavadouro,

e das quais todas produzem gêmeos,

e nenhuma há estéril entre elas.

3 Os teus lábios são como

um fio de escarlate,

e o teu falar é agradável;

a tua fronte é qual um pedaço de romã

entre os teus cabelos.

4 O teu pescoço é como

a torre de Davi,

edificada para pendurar armas;

mil escudos pendem dela,

todos broquéis

de poderosos.

5 Os teus dois seios são como

dois filhos gêmeos

da gazela,

que se apascentam entre os lírios.

6 Até que refresque o dia

e fujam as sombras,

irei ao monte da mirra

e ao outeiro do incenso.

7 Tu és toda formosa,

meu amor,

e em ti não há mancha.

8 Vem comigo do Líbano,

ó minha esposa,

vem comigo do Líbano;

olha desde o cume de Amana,

desde o cume de Senir e de Hermom,

desde os covis dos leões,

desde os montes dos leopardos.

9 Enlevaste-me o coração,

minha irmã, minha esposa;

enlevaste-me o coração

com um dos teus olhares,

com um colar do teu pescoço.

10 Que belos são os teus amores,

minha irmã, esposa minha!

Quanto melhor é o teu amor

do que o vinho!

E o aroma dos teus unguentos

do que o de todas as especiarias!

11 Favos de mel manam dos teus lábios,

minha esposa!

Mel e leite estão

debaixo da tua língua,

e o cheiro dos teus vestidos

é como o cheiro do Líbano.

12 Jardim fechado és tu,

minha irmã, esposa minha,

manancial fechado,

fonte selada.

13 Os teus renovos são um

pomar de romãs,

com frutos excelentes,

o cipreste com o nardo.

14 O nardo, e o açafrão,

o cálamo, e a canela,

com toda a sorte

de árvores de incenso,

a mirra e aloés, com todas

as principais especiarias.

15 És a fonte dos jardins,

poço das águas vivas,

que correm do Líbano!

Esposa

16 Levanta-te, vento norte,

e vem tu, vento sul;

assopra no meu jardim,

para que destilem

os seus aromas.

Ah! Entre o meu amado

no seu jardim,

e coma os seus frutos excelentes!

ΕΚΕΙΝΟΣ:

1 Τι όμορφη που είσαι αγαπημένη μου,

τι όμορφη που είσαι!

Περιστέρια τα μάτια σου μέσ’ απ’ το πέπλο σου,

ωσάν κοπάδι ερίφια τα μαλλιά σου,

που ροβολάνε από τις ράχες της Γαλαάδ.

2 Τα δόντια σου ωσάν κοπάδι αμνάδες,

που μόλις τις κουρέψαν και τις έπλυναν.

Όλες γεννάνε δίδυμα,

στέρφα δεν βρίσκεται ανάμεσά τους.

3 Τα χείλη σου είναι σαν σειρήτι κόκκινο

και θελκτική η λαλιά σου,

τα μάγουλά σου μέσ’ από το πέπλο σου

σαν δυο μισά ροδιού.

4 Ο τράχηλός σου ορθώνεται καθώς ο πύργος του Δαβίδ,

χτισμένος στρογγυλά για φρούριο

κι από σειρές λιθάρια λαξεμένα·

ασπίδες χίλιες κρέμονται τριγύρω του,

όλες οι ασπίδες των γενναίων ανδρών.

5 Τα δυο σου στήθη είναι σαν δυο νιογέννητα

δίδυμα της ζαρκάδας,

που βόσκουνε στα κρίνα ανάμεσα.

6 Πριν να φυσήξει η αύρα η πρωινή

και φύγουν τα σκοτάδια,

θα πάω στης σμύρνας το βουνό,

στου λιβανιού το λόφο.

7 Ολάκερη είσαι ωραία, αγαπημένη μου,

ψεγάδι δεν σου βρίσκεται!

ΕΚΕΙΝΟΣ:

8 Καλή μου, έλα μαζί μου από το Λίβανο,

έλα απ’ το Λίβανο μαζί μου.

Κατέβα απ’ την κορφή του Αμανά,

απ’ του Σενείρ και του Ερμών τα ύψη,

απ’ τις σπηλιές των λιονταριών

κι απ’ της λεοπάρδαλης τα όρη.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

9 Με γήτεψες, καλή μου κι αδερφή μου,

μου πήρες την καρδιά με μια ματιά σου,

μ’ ένα μονάχα τίναγμα του κεφαλιού σου.

10 Ο έρωτάς σου μάγεμα, καλή μου κι αδερφή μου.

Πιότερο αξίζει ο έρωτάς σου απ’ το κρασί,

κι η ευωδιά των μύρων σου από τ’ αρώματα όλα.

11 Καθάριο μέλι στάζουνε τα χείλη σου, καλή μου.

μέλι και γάλα βρίσκονται στη γλώσσα σου από κάτω

κι είναι της φορεσιάς σου η οσμή

σαν μύρο του Λιβάνου.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

12 Κλεισμένο περιβόλι εσύ, καλή μου κι αδερφή μου,

κλεισμένο περιβόλι

κι εφτασφράγιστη πηγή.

13 Τα νέα βλαστάρια σου παράδεισος από ροδιές

με τους καρπούς τους πιο εκλεκτούς,

αγριοστάφυλα και νάρδος.

14 Νάρδος και κρόκος, αρωματικό καλάμι και κανέλα

κι όλα τα λιβανόδεντρα, σμύρνα κι αλόη

κι όλα τα πιο καλά φυτά,

που δίνουνε τα τέλεια βάλσαμα.

15 Βρύση των περβολιών,

πηγή τρεχούμενων νερών

και ρυάκια που αναβρύζουν απ’ το Λίβανο.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Σήκω βοριά κι έλα νοτιά,

φυσήξτε μες στον κήπο μου

να ξεχυθούν τα μύρα του.

Ας έρθει ο καλός μου στο περβόλι του

και τους εξαίσιους ας γευτεί καρπούς του.