Esposo

1 Já entrei no meu jardim,

minha irmã, minha esposa;

colhi a minha mirra

com a minha especiaria,

comi o meu favo com o meu mel,

bebi o meu vinho com o meu leite;

Coro

comei, amigos,

bebei abundantemente, ó amados.

Esposa

2 Eu dormia, mas o meu coração

velava;

e eis a voz do meu amado,

que está batendo:

Esposo

abre-me, minha irmã,

meu amor, pomba minha,

imaculada minha,

porque a minha cabeça

está cheia de orvalho,

os meus cabelos

das gotas da noite.

Esposa

3 Já despi a minha roupa;

como a tornarei a vestir?

Já lavei os meus pés;

como os tornarei a sujar?

4 O meu amado pôs a sua mão

pela fresta da porta,

e as minhas entranhas estremeceram

por amor dele.

5 Eu me levantei para abrir

ao meu amado,

e as minhas mãos gotejavam mirra,

e os meus dedos

mirra com doce aroma,

sobre as aldravas da fechadura.

6 Eu abri ao meu amado,

mas já o meu amado tinha se retirado,

e tinha ido;

a minha alma desfaleceu

quando ele falou;

busquei-o e não o achei,

chamei-o e não me respondeu.

7 Acharam-me os guardas

que rondavam pela cidade;

espancaram-me, feriram-me,

tiraram-me o manto

os guardas dos muros.

8 Conjuro-vos, ó filhas de Jerusalém,

que, se achardes o meu amado,

lhe digais que estou

enferma de amor.

Coro

9 Que é o teu amado

mais do que outro amado,

ó tu, a mais formosa entre as mulheres?

Que é o teu amado

mais do que outro amado,

que tanto nos conjuras?

Esposa

10 O meu amado é branco e rosado;

ele é o primeiro entre dez mil.

11 A sua cabeça é como o ouro

mais apurado,

os seus cabelos são crespos,

pretos como o corvo.

12 Os seus olhos são como os das pombas

junto às correntes das águas,

lavados em leite,

postos em engaste.

13 As suas faces são como

um canteiro de bálsamo,

como flores perfumadas;

os seus lábios são como lírios

gotejando mirra com doce aroma.

14 As suas mãos são

como anéis de ouro

engastados de berilo;

o seu ventre como alvo marfim,

coberto de safiras.

15 As suas pernas

como colunas de mármore,

colocadas sobre

bases de ouro puro;

o seu aspecto como o Líbano,

excelente como os cedros.

16 A sua boca é muitíssimo suave;

sim, ele é totalmente desejável.

Tal é o meu amado,

e tal o meu amigo,

ó filhas de Jerusalém.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

1 Μπαίνω μες στο περβόλι μου, καλή μου κι αδερφή μου,

τρυγώ τη σμύρνα μου, τρυγώ τ’ αρώματά μου·

γεύομαι την κερήθρα μου αντάμα με το μέλι μου

και το κρασί μου πίνω με το γάλα μου μαζί.

Φίλοι μου, φάτε, πιείτε

και μεθύστε απ’ αγάπη!

ΕΚΕΙΝΗ:

2 Εγώ κοιμόμουν, μα ξαγρύπνα μου η καρδιά.

Άκου, χτυπάει ο αγαπημένος μου και λέει:

ΕΚΕΙΝΟΣ:

«Καλή μου, άνοιξέ μου, κι αδερφή μου,

περιστεράκι μου και λατρευτή μου,

γιατί η δροσιά σκέπασε το κεφάλι μου

κι οι βραδινές σταλαγματιές νοτίσαν τα μαλλιά μου».

ΕΚΕΙΝΗ:

3 «Έβγαλα το χιτώνα μου·

τώρα ξανά πρέπει

να τον φορέσω.

Τα πόδια μου τα έπλυνα·

τώρα ξανά πρέπει

να λερωθούν».

4 Άπλωσε ο αγαπημένος μου το χέρι του

μέσ’ απ’ της θύρας μου τη χαραμάδα

κι αναταράχτηκαν τα σπλάχνα μου γι’ αυτόν.

5 Σηκώθηκα ν’ ανοίξω στον καλό μου

και σμύρνα στάλαζε απ’ τα χέρια μου,

κι από τα δάχτυλά μου σμύρνα ρέουσα

στης κλειδωνιάς απάνω τη λαβή.

6 Άνοιξα στον αγαπημένο μου,

μα ο καλός μου είχε φύγει.

Λαχτάρησα ν’ ακούσω τη λαλιά του.

Τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα.

Του φώναξα κι αυτός δε μ’ αποκρίθηκε.

7 Με συναπάντησαν οι φύλακες

που τριγυρνάνε μες στην πόλη·

με χτύπησαν, με πλήγωσαν,

μου βγάλανε το πέπλο μου

εκείνοι που στα τείχη είναι φρουροί.

ΕΚΕΙΝΗ:

8 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7.

αν τον καλό μου βρείτε, να του πείτε

ότι πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

9 Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο

από έναν άλλο αγαπημένο,

εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;

Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο

από έναν άλλο αγαπημένο,

ώστε να μας ξορκίζεις με τον τρόπο αυτό;

ΕΚΕΙΝΗ:

10 Ο αγαπημένος μου είναι άσπρος κι είναι ρόδινος

και ξεχωρίζει μέσα σε μυριάδες.

11 Η κεφαλή του είναι καθάριο μάλαμα

και τα μαλλιά του χουρμαδιάς κλαδιά, μαύρα σαν το κοράκι.

12 Τα μάτια του, καθώς τα περιστέρια

στις όχθες των ρυακιών·

λούζονται μες στο γάλα,

κάθονται δίπλα στο νερό.

13 Τα μάγουλά του είναι πρασιές μυριστικά,

βραγιές λουλούδια ευωδιασμένα,

τα χείλη του είναι κρίνα

που στάζουν σμύρνα ρέουσα.

14 Βέργες χρυσές τα χέρια του,

με της Θαρσείς πετράδια στολισμένα·

τεχνουργημένο η κοιλιά του ελεφαντόδοντο

ζαφείρια σκεπασμένο.

15 Οι κνήμες του κολόνες αλαβάστρινες

σε χρυσαφένια βάθρα στηριγμένες.

Η όψη του καθώς ο Λίβανος,

έξοχος σαν τους κέδρους.

16 Τό στόμα του είναι γλύκα μοναχή

και μυριοπόθητη ολάκερη η ύπαρξή του.

Τέτοιος ο αγαπημένος μου

και τέτοιος ο καλός μου,

κοπέλες της Ιερουσαλήμ.